1977. Σε μια υψηλής τάξης περιοχή της Γαλλίας, ζει η Σουζάν, υπάκουη σύζυγος του πλούσιου βιομηχάνου Ρομπέρ. Ο Ρομπέρ διοικεί με τυραννικές μεθόδους το εργοστάσιο ομπρελών του, όπως και την ερωμένη του, τα παιδιά του και τη γυναίκα του. Οι εργάτες όμως καταλαμβάνουν το εργοστάσιο μετά από απεργία, κι απαγάγουν το αφεντικό τους. Τώρα είναι στο χέρι της Σούζαν να το διοικήσει. Κι όταν επανέρχεται ο σύζυγος της, είναι πολύ αδύναμος σε υγεία κι αναγκάζεται να φύγει για ταξίδι. Η Σουζάν αποδεικνύεται σκληρό καρύδι και με τη βοήθεια του πρώην εραστή της, του Μορίς, εναντιώνεται στην απεργία.

Σκηνοθεσία:

Francois Ozon

Κύριοι Ρόλοι:

Catherine Deneuve … Suzanne Pujol

Gerard Depardieu … Maurice Babin

Fabrice Luchini … Robert Pujol

Karin Viard … Nadege Dumoulin

Judith Godreche … Joelle Pujol

Jeremie Renier … Laurent Pujol

Bruno Lochet … Andre Ferron

Sergi Lopez … ο φορτηγατζής

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Francois Ozon

Παραγωγή: Eric Altmayer, Nicolas Altmayer

Μουσική: Philippe Rombi

Φωτογραφία: Yorick Le Saux

Μοντάζ: Laure Gardette

Σκηνικά: Katia Wyszkop

Κοστούμια: Pascaline Chavanne

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Potiche

Ελληνικός Τίτλος: Potiche

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Potiche (Trophy Wife)

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: Potiche των Pierre Barillet, Jean-Pierre Gredy.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Catherine Deneuve), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Karin Viard), σενάριο και κοστούμια στα Cesar.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Ο Ozon είχε δει στο θέατρο το έργο δέκα χρόνια πριν κάνει την ταινία. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν του ζήτησαν να κάνει μια ταινία για τον Nicolas Sarkozy, και ακολουθώντας την καμπάνια του κόμματος, βρέθηκε κοντά με τον Pierre Barillet.
  • Το οπτικό κομμάτι είναι επηρεασμένο από το σινεμά του Jacques Demy.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 30/3/2011

Ο Ρομπέρ Πιζόλ (Fabrice Luchini) έχει λάβει μαζί με την σύζυγο Σουζάν (Catherine Deneuve) και το εργοστάσιο ομπρελών του πατέρα της. Έχουν περάσει 30 χρόνια γάμου, η κόρη τους είναι παντρεμένη με δυο παιδιά και με διλήμματα διαζυγίου, ο γιός γενικώς και αορίστως σκέφτεται να ασχοληθεί με κάτι το «καλλιτεχνικόν» και η Σουζάν Πιζόλ είναι εγκλωβισμένη στο ρόλο της αστής νοικοκυράς, «βασίλισσας των οικιακών συσκευών της» όπως λέει η ίδια και «γλάστρας» (potiche) όπως λένε οι άλλοι. Είμαστε στο 1977, ο σύζυγος την απατά συστηματικά, οι εργάτες του εργοστασίου απεργούν με δίκαια αιτήματα, ο Ρομπέρ είναι ανένδοτος στυγνός καπιταλιστής, ο κομμουνιστής δήμαρχος Μπαμπέν (Gérard Depardieu) και παλιό φλερτ της Σουζάν την πείθει να αναλάβει τα ηνία όταν ο σύζυγος αρρωσταίνει, εκείνη εξελίσσεται σε αφεντικό και αργότερα πολιτικός, ενώ αποκαλύπτεται ότι και η ίδια δεν ήταν καθόλου αθώα περιστερά στα νιάτα της- ίσως ούτε και τώρα.

Μεταφορά θεατρικού από τον François Ozon (αντίθετα από το «Οκτώ γυναίκες» το σπάει και με εξωτερικά γυρίσματα), αποτελεί από μεριά του παρωδία της κουλτούρας μιας εποχής, ενώ βιάζεται να δείξει ότι είναι παρωδία ιδιαίτερα στα πρώτα πλάνα με την Ντενέβ να κάνει jogging στη φύση, να θαυμάζει τα ζώα και τα πουλιά και να κρατάει ποιητικές σημειώσεις. Και λέω βιάζεται (μην κάνουμε λάθος) γιατί από κει και πέρα αφήνει τις ίδιες τις καταστάσεις να μιλήσουν, σε βαθμό να αναρωτιέσαι αν όντως η ματιά είναι ανατρεπτική ή είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποιος χαζοχαρούμενος Β.Π. σκηνοθέτης βλέπει ακόμη έτσι τα πράγματα. Όλα μοιάζουν σαν μικρές παιδικές σκανταλιές. Ωστόσο τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται ή τίποτε δεν είναι καθώς πρέπει ή κατ ουσίαν αξιοπρεπές – ο κομμουνιστής που κρύβει ρομαντικά μικροαστικά όνειρα, η κυρία που αντιλαμβάνεται την πρόοδο με όρους «πολιτισμένων» συμβιβασμών, ο γιος που νομίζει ότι θέλει ένα κορίτσι ενώ «σπάει» η μέση του, ή που πιστεύει στην επανάσταση της τέχνης που εν τέλει την αντιλαμβάνεται διακοσμητικά, η κόρη που φαντάζεται στυγνά βιομηχανικά σενάρια ως να ήταν απολύτως χαριτωμένοι, γουστόζικοι ελιγμοί κ.λπ.

Η αντίρρηση βρίσκεται στο εξής. Ο Ozon έρχεται να παρωδήσει κάτι που έχει περάσει, που έχει αναλυθεί και απομυθοποιηθεί προ πολλού, που όντως ανήκει στα ’70ς. Σε τι χρησιμεύει; Ναι μεν παρωδεί αλλά νομίζω ότι η παρωδία δεν είναι ο στόχος αλλά το πρόσχημα για μια θαλπωρή της αναπόλησης όπως γίνεται με παλιές «αθώες» ελληνικές ταινίες στην δική μας τηλεόραση. Σε μια Ευρώπη που έχει παγώσει σε ένα κοινωνικο-οικονομικό αδιέξοδο, φέρνει στο προσκήνιο το θέατρο-βουλεβάρτο με τις ροζ και σιέλ κρεβατοκάμαρες, με την, τώρα πια, υποφερτή ελαφρότητα του είναι, για μια ανάπαυλα, ένα διάλειμμα από τη φρίκη. Μήπως και για να δείξει από πού ξεκίνησε αυτό που συμβαίνει σήμερα;…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 1/4/2011

Ένας Ozon με στυλ, με ωραίους χαρακτήρες, αλλά χωρίς ιδιαίτερο χιούμορ και βάθος. Η σκηνοθεσία θα σας κατακτήσει και θα εκπληρώσει στο έπακρο τον στόχο της. Πλαισιώνει άριστα τους ήρωες και την ιστορία μας, δεν διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, και με χαρακτηριστική άνεση τέρπει το σινεφιλικό και μη μάτι. Δηλαδή δεν εντυπωσιάζει, αλλά κερδίζει εντέλει τις εντυπώσεις.

Οι χαρακτήρες είναι δουλεμένοι αρκετά προσεκτικά, αλλά στις ίδιες τους τις βάσεις δεν είναι τίποτα το ξεχωριστό. Έτσι, όπως καθετί που είχε εξαρχής «σάπιες» βάσεις, οι χαρακτήρες τελικά δεν αναπτύσσονται ορθά, με αποτέλεσμα να μη γίνονται ποτέ ξεχωριστοί, αλλά αντίθετα να κινούνται πάντοτε ανάμεσα στο «κάτι μου θυμίζει» και στο «κάπου σε έχω ξαναδεί». Η ταινία, όμως, πάσχει αρκετά και στον τομέα του χιούμορ. Προσπαθεί να χειριστεί μια ιστορία χαρακτήρων με κωμικό τρόπο. Δυστυχώς, όμως, δεν καταφέρνει να αποσπάσει παρά ελάχιστα γέλια. Αντίθετα, περνά ως ένα θέαμα γλυκανάλατο που προσπαθεί σκληρά, αλλά εις μάτην να μας κάνει να γελάσουμε.

Το μεγάλο, τώρα, ατού της ταινίας είναι οι δύο πρωταγωνιστές. Deneuve και Depardieu είναι υπέροχοι μαζί και στα αλήθεια μαγνητίζουν τον φακό όταν εμφανίζονται στην ίδια σκηνή. Εκτός από εξαιρετικοί ηθοποιοί, έχουν μια απίστευτη κινηματογραφική χημεία, που δεν μπορεί παρά να δώσει στην ταινία μια διαφορετική αίσθηση και χροιά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.