Η Κλερ Σάμερς είναι μια ψυχοθεραπεύτρια που έχει αναλάβει πέντε επιζώντες ενός αεροπορικού ατυχήματος, οι οποίοι της διηγούνται το περιστατικό. Μερικοί από αυτούς συμπεριλαμβάνουν στη μνήμη τους μια έκρηξη, η οποία όμως δεν επιβεβαιώνεται από την αεροπορική εταιρεία. Τα πράγματα γίνονται πιο περίεργα όταν ένας προς ένας οι επιζώντες εξαφανίζονται μυστηριωδώς.

Σκηνοθεσία:

Rodrigo Garcia

Κύριοι Ρόλοι:

Anne Hathaway … Claire Summers

Patrick Wilson … Eric Clark

Clea DuVall … Shannon

Andre Braugher … Perry Jackson

Chelah Horsdal … Janice

David Morse … Arkin

Dianne Wiest … Toni

William B. Davis … Jack

Ryan Robbins … Dean

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ronnie Christensen

Παραγωγή: Julie Lynn, Matthew Rhodes, Keri Selig, Judd Payne

Μουσική: Edward Shearmur

Φωτογραφία: Igor Jadue-Lillo

Μοντάζ: Thom Noble

Σκηνικά: David Brisbin

Κοστούμια: Katia Stano

Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.

Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Passengers
  • Ελληνικός Τίτλος: Οι Επιβάτες

Παραλειπόμενα

  • Κόστισε 25 εκατομμύρια δολάρια, αλλά κατάφερε να βγάλει μόνο 5,8.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 23/12/2008

Μια εκνευριστικά κλισέ ιστορία, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, στερούμενης παντελώς στοιχείων ένταξης σε κάποιο από τα κινηματογραφικά είδη. Ισχνή, μηχανικά δημιουργημένη και τελικά αποκρουστική λόγω βλακείας, δεν είναι ικανή να σταθεί αξιοπρεπώς ούτε απέναντι στο αδηφάγο νεανικό της κοινό.

Αδυναμία κινηματογραφικού προσδιορισμού, κάκιστες υποκριτικές παρουσίες και μία αφελής, εύθραυστη και παρανοϊκή σεναριακή δομή. Το Passengers είναι ένα φιλμ κρυμμένο πίσω από την μιζέρια του, στιλιζαρισμένο κάτω από τις αισχρές του αδυναμίες, κατά τη (μεγαλύτερη) διάρκεια του οποίου δε συμβαίνει απολύτως τίποτα. Κινείται άτσαλα μεταξύ κομεντί, αισθηματικής ιστορίας και μεταφυσικού θρίλερ και πετυχαίνει μετά βίας να καταλήξει σε προφανή λύση και αναμενόμενα συμπεράσματα υπαρξιακής φύσεως. Σε καμία περίπτωση δε χαρακτηρίζεται ως ταινία το νέο «παραπληγικό» δημιούργημα του Rodrigo Garcia, σκηνοθέτη του φεστιβαλικού και άνισου Εννιά Ζωές, που ως μόνο τρόπο σωτηρίας από τα δεσμά του φαίνεται να έχει την ένεση ευθανασίας που κρατάει στα χέρια του ο φτωχός και ανυποψίαστος θεατής. Ας τελειώνουμε λοιπόν μια ώρα αρχύτερα. Το δίχως άλλο, πιάσαμε πάτο και μάλλον δεν πάει πιο κάτω…. Πιάσαμε πάτο σου λέω…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 23/12/2008

Όπως είναι κάποιες κωμωδίες με ένα ανέκδοτο, έτσι κι εδώ έχουμε ένα θρίλερ με ένα μονάχα αξιοσημείωτο γεγονός! Αλήθεια, γιατί όταν υπάρχει τόσο εμφανή λογοκλοπή δεν συλλαμβάνεται κανένας; Ούτε να με σταυρώσετε, όμως, δεν σας αποκαλύπτω τον κατήγορο, γιατί δεν θα έχει κανένα νόημα πια να πάτε να δείτε την ταινία. Και εξηγούμαι: αν δεν σας πει κανείς το ποια ταινία (ταινίες μάλλον) αντιγράφει, έχετε ελπίδες να περάσετε καλά. Βέβαια για περίπου 40 λεπτά θα παρακολουθήσετε ένα ρομαντικό δράμα, αλλά όταν ξεκινάει το μεταφυσικό μέρος, θα καταλάβετε ότι κι αυτό είχε το «σπάω τα νεύρα» μεν, νόημα του δε.

Με αυτή τη λογική, σας μένουν δύο εναλλακτικές. Πρώτον δεν κάνετε το λάθος να ρωτήσετε τον ασυνείδητο φίλο σας αν του άρεσε η ταινία. Θα σας απαντήσει… «Μωρέ ήταν ίδια με το…». Δεύτερον πάτε με κλειστά μάτια και δεν έχετε διαβάσει άλλη κριτική πέρα από τη δικιά μας. Δεν θα βάλω όμως το χέρι στη φωτιά και για όλους του συναδέλφους…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *