Ο Λίο είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, χαμένος μέσα στις σκέψεις του. Οι άνθρωποι γύρω του δεν τον παίρνουν πια στα σοβαρά. Με μια παροιμιώδη τρυφερή φροντίδα από την κόρη του, τη Μόλι, έχει τουλάχιστον μια συντροφιά στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Ακόμα κι αν η δουλειά της είναι μετέωρη, μένει προσηλωμένη στον πνευματικά ασταθή άντρα, που δεν θυμάται καν το όνομα της, αλλά το κεφάλι του είναι πλημμυρισμένο από αναζητήσεις σε εναλλακτικές εκδοχές της ζωής του: η ζωή ενός άντρα, με την Ντολόρες στο Μεξικό, σκηνές ενός παθιασμένου γάμου, ως μοναχικός συγγραφέας σε ένα ελληνικό νησί. Αυτές όμως οι μνήμες τον ωθούν σε δυσάρεστες αλήθειες, και πίσω πάλι στη Μόλι.

Σκηνοθεσία:

Sally Potter

Κύριοι Ρόλοι:

Javier Bardem … Leo

Elle Fanning … Molly

Salma Hayek … Dolores

Laura Linney … Rita

Branka Katic … Ξένια

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Sally Potter

Παραγωγή: Christopher Sheppard

Μουσική: Sally Potter

Φωτογραφία: Robbie Ryan

Μοντάζ: Emilie Orsini, Sally Potter, Jason Rayton

Σκηνικά: Carlos Conti

Κοστούμια: Catherine George

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Roads Not Taken

Ελληνικός Τίτλος: Οι Ζωές που Δεν Έζησα

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία αφιερώθηκε στον αδελφό της σκηνοθέτιδας, τον Nic Potter, όπου έφυγε το 2013 από τη ζωή, πάσχοντας από τη νόσο του Νίμαν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 27/2/2020

Η Sally Potter είναι αυτό που θα λέγαμε «παλιά καραβάνα» με εμπειρία σχεδόν 40 χρόνων στον χώρο του ανεξάρτητου σινεμά. Έχει όμως διαχρονικά μια ιδιαιτέρως διακριτική παρουσία, και παρότι αρκετά καταξιωμένη, δεν είναι από τα ονόματα που ακούμε συχνά. Αυτήν ακριβώς την υφή βγάζουν και οι ταινίες της. Είναι μια δημιουργός με χαρακτήρα, λεπτότητα και όμορφες, ντελικάτες ιδέες, ποτέ όμως μεγαλεπήβολες.

Το “Roads Not Taken” είναι από τις περιπτώσεις που ενώ αναγνωρίζεις τις πραγματικά τίμιες προθέσεις, καθώς και την αέρινη αύρα των χαρακτήρων που είναι ξεκάθαρο πως προέρχεται από ένα διαυγές καλλιτεχνικό όραμα, η κεντρική ιδέα είναι εξ ορισμού πιο πολύπλοκη απ’ όσο «αντέχει» το ύφος της Potter. Έχουμε μια ποιητική προσέγγιση πάνω στην ιδέα των πολλαπλών ενδεχομένων που δημιουργεί κάθε επιλογή που κάνουμε στη ζωή, και το «αν» που συνοδεύει καθένα από αυτά. Αμφιβολίες, ενοχές, τύψεις για ό,τι έγινε που θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά αν επιλέγαμε αλλιώς. Όλα αυτά, μέσα από έναν μπερδεμένο Javier Bardem που μοιάζει να έχει κάποια αδιευκρίνιστη πάθηση (ίσως κάτι ανάμεσα σε κατάθλιψη και άνοια, βαριά και τα δύο) και την κόρη του (Elle Fanning) να τον υποστηρίζει προσπαθώντας απεγνωσμένα να νοηματοδοτήσει κάθε χαοτική του λέξη. Σταδιακά γίνεται ξεκάθαρο ότι είναι μπερδεμένος ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε διάφορες εναλλακτικές ζωές που δεν έζησε.

Από όλο αυτό, κρατάμε την ποιητική διάθεση, με αρκετές όμορφες οπτικές ιδέες και μια σκηνοθεσία που προσδίδει μια επιτυχημένη αίσθηση σύγχυσης και μελαγχολίας, πλαισιωμένες από τη δυνατή ερμηνεία της Elle Fanning, η οποία ενσαρκώνει την αγάπη και το στήριγμα για την επαφή με την πραγματικότητα, κι έναν Bardem αλά «Biutiful». Κατά τα άλλα, το χάος δείχνει να κυριαρχεί και μαζί παγιδεύει και τον θεατή, ο οποίος παλεύει να πιάσει ένα νήμα για να διακρίνει το πραγματικό από το φαντασιακό. Τα νήματα όμως τελικά είναι πολλά, με τις εκδοχές να μπερδεύουν και να αποπροσανατολίζουν επικίνδυνα, χωρίς κάποια ουσιαστική κατάληξη.

Έχουμε, λοιπόν, μια ποιητική εκδοχή του “Mr. Nobody”. Συμπαθέστατη στη θέαση, αλλά σαφώς μικρότερης εμβέλειας και φιλοδοξίας. Η ποιητική ατμόσφαιρα όμως υπάρχει, και η κατασκευή της είναι πράγματι αξιοσημείωτη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.