
Ο βρετανός πλεϊµπόι Τζέιμς Χάντ και ο μεθοδικός, σπουδαίος αντίπαλός του, Νίκι Λάουντα, δεν ήταν απλά δυο από τους καλύτερους οδηγούς όλων των εποχών, αλλά δυο θρυλικά ποπ είδωλα που κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 κατάφεραν να μονοπωλήσουν το παγκόσμιο μηχανοκίνητο ενδιαφέρον με τις θρυλικές τους κόντρες, τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικών χώρων. Παρακολουθώντας τις προσωπικές στιγμές της ζωής των δυο σούπερ σταρ, η κάμερα καταγράφει τα όρια της σωματικής και ψυχικής αντοχής τους σε έναν κόσμο χωρίς εύκολες λύσεις και περιθώρια αστοχίας, όπου ένα μικρό και φαινομενικά αμελητέο λάθος μπορεί πανεύκολα να σου στοιχίσει την ίδια σου τη ζωή.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Chris Hemsworth … James Hunt
Daniel Bruhl … Niki Lauda
Olivia Wilde … Suzy Miller
Alexandra Maria Lara … Marlene Lauda
Pierfrancesco Favino … Clay Regazzoni
David Calder … Louis Stanley
Natalie Dormer … Gemma
Stephen Mangan … Alastair Caldwell
Christian McKay … λόρδος Hesketh
Alistair Petrie … Stirling Moss
James Norton … Guy Edwards
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Peter Morgan
Παραγωγή: Andrew Eaton, Eric Fellner, Brian Grazer, Ron Howard, Peter Morgan, Brian Oliver
Μουσική: Hans Zimmer
Φωτογραφία: Anthony Dod Mantle
Μοντάζ: Daniel P. Hanley, Mike Hill
Σκηνικά: Mark Digby
Κοστούμια: Julian Day
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Rush
- Ελληνικός Τίτλος: Rush
- Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Τα Πάντα για τη Νίκη [τηλεόραση]
Κύριες Διακρίσεις
- Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα) και δεύτερου αντρικού ρόλου (Daniel Bruhl).
- Βραβείο Bafta μοντάζ. Υποψήφιο για καλύτερη βρετανική ταινία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Daniel Bruhl) και ήχο.
Παραλειπόμενα
- Ο Peter Morgan έγραψε το σενάριο δίχως να συμπεριλαμβάνει σε αυτό κάποια κούρσα. Κι αυτό επειδή δεν πίστευε ότι θα αγοράζονταν ποτέ από κάποιο μεγάλο στούντιο, και πως ως ανεξάρτητη παραγωγή δεν θα είχε το απαραίτητο για κάτι τέτοιο μπάτζετ.
- Στα πρώτα στάδια του σχεδιασμού, ήταν να το αναλάβει σκηνοθετικά ο Paul Greengrass. Τελικά θα ανταλλάξει με τον Ron Howard αυτό για το Captain Phillips.
- Αρχικά ο Ron Howard είχε προγραμματίσει να έχει τον Russell Crowe σε μια σύντομη σκηνή ως γκεστ-σταρ, όπου θα ερμήνευε τον Richard Burton.
- Στους δύο πρωταγωνιστές δεν επιτράπηκε να οδηγήσουν αληθινά αμάξια της Formula 1, έτσι οδηγούν “μεταμφιεσμένα” της Formula 3. Όταν εμφανίζονται στην οθόνη αληθινά αυτοκίνητα της F3, αυτά έχουν ως οδηγούς τους ιδιοκτήτες τους, κάτι που επιβλήθηκε από την ασφαλιστική εταιρία.
- Ο Chris Hemsworth είχε ανέβει στα 98 κιλά για να ερμηνεύσει τον Θορ, Για να ενσαρκώσει όμως τον Τζέιμς Χαντ, χρειάστηκε να χάσει τα 14 από αυτά.
- Τα γυρίσματα μοιράστηκαν ανάμεσα στη Βρετανία, τη Γερμανία και την Αυστρία.
- Ο Niki Lauda δήλωσε πως η ιστορία είναι ακριβής σε σχέση με τα γεγονότα, και ενθουσιάστηκε με όσα παρακολούθησε. Σύμφωνα όμως με τους ιστορικούς, κάποια σημεία εμφανίζονται στην υπερβολή τους, άλλα υποβαθμίζονται, ενώ υπάρχουν και αρκετά που εφευρέθηκαν για το σενάριο.
- Δύο μήνες πριν την πρεμιέρα, το BBC Two πρόβαλε το ντοκιμαντέρ Hunt vs. Lauda: F1’s Greatest Racing Rivals. Αυτό συμπεριλήφθηκε στα εξτρά της ταινίας σε κάποιες εκδοχές του Blu-ray.
- Κυκλοφόρησε και για uncut εκδοχή για το DVD και την τηλεόραση, που στην Ελλάδα -και μόνο εδώ- χαρακτηρίστηκε ως “ακατάλληλη για ανηλίκους”. Στις ελληνικές αίθουσες η ορίτζιναλ εκδοχή είχε χαρακτηρισμό Κ-12.
- Το φιλμ κόστισε 38 εκατομμύρια δολάρια, ενώ εισέπραξε 98,2.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 20/6/2014
Μετά το αποτυχημένο του «διάλειμμα» («The Dilemma»), ο Ρον Χάουαρντ παραδίδει ξανά μια ταινία που φέρει την περφεξιονιστική του υπογραφή. Μια ταινία καμωμένη να λατρευτεί από το κοινό, ακόμα κι αν κουβαλάει τεράστια δόση νέο-ακαδημαϊσμού, στον οποίο πλέον δεν «τσιμπάνε» τα Όσκαρ, που αγνόησαν επιδεικτικά (και κακώς) το φιλμ. Η κόντρα των δύο σπουδαίων οδηγών έχει τα πάντα: δράση, γρήγορες κόντρες, όμορφες γυναίκες, ψυχολογική υπόσταση, θέληση για ιστορική ακρίβεια. Με βοηθό το αψεγάδιαστο μοντάζ, ο σκηνοθέτης οδηγεί με ασφάλεια το στόρι του ως το φινάλε, σε μια ταινία καθαρής ψυχαγωγίας. Το θέμα βέβαια είναι ότι αυτού του είδους ο περφεξιονισμός χάνει την ουσία, κάτι που δεν αποβαίνει εδώ μοιραίο, αλλά κάνει τη ζημιά του ως προς τη σοβαρότητα στην ανάλυση των χαρακτήρων. Όσο για τους Κρις Χέμσγουορθ (Χαντ) και Ντάνιελ Μπρούελ (Λάουντα), είναι να τους πιεις στο ποτήρι.
Βαθμολογία:
![]()
![]()






