Ο Γκόρντον Γκέκο αποφυλακίζεται μετά από 20 χρόνια και προσπαθεί να προειδοποιήσει για επερχόμενο κραχ. Αφού αποτυγχάνει, στρέφεται προς την κόρη του, Γουίνι, με την οποία έχει αποξενωθεί. Ο αρραβωνιαστικός της, Τζέικομπ, είναι κι αυτός χρηματιστής και θα ζητήσει τη βοήθεια του Γκρέκο για να εκδικηθεί τον θάνατο του μέντορα του.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Shia LaBeouf … Jacob ‘Jake’ Moore
Michael Douglas … Gordon Gekko
Carey Mulligan … Winnie Gekko
Josh Brolin … Bretton James
Susan Sarandon … Sylvia Moore
Eli Wallach … Julius ‘Julie’ Steinhardt
Frank Langella … Louis ‘Lou’ Zabel
Austin Pendleton … Δρ Masters
Sylvia Miles … Dolores
Charlie Sheen … Bud ‘Buddy’ Fox
Vanessa Ferlito … Audrey
Natalie Morales … Laura
Jason Clarke … ομοσπονδιακός αξιωματούχος
Oliver Stone … επενδυτής
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Allan Loeb, Stephen Schiff
Παραγωγή: Eric Kopeloff, Edward R. Pressman, Oliver Stone
Μουσική: Craig Armstrong
Φωτογραφία: Rodrigo Prieto
Μοντάζ: David Brenner, Julie Monroe
Σκηνικά: Kristi Zea
Κοστούμια: Ellen Mirojnick
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Wall Street: Money Never Sleeps
- Ελληνικός Τίτλος: Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα Ποτέ Δεν Πεθαίνει
- Εναλλακτικός Τίτλος: Wall Street 2 [ανεπίσημος]
Άμεσοι Σύνδεσμοι
- Γουόλ Στριτ (1987)
Σεναριακή Πηγή
- Σενάριο (χαρακτήρες): Γουόλ Στριτ των Stanley Weiser, Oliver Stone.
Κύριες Διακρίσεις
- Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα δεύτερου αντρικού ρόλου (Michael Douglas).
Παραλειπόμενα
- Μακρινό σίκουελ του Γουόλ Στριτ και το πρώτο σίκουελ που γύρισε ποτέ ο Oliver Stone.
- Δεν υπάρχει επίσημος λόγος για την άρνηση της συμμετοχής του Charlie Sheen, αλλά η βασική υπόθεση θέλει τον ηθοποιό να ενοχλείται που ο LaBeouf ανέλαβε αντίστοιχο ρόλο με αυτόν που είχε το 1987. Πάντως, κάνει μια κάμεο εμφάνιση.
- Ο Michael Douglas είχε δηλώσει πως θα παίξει εκ νέου τον Γκόρντον Γκέκο, μονάχα αν του αρέσει το σενάριο.
- Ο Josh Brolin πήρε τη θέση του Javier Bardem, ο οποίος έψαχνε χρόνο για ξεκούραση.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Το σάουντρακ αποτελείται κυρίως από τραγούδια του David Byrne.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 16/9/2010
Ότι ο Oliver Stone είναι άστατος ιδεολογικά, είναι γνωστό πάνω από δεκαετία. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη, είναι πως δεν φαίνεται πια να έχει το ταλέντο να γυρίζει μια καλή ταινία. Δεν αναφέρομαι τόσο στην τεχνική του, που έχει μπει στον αυτόματο πιλότο, αλλά στην ουσία μιας ταινίας. Από ένα μακρινό σίκουελ μιας σοβαρής ταινίας πάνω στον κόσμο του χρήματος, περιμένεις άποψη, πολιτική ίντριγκα, περίπλοκο σενάριο. Ξέρετε τι μας δίνει; Ένα αισθηματικό δράμα! Κι εκεί είναι όλη η «κομπίνα» της ταινίας. Ως φυσιολογικό, θα την προτιμήσει ένα σοβαρό κοινό με απαιτήσεις, ενώ αυτή θα μπορούσε να έχει απήχηση μονάχα σε ένα νεανικό. Κάποιοι «κακογερνάνε»…
Ελάχιστοι είναι οι διάλογοι ουσίας μέσα στο έργο. Όχι πως κι εκεί θα ακούσετε κάτι πρωτόγνωρο, απλά δικαιολογούν τον τίτλο. Από κει και πέρα, προσπαθεί να στηρίξει ένα ενήλικο δράμα πάνω στις πλάτες του Shia LaBeouf, που όσο δυναμικός είναι στις νεανικές περιπέτειες, τόσο εδώ κάνει «τρύπα» επί της οθόνης και ρίχνει τον μέσο όρο ηλικίας που θα μπορούσε να παρακολουθήσει το έργο. Απλά βοηθά τον Michael Douglas να πετύχει ακόμα μία εξαιρετική εμφάνιση, που δεν θα μου φανεί περίεργο αν τον φέρει στις υποψηφιότητες των Όσκαρ για δεύτερο ρόλο. Το μυστικό είναι να δείτε το φιλμ με το ελάχιστο των απαιτήσεων. Ίσως έτσι το δείτε ήρεμα ως είναι: ένα φιλμάκι…
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
