Ο Κλεμάν, ένας νεαρός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Παρίσι, μετατίθεται στο Αράς για έναν χρόνο. Μακριά από τη νυχτερινή ζωή της πρωτεύουσας, δεν γνωρίζει πώς να περάσει την ώρα του. Τότε είναι που συναντάει την Τζένιφερ, μια όμορφη κομμώτρια, και γίνονται εραστές. Μα ενώ η ζωή του Κλεμάν περιστρέφεται γύρω από τον Καντ και τον Προυστ, αυτή της Τζένιφερ είναι γύρω από τη μόδα και τις βραδιές καραόκε με τις φίλες της. Ως δύο ελεύθερες καρδιές, θα μπορούσαν να ζήσουν έναν υπέροχο έρωτα, αλλά θα τους αφήσουν για αυτό οι συμβάσεις;

Σκηνοθεσία:

Lucas Belvaux

Κύριοι Ρόλοι:

Loic Corbery … Clement Le Guern

Emilie Dequenne … Jennifer

Sandra Nkake … Cathy

Charlotte Talpaert … Nolwenn

Anne Coesens … Helene Pasquier-Legrand

Annelise Hesme … Isabelle

Amira Casar … Marie

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Lucas Belvaux

Παραγωγή: Patrick Quinet, Patrick Sobelman

Μουσική: Frederic Vercheval

Φωτογραφία: Pierric Gantelmi d’Ille

Μοντάζ: Ludo Troch

Σκηνικά: Frederique Belvaux

Κοστούμια: Nathalie Raoul

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Pas Son Genre

Ελληνικός Τίτλος: Μήπως Είσαι ο Τύπος μου;

Διεθνής Τίτλος: Not My Type

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Pas Son Genre του Philippe Vilain.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Emilie Dequenne) και σενάριο στα Cesar.
  • Βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου (Emilie Dequenne), σεναρίου και ήχου στα Magritte, τα εθνικά βραβεία του Βελγίου.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 24/9/2015

Ο Κλεμάν, ένας νέος, φανατικά παριζιάνος καθηγητής φιλοσοφίας μετατίθεται παρά τη θέλησή του, για έναν χρόνο, στην επαρχιακή πόλη Αράς. Εκεί γνωρίζει την κομμώτρια Τζένιφερ και μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση.

Το υλικό, απ` το βιβλίο του Φιλίπ Βιλέν μοιάζει από κείνα που το Χόλιγουντ μετατρέπει σε ρομαντικές κομεντί, και ένα από τα ατού της ταινίας τού μέχρι τώρα κάπως ασταθούς βέλγου σκηνοθέτη Λουκάς Μπελβό είναι ότι, υπογράφοντας και το σενάριο, αποφεύγει αυτή την πεπατημένη. Προσπαθεί περισσότερο να καταγράψει διακριτικά τη δυσλειτουργία αυτής της σχέσης, παρά να περιγράψει μια ιστοριούλα. Εκείνος, 38άρης, ως φιλόσοφος, αμφισβητεί τον έρωτα, ενώ βέβαια απολαμβάνει να συνάπτει ερωτικές σχέσεις. Εκείνη, 35άρα, φαινομενικά τουλάχιστον πρόσχαρη, με παιδί, είχε πολλές ερωτικές εμπειρίες, αλλά πάντα ψάχνει τον ένα και μοναδικό για να του δοθεί ολόψυχα και να περάσει την υπόλοιπη ζωή της μαζί του. Και παρόλο που ο Κλεμάν είναι καλός, λεπτός στους τρόπους και τρυφερός, η Τζένιφερ καταλαβαίνει ότι εκείνος δεν αγαπά, απλά απολαμβάνει. Εκείνη προσφέρει λατρεία (όχι υστερικά), εκείνος βιβλία. Όταν ανακαλύπτει τυχαία ότι είναι και συγγραφέας κι όταν παρακάτω βλέπει πως ούτε του περνάει απ` το μυαλό να τη συστήσει σε γνωστούς του στον δρόμο (η κοινωνική τους ανομοιογένεια), αρχίζει να προετοιμάζεται για ένα τέλος, όσο κι αν το τρενάρουν λίγο ακόμη.

Το φινάλε, αν και «αναίμακτο», είναι κάπως παραπάνω δραματικό ως εξέλιξη απ’ ό,τι θα`πρεπε. Κάπως δυσανάλογο με ό,τι έχτισε η σκιαγράφηση της ηρωίδας. Θα αρκούσε μια απλή λήξη κατά τον παλιό γαλλικό τρόπο της Νουβέλ Βαγκ. Αυτό που κυρίως κατάφερε ο Μπελβό, εκτός από το να αποφύγει τα κλισέ της romcom, είναι να διαλέξει και να καθοδηγήσει την ηθοποιό Εμιλί Ντεκέν σε μια ερμηνεία που ξεχωρίζει και που δικαίως βραβεύτηκε ή προτάθηκε σε κάποια φεστιβάλ. Δροσερή, απλή, χαριτωμένη και αξιοπρεπής όταν πληγώνεται. Ο παρτενέρ της, Λοΐκ Κορμπερί, επίσης ταίριαξε ως μια περσόνα ευγενική, συναισθηματικά ευνουχισμένη. Εντέλει, μια ταινία μικρού βεληνεκούς, που αγγίζει απαλά και εκ του ασφαλούς ένα θέμα που θα χρειαζόταν άλλο σενάριο και σκηνοθέτη για να γίνει ενδιαφέρον δράμα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.