Η Μαρί-Λου Φοντέν, διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας στο Παρίσι, αγωνίζεται για μια πιο ανθρώπινη φροντίδα των ηλικιωμένων, υιοθετώντας τη μέθοδο «Humanitude», παρά τις αντιστάσεις της ομάδας της. Η γνωριμία της με τη Μαρί Μορισάκι, μια γιαπωνέζα θεατρική συγγραφέα, αλλάζει τη ζωή της.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Virginie Efira … Marie-Lou Fontaine
Tao Okamoto … Mari Morisaki
Kyozo Nagatsuka … Goro Kiyomiya
Kodai Kurosaki … Tomoki Kubodera
Jean-Charles Clichet … Olivier Maritania
Marie Bunel … Sophie Lefebvre
Marie Denarnaud … Laurence
Aurelia Petit … Edith Murano
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Ryusuke Hamaguchi, Lea Le Dimna
Παραγωγή: Renan Artukmac, Bettina Brokemper, Charlotte Dauphin, Julien Deris, David Gauquie, Hiroko Matsuda, Jean-Luc Ormieres, Kosuke Oshida, Joseph Rouschop, Yuji Sadai
Μουσική: Samuel Andreyev
Φωτογραφία: Alan Guichaoua
Μοντάζ: Azusa Yamazaki
Σκηνικά: Mila Preli
Κοστούμια: Caroline Spieth
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Soudain
- Ελληνικός Τίτλος: Έτσι Ξαφνικά
- Διεθνής Τίτλος: All of a Sudden
- Εναλλακτικός Τίτλος: Kyu Ni Guai Ga Waruku Naru [ιαπωνικά]
Σεναριακή Πηγή
- Βιβλίο: You and I – The Illness Suddenly Get Worse των Makiko Miyano, Maho Isono.
Κύριες Διακρίσεις
- Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Virginie Efira και Tao Okamoto).
- Επίσημη πρόταση της Ιαπωνίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
Παραλειπόμενα
- Πρώτη γαλλόφωνη ταινία του Ryusuke Hamaguchi. Ο ιάπωνας σκηνοθέτης, παρότι είχε ήδη δουλέψει εκτός Ιαπωνίας, έκανε εδώ για πρώτη φορά μια μεγάλου μήκους ταινία σε γαλλική -κυρίως- γλώσσα.
- Το πρότζεκτ γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2020, όταν η παραγωγός Hiroko Matsuda πρότεινε στον Hamaguchi να μεταφέρει στον κινηματογράφο το βιβλίο Kyu Ni Guai Ga Waruku Naru (μεταφράζεται ως “ξαφνικά νιώθω άσχημα”) των Makiko Miyano και Maho Isono. Ο σκηνοθέτης το διάβασε ενώ ολοκλήρωνε το Drive My Car και συγκινήθηκε από την πραγματική αλληλογραφία των δύο γυναικών. Η απόφαση να μεταφερθεί η ιστορία στη Γαλλία δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική. Ο Hamaguchi επέλεξε τη χώρα επειδή οι συνθήκες χρηματοδότησης και παραγωγής ήταν ευνοϊκότερες από εκείνες που θα είχε μια αντίστοιχη παραγωγή στην Ιαπωνία.
- Το φιλμ γυρίστηκε μέσα σε πραγματικό EHPAD (μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων) στα προάστια του Παρισιού. Το συνεργείο εγκαταστάθηκε εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα και συνυπήρξε καθημερινά με τους πραγματικούς ενοίκους και εργαζόμενους. Η παρουσία των πραγματικών ηλικιωμένων όμως δεν περιορίστηκε στο να λειτουργούν ως «φόντο». Αρκετοί ένοικοι συμμετείχαν τελικά ως κομπάρσοι, ενώ άλλοι παρακολουθούσαν τα γυρίσματα από τα παράθυρά τους. Ο Hamaguchi είχε περιγράψει μάλιστα τα γυρίσματα ως ένα είδος ψυχαγωγίας για τους ενοίκους.
- Πριν από τα γυρίσματα, οι ηθοποιοί και τα μέλη της παραγωγής έκαναν εκπαίδευση στην Humanitude, τη μέθοδο φροντίδας ηλικιωμένων που αποτελεί βασικό στοιχείο της ταινίας. Η Virginie Efira ανέφερε επίσης ότι η προετοιμασία περιλάμβανε αναγνώσεις του σεναρίου με τρόπο παρόμοιο με εκείνον που είχε χρησιμοποιήσει ο Hamaguchi στο Drive My Car.
- Η Humanitude δεν είναι σεναριακή επινόηση: πρόκειται για πραγματική μέθοδο φροντίδας που αναπτύχθηκε στη Γαλλία από τους Yves Gineste και Rosette Marescotti, και βασίζεται ιδιαίτερα στο βλέμμα, την ομιλία, το άγγιγμα και τον σεβασμό της αξιοπρέπειας του ηλικιωμένου. Η μέθοδος έχει υιοθετηθεί και στην Ιαπωνία.
- Για να επιλέξει ηθοποιούς σε μια γλώσσα που ο ίδιος δεν μιλούσε ως μητρική, ο Hamaguchi χρησιμοποίησε μια ασυνήθιστη διαδικασία οντισιόν διάρκειας περίπου 30 λεπτών. Αρχικά τους ζητούσε να μιλήσουν για το σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας τους, ώστε να ακούσει τη φυσική φωνή και το συναίσθημά τους, και στη συνέχεια τους έβαζε να διαβάσουν το κείμενο εντελώς ουδέτερα.
- Η Virginie Efira χρειάστηκε να μάθει ιαπωνικά για τον ρόλο της. Η ίδια διηγήθηκε με χιούμορ ότι σε μια πρώτη απόπειρα να απαγγείλει το κείμενό της στα ιαπωνικά, ο φίλος της, Jonathan Cohen, της είπε ότι ακουγόταν σαν να μιλούσε ουγγρικά.
- Το φιλμ έχει ασυνήθιστα μεγάλη διάρκεια 196 λεπτών για δραματικό. Η διάρκεια αυτή συνδέεται και με την επιλογή του σκηνοθέτη να αφήσει τις συνομιλίες να εξελίσσονται σε μεγάλα, σχετικά αδιάκοπα αποσπάσματα αντί να τις συμπυκνώσει σε γρήγορο μοντάζ.
- Την πρεμιέρα στις Κάννες συνόδευσε 7λεπτο όρθιο χειροκρότημα.
Γκαλερι φωτογραφιων
