Δυο κορίτσια πέφτουν θύμα απαγωγής από μια συμμορία κακοποιών, βιάζονται και δολοφονούνται. Μετά τη βιαιοπραγία τους, οι κακοποιοί βρίσκουν καταφύγιο χωρίς να το ξέρουν σε ένα σπίτι όπου μένουν οι γονείς του ενός θύματος. Σύντομα οι τραγικοί γονείς θα αντιληφθούν τι έχει συμβεί και θα ορκιστούν εκδίκηση.

Σκηνοθεσία:

Ντένης Ηλιάδης

Κύριοι Ρόλοι:

Sara Paxton … Mari Collingwood

Garret Dillahunt … Krug

Tony Goldwyn … Δρ John Collingwood

Monica Potter … Emma Collingwood

Aaron Paul … Francis

Riki Lindhome … Sadie

Martha MacIsaac … Paige

Spencer Treat Clark … Justin

Michael Bowen … αστυνομικός Morton

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Adam Alleca, Carl Ellsworth

Παραγωγή: Wes Craven, Sean S. Cunningham, Marianne Maddalena

Μουσική: John Murphy

Φωτογραφία: Sharone Meir

Μοντάζ: Peter McNulty

Σκηνικά: Johnny Breedt

Κοστούμια: Janie Bryant

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Last House on the Left
  • Ελληνικός Τίτλος: Το Τελευταίο Σπίτι Αριστερά

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Βιασμός στο Τελευταίο Σπίτι Αριστερά (1972)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Βιασμός στο Τελευταίο Σπίτι Αριστερά του Wes Craven.

Παραλειπόμενα

  • Πρόκειται για ριμέικ του ομώνυμου cult θρίλερ του Wes Craven από το 1972 (ελληνικός τίτλος: Βιασμός στο Τελευταίο Σπίτι Αριστερά). Όμως, κι αυτό ήταν κατά κάποιον τρόπο ριμέικ του σουηδικού πρότυπου του είδους, του Η Πηγή των Παρθένων του Ingmar Bergman.
  • Η Rogue Pictures αναζητούσε επί έναν χρόνο σκηνοθέτη για την ταινία, και πέρασαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, εκατό ονόματα ως προτάσεις (με πρώτο αυτό του ίδιου του Wes Craven, που αρχικά είχε δεχτεί). Όμως, κατέληξαν στον δικό μας, Ντένη Ηλιάδη, αφού εντυπωσιάστηκαν από το Hardcore. Έτσι, με το αμερικανικό του αυτό ντεμπούτο, ο Ηλιάδη έγινε ένας από τους λίγους έλληνες δημιουργούς που αναλάμβαναν μια σημαντική παραγωγή του Χόλιγουντ.
  • Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτη πηγή, η ταινία προορίζονταν για την αγορά του DVD, κάτι που άλλαξε μετά τις θετικές αντιδράσεις στις δοκιμαστικές προβολές.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/5/2009

Το ότι πάντως κατάφερε να κάνει ευπαρουσίαστο ένα τόσο μέτριο b-movie του 1972, είναι άξιο λόγου. Ο Ντένης Ηλιάδης γίνεται ο πρώτος σύγχρονος έλληνας σκηνοθέτης στο mainstream Χόλιγουντ, και μου δίνει την εντύπωση πως δεν θα το εγκαταλείψει εύκολα. Συμμαζεύει λιγάκι τα πολλά άχρηστα κόλπα του Hardcore, και δίνει μία νότα χαρακτήρα σε ένα σενάριο, που εν γένει ήταν απαράδεκτο. Όμως, παραμένει το παράπονο ότι μια σπλατερικής καταγωγής ταινία δεν χρειάζεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ στα ρεαλιστικά-σοβαρά, γιατί εύκολα μπορεί να μεταδώσει αρνητικό μήνυμα…

Το βασικό θετικό του Ηλιάδη είναι πως παλεύει να αποποιηθεί την κατηγοριοποίηση του στο νεανικό θρίλερ. Δεν τα καταφέρνει απόλυτα, αλλά αισθάνεται άνετα στον χαρακτηρισμό του «ακατάλληλου», που οι Αμερικανοί πασχίζουν να αποφύγουν. Ο έλληνας σκηνοθέτης προσπαθεί και να κρατάει με μοντέρνο τρόπο την κάμερα του, αλλά ταυτόχρονα να μη στερηθεί παντελώς τη συγγένεια του με την παλιά b-movie. Θα έχετε παρατηρήσει μια παραπάνω δόση από «προσπαθεί» στα λόγια μου, κι εκεί κρύβεται η ουσία. Η ταινία είναι ευπαρουσίαστη για τους φαν του θρίλερ, κρύβει μια δημιουργική ελπίδα μέσα της, αλλά το θέμα της και η επεξεργασία του την κρατάει πολύ πίσω από πολλές απαιτήσεις ποιότητας. Πάντως, ανυπομονώ να δω το επόμενο βήμα του Ηλιάδη, ακόμα και που υποπτεύομαι πως θα είναι πάλι πάνω σε ένα θεματολογικά «ύποπτο» μοτίβο…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.