Ο Στέλιος Δημητρακόπουλος έχει 32 ώρες πριν χάσει τα πάντα. Από το τζαζ μπαρ που με πολύ κόπο διατηρεί σε λειτουργία εδώ και χρόνια, μέχρι την ίδια του την οικογένεια. Ο ρουμάνος γκάνγκστερ, που του έχει δανείσει χρήματα, απαιτεί να εξοφληθεί το χρέος τώρα. Ο μεσολαβητής και πρώην φίλος του Στέλιου τον υποχρεώνει σε διάφορα παράνομα θελήματα. Η σύζυγος σκέφτεται σοβαρά να τον εγκαταλείψει και ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, σηκώνει επιτέλους το ανάστημα του. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, ο χρόνος τρέχει, και το έλατο στο σπίτι του Στέλιου πρέπει να στολιστεί.

Σκηνοθεσία:

Αλέξης Αλεξίου

Κύριοι Ρόλοι:

Στέλιος Μάινας … Στέλιος Δημητρακόπουλος

Δημήτρης Τζουμάκης … Βάσος

Adam Bousdoukos … ο οδηγός

Γιώργος Συμεωνίδης … Omer

Μαρία Ναυπλιώτου … Σοφία

Mimi Branescu … ο Ρουμάνος

Νικολίτσα Ντρίζη … Αγνή

Γιώργος Γάλλος … Αλέξανδρος

Βαγγέλης Ρόκκος … Θανάσης

Σπύρος Σιδηράς … Λευτέρης

Δημήτρης Καπετανάκος … Ανδρέας

Χριστίνα Δενδρινού … η ερωμένη

Κώστας Λάσκος … ο γηραιός άντρας

Βασίλης Καμίτσης … καφετζής

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Αλέξης Αλεξίου

Παραγωγή: Θανάσης Καραθάνος

Μουσική: Γιάννης Βεσλεμές

Φωτογραφία: Χρήστος Καραμάνης

Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης

Σκηνικά: Σπύρος Λάσκαρης

Κοστούμια: Άλκηστη Μάμαλη

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Τετάρτη 04:45
  • Διεθνής Τίτλος: Wednesday 04:45

Κύριες Διακρίσεις

  • Επιστροφή για τον Αλέξη Αλεξίου στη μεγάλη οθόνη, μετά από 7 χρόνια και το ντεμπούτο του (Ιστορία 52).
  • Μετά από σπουδαία καριέρα στη δεύτερη πατρίδα του, τη Γερμανία, ο Adam Bousdoukos κάνει εδώ ντεμπούτο σε καθαρά ελληνική ταινία. Ντεμπούτο όμως σε ελληνική ταινία κάνει και ο γνωστός ρουμάνος ηθοποιός Mimi Branescu.
  • Στην παραγωγή συμμετείχαν και εταιρίες-οργανισμοί από τη Γερμανία και το Ισραήλ.
  • Μετά την ελληνική πρεμιέρα, ακολούθησαν συμμετοχές σε φεστιβάλ όπως της Τριμπέκα, του Κάρλοβι Βάρι και του Λονδίνου. Διανομή όμως πήρε μόνο στη Γερμανία.
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Στέλιος Μάινας), φωτογραφίας, μοντάζ, μουσικής, σκηνικών, ήχου και ειδικών εφέ στα βραβεία Ίρις. Υποψήφιο για σενάριο, δεύτερο αντρικό ρόλο (Δημήτρης Τζουμάκης), κοστούμια και μακιγιάζ.
  • Βραβείο της ΠΕΚΚ στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Παραλειπόμενα

  • Παρά τη μεγάλη επικράτηση στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το υπουργείο πολιτισμού προτίμησε να προτείνει άλλη ταινία για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, το Chevalier.
  • Έκοψε 9.893 εισιτήρια, και κατατάχτηκε 8ο ανάμεσα στις ελληνικές ταινίες της χρονιάς.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 18/9/2016

Δύο στα δύο για τον τόσο ταλαντούχο Αλέξη Αλεξίου («Ιστορία 52»), και μάλιστα μετά από αλλαγή ρότας. Εδώ πετυχαίνει κάτι σπάνιο για το νέο ελληνικό σινεμά, δηλαδή να διαβάσει σωστά τους όρους που συνθέτουν ένα νεο-νουάρ. Ο κεντρικός του ήρωας είναι βγαλμένος από το παλιό σινεμά, θα κάνει αυτή την κατάβαση στο πουθενά που χαρακτηρίζει το είδος (αν και στην προκειμένη μοιάζει πιότερο με ένα acid ταξίδι σε βυθό), κι ο Στέλιος Μάινας είναι ο κατάλληλος ηθοποιός για να τη συντροφεύσει, ανάμεσα σε ένα συνολικά ικανό καστ. Με σαφείς επιρροές από ιαπωνικό φορμαλιστικό σινεμά αλά Τακέσι Κιτάνο, αλλά και κάμποσο από Ταραντίνο, ο Αλεξίου παίζει με τη στιλιζαρισμένη του κάμερα, και μέχρι ενός κρίσιμου σημείου βγαίνει απόλυτος νικητής. Το πρόβλημα ξεκινάει από εκεί που ο σκηνοθέτης πειραματίζεται σε λεπτομέρειες εντός σεναρίου, οι οποίες όμως υπερφορτώνουν το υλικό και δεν το αφήνουν να κυλήσει πιο άνετα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει κυρίως με την επιμονή στους οιωνούς, μια μεταφυσική μεν νότα στο φιλμ, προσδίδοντας τη διαφορετικότητα, όχι πάντα αναγκαίοι δε, προκαλώντας πολλές φορές παραπανίσιες σκέψεις στον θεατή δίχως να έχουν την απόλυτη επί του σεναρίου αναγκαιότητα. Το φινάλε φαντάζει λιγάκι κλισέ, αλλά δεν είναι η σεναριακή πρωτοτυπία που διεκδικεί εξαναγκαστικά το φιλμ, μα η όλη του σύνθεση ως κείμενο-εικόνα-σκέψη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.