Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Πρέπει αυτό να ξεκαθαριστεί εξαρχής: ακόμα κι αν δεν είναι ό,τι χειρότερο θα βρείτε από ταινία δράσης εκεί έξω, δεν είναι για κινηματογράφο. Όχι ότι αυτό ακυρώνει το γεγονός ότι όλες μα όλες οι ταινίες είναι καλύτερα να τις βλέπεις σινεμά παρά σπίτι σου, απλά είναι ένα φτηνό προϊόν που δεν αντιστοιχεί στο αντίτιμο μιας αίθουσας. Το βάζουμε λοιπόν αυτό ως δεδομένο και πάμε παρακάτω…

Ο Pierre Morel είχε ένα φουριόζικο ξεκίνημα εντός της δεκαετίας του 2000, έπεσε στη συνέχεια, και πλέον μάλλον ξεπέφτει (μάλλον έφταιγε το εμπορικό κάζο του Ελεύθερου Επαγγελματία). Είναι παρωχημένη η οπτική του στις μπουνιές και τις κλωτσιές, αλλά και δεν φαίνεται να αισθάνεται καθόλου άσχημα με ένα μπάτζετ που είναι φανερό πως δεν του καλύπτει ούτε τα βασικά. Έχουμε μια πλοκή που υποτίθεται ότι θέλει σε ρίσκο την ανθρώπινη διαβίωση, κι εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι σε χώρους που μόνο σε escape room θα ήταν ανεκτοί. Από την άλλη, η Kate Beckinsale μοιάζει ότι έχει αρχίσει να βαράει από το 2003 και το Underworld, και απλά να συνεχίζει απτόητη δίχως καμία διαφορά 20 χρόνια μετά. Ούτε το μαλλί της δεν αλλάζει, ίσως γιατί εμπεριέχεται στο συμβόλαιο που θέλει έτσι να κατοχυρώσει την αναγνωρισιμότητα της. Κρίμα, γιατί έχει αποδείξει ότι δεν χρειάζονταν να ήταν ακόμα μία αναλώσιμη φίρμα.

Και περνάμε σε ένα σενάριο που συνδυάζει τις εύκολες λύσεις με τις φτηνές ανατροπές, και ένα στόρι που από τη μία θέλει να σου βγάλει μια σοβαρότητα αλλά τη χάνει στα επιμέρους «παλαβά» και στις στάσεις για χαμηλού βεληνεκούς δράση, την οποία μια κατασκοπική ταινία δεν έχει δα ανάγκη (χάνεται η ροή του σασπένς). Για να μην είμαστε άδικοι, θα τοποθετήσουμε στα συν το ότι εάν ξεπεράσετε από νωρίς το ότι παρακολουθείτε ένα φτηνό θέαμα, κάθε σκηνή όλο και κατιτίς παρέχει για να σε κολλήσει και να σπρώξεις τον εαυτό σου να πάει παρακάτω. Στο φινάλε ψάχνεσαι βέβαια αν το μετάνιωσες, αλλά μικρό το κακό! Μία ακόμα ανούσια ταινία ήταν απλά, όχι καμιά γρίπη που θα την κουβαλάτε και τη μεθαύριο.

Χωρίς λοιπόν χρήση της παραμικρής από πλευράς θεατή σκέψης, συγκαταλέγεται σε όλες αυτές τις νέας γενιάς ταινίες που κάποτε αναζητούσαν κοινό στη βιντεοκασέτα, και που πλέον το βρίσκουν στις streaming πλατφόρμες.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

| μπείτε και στη σελίδα της ταινίας για περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ...

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *