Αι Ειδοί του Μαρτίου

• Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
• Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Ides of March

Ελληνικός Τίτλος: Αι Ειδοί του Μαρτίου

Σεναριακή Πηγή

• Θεατρικό: Farragut North του Beau Willimon.

Κύριες Διακρίσεις

• Υποψήφιο για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου.
• Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα), σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Ryan Gosling) σε δράμα, και σενάριο.
• Υποψήφιο για Bafta δεύτερου αντρικού ρόλου (Philip Seymour Hoffman) και σεναρίου.
• Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

• Βασισμένο στο θεατρικό έργο Farragut North, ανεβασμένο το 2008, και με τη σειρά του αυτό βασισμένο στην αρχηγική καμπάνια του υποψήφιου των Δημοκρατικών Howard Dean, το 2004.
• Ο Clooney ήθελε να διατηρήσει τον αυθεντικό τίτλο και για την ταινία, αλλά θεωρήθηκε «δύσκολος» για τη διαφήμιση.
• Ήταν το 44 π.Χ. όταν ένας μάντης είχε προειδοποιήσει τον Ιούλιο Καίσαρα να φυλάγεται γιατί στις «είδους του Μαρτίου» θα περάσει μεγάλο κίνδυνο. Εκείνη την ημέρα και ενώ ο Καίσαρας κατευθυνόταν προς το κτίριο της Συγκλήτου, όπου και θα δολοφονούνταν, συνάντησε ξανά τον μάντη και του είπε γελώντας «Ήλθον αι ειδοί του Μαρτίου». Τότε ο μάντης του απάντησε «Ήλθον αλλά δεν παρήλθον».
• Ο Brad Pitt ήταν ο αρχικός Πολ Ζάρα.
• Ο Leonardo DiCaprio απέρριψε τον πρώτο ρόλο, αλλά έμεινε μέσω της εταιρίας του στην παραγωγή. Επόμενος υποψήφιος ήταν ο Chris Pine, πριν πάει οριστικά ο ρόλος στον Ryan Gosling.
• Η ταινία άνοιξε το φεστιβάλ Βενετίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

• imdb
• Wikipedia
• Rotten Tomatoes

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 10/10/2011

Στην πολιτική, ακόμη κι αν υπάρχουν καλές προθέσεις δεν γίνεται παρά να παίξεις θέατρο και να υποκύψεις σε πλείστους συμβιβασμούς, αφού οι εξωκομματικοί και εσωκομματικοί σου αντίπαλοι επιτίθενται με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Ο Ιούλιος Καίσαρας ονειρευόταν μια πανίσχυρη Ρώμη που θα διοικούσε όλον τον κόσμο, τον οποίο θα βελτίωνε με διοίκηση και έργα. Για τον σκοπό αυτό, όμως, έκανε κατακτητικούς πολέμους και επιστρέφοντας στη Ρώμη δωροδοκούσε τους πάντες ώστε να καταφέρει να γίνει απόλυτος άρχων και να εφαρμόσει το όραμά του. Η δικτατορία, όμως, που απαιτούσε, είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του το 44 π.Χ. στις 15 Μαρτίου, δηλαδή στις «Ειδούς του Μαρτίου».

Στο φιλμ του Κλούνεϊ δεν έχουμε δολοφονία του δημοκρατικού υποψήφιου, κυβερνήτη Μάικ Μόρις, για τις προεδρικές εκλογές. Ο τίτλος του θεατρικού του Μπο Γουίλιμον (με εμπειρία σε εκλογικές εκστρατείες) είναι «Farragut North» (όνομα σταθμού) και η ιδέα του Κλούνεϊ να του δώσει έναν τέτοιο πομπώδη τίτλο είναι συζητήσιμη. Ας πούμε ότι αναφέρεται στην δολοφονία της καθαρότητας του πολιτικού παιχνιδιού… που όμως ποτέ δεν ήταν καθαρό. Γενικότερα, και για να τελειώσουμε με τις όποιες αντιρρήσεις, υπάρχει μια διάθεση «αποκάλυψης» (μάλιστα, είχε καβατζάρει την ιδέα από παλιά και την τρέναρε για χάρη του Ομπάμα) που είναι λιγάκι άστοχη, αφού από τα 1970 μέχρι τώρα, τέτοιες καταγγελίες του συστήματος αφθονούν στην σχετική φιλμογραφία.

Αλλά ο Κλούνεϊ είναι έξυπνος και ρίχνει το κέντρο βάρους στο ίδιο το παρασκηνιακό παιχνίδι και στην ψυχολογική παρακολούθηση του Στίβεν Μάιερς (Ράιαν Γκόσλινγκ), που τελεί χρέη αντιπροσώπου του Τύπου στην εκστρατείας του. Ο Στίβεν θαυμάζει τον Μόρις και πιστεύει στο όραμα του αλλά, όπως θα αποδειχθεί στην πορεία, υπό την προϋπόθεση και της δικής του ανέλιξης. Όταν εκτεθεί, χάρη σε έναν επιδέξιο, αριστοτεχνικό ελιγμό που θα κάνει ο επιτελικός τού αντίπαλου κόμματος, Τομ Ντάφι (Πολ Τζιαμάτι), και υποστεί απόλυση από τον δικό τους επιτελικό, Πολ Ζάρα (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ο οποίος απαιτούσε την απόλυτη αφοσίωση, θα βγάλει νύχια και εκμεταλλευόμενος την αυτοκτονία μιας νεαρής (κόρης υψηλά ιστάμενου) ασκούμενης–εθελόντριας της εκστρατείας που εμπλέκεται ερωτικά, θα παίξει ένα ανήθικο παιχνίδι επανένταξής του.

Οι βασικές συνιστώσες: ο Μόρις έχει δημοκρατικό όραμα αλλά δεν είναι άγιος. Ο Μάιερς διψάει υποσυνείδητα για καριέρα. Ο Ζάρα πιστεύει στην φατρία, στην αφοσίωση, σαν σαμουράι. Αλλά αυτά είναι μια εσωτερική υπόθεση. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν κρίνεται από τέτοια «οικογενειακά δράματα» και ως προς αυτό, το έργο είναι, ιδεολογικά, ολίγον μικροαστικής αντίληψης. Είναι, όμως, ένα γερό δράμα χαρακτήρων.

Με το εξαιρετικό ερμηνευτικό σιγοντάρισμα που του κάνουν οι Κλούνεϊ, Τζιαμάτι και Χόφμαν, ο Γκόσλινγκ δίνει και πάλι ένα ρεσιτάλ ενσαρκώνοντας έναν αριβίστα, παίζοντας εσωτερικά και πάντα με το πρόσωπο. Ο Γκόσλινγκ έχει την ικανότητα να μιλάει με το βλέμμα, αφήνοντας να διαφανούν αυτά που κρύβει από τους άλλους και, συχνά, από τον ίδιο τον ήρωα του. Ο Κλούνεϊ, από την άλλη (που συνέγραψε το σενάριο με τους Μπο Γουίλιμον και Γκραντ Χέσλοφ), όπως και στο Καληνύχτα, και Καλή Τύχη ανατρέχει στο Χόλιγουντ του 1940-50, αναβιώνοντας κι εδώ αισθητικά το νουάρ. Το σινάφι, οι μπλόφες, οι διάλογοι με σκιάσεις μέσα από ένα γλαφυρό, διαυγές σενάριο και έναν σταθερό βηματισμό στη ροή, χωρίς εξωτερικές με το στανιό εντάσεις ή περιττό σασπένς. Το απολαμβάνεις.

Βαθμολογία: