Θα Έρθει η Φωτιά

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 22/10/2020

Ο Αμαδόρ επιστρέφει στη γενέτειρα του έχοντας εκτίσει δύο χρόνια φυλάκισης για το αδίκημα του εμπρησμού. Στο χωριό του δεν θα τύχει ενθουσιώδους υποδοχής: τον περιμένει η ατάραχη ζωή του, η γη και τα ζωντανά της, και η υπέργηρη μητέρα του. Τη χλιαρή αντιμετώπιση των συντοπιτών του, που συνιστά ένα μείγμα τυπικής αποστασιοποίησης και δηλητηριώδους ηρεμίας, περιβάλλει η καταπράσινη ορεινή φύση της περιοχής, ένα καταπράσινο επιβλητικό αίνιγμα που ορθώνεται πανύψηλο τυλίγοντας με δέος την καθημερινή ρουτίνα του μέρους.

Δίπλα στο «φυσικό» θηρίο των βουνών της πεντάμορφης Γαλικίας, στέκει το τεχνητό, το ανθρώπινο μόρφωμα από μέταλλο που ταράζει με τον θόρυβό του τη ροή του μέρους. Ο Λάσε αναζητά μια πυκνή και βαθειά έννοια της φύσης: δεν βλέπει την ιδεαλιστική της ομορφιά σαν γήινο παράδεισο, δεν αρνείται τη σκληρή της όψη. Επιμένει όμως στην ικανότητά της να φέρνει την ισορροπία παρά την καταστροφική ανθρώπινη δράση, εντοπίζοντας και μια «μουσικότητα» στην υπερβατική αυτή διαδικασία. Ο άνθρωπος ή είναι μέρος της φύσης και γίνεται ένα μαζί της (σπουδαία η σεκάνς που κοσμεί το ηχητικό απαλό σαν χάδι «Suzanne» του Λέοναρντ Κόεν) ή θέτει εαυτόν απέναντί της.

Η προφητεία του τίτλου λειτουργεί σε πολλαπλό επίπεδο: σαν προοικονομία της επίλυσης των διαφορών που χωρίζουν τα «ανθρώπων έργα» από τη φύση, σαν μαρτυρία της οργής που φουντώνει στην ψυχή του σχεδόν άλαλου Αμαδόρ. Η εμφανώς βραδυφλεγής ανάπτυξη του φιλμ επιτρέπει στο τοπίο να πρωταγωνιστήσει, καθώς η κάμερα παρατηρεί με ευλάβεια κινηματογράφου τεκμηρίωσης την καθημερινότητα του Αμαδόρ, τις επαφές του με τους υπόλοιπους της κοινότητας, τις ματαιώσεις του που συλλέγονται κάθε μέρα και απειλούν να τον πνίξουν. Η επιμονή του Λάσε στη σιωπή δίνει έναν κρυπτικό τόνο στο φιλμ, σε βαθμό που τα τεκταινόμενα ίσως καθίστανται ασαφή. Μεταδίδει έτσι μια αίσθηση ανεκπλήρωτου, μια παράθεση γεγονότων που η συμπλήρωσή τους με αιτιώδεις συνδέσμους αφήνεται περισσότερο στον θεατή.

Πρόκειται για μια ταινία που μεριμνά να δημιουργήσει στην εντέλεια τους όρους λειτουργίας μιας επαρχιακής μικροκοινωνίας, θέτοντας τη μέσα στην απεραντοσύνη του πρασίνου που την παρατηρεί. Η χαρακτηρολογία δεν είναι προτεραιότητα του Λάσε, καθώς το μυστήριο που απλώνεται γύρω από την πλοκή του φιλμ τού επιτρέπει να μεταδώσει την αίσθηση της επικείμενης έκρηξης με ακρίβεια, με ουσιώδη φυσικότητα, σαν να κινηματογραφεί μια φέτα ζωής της γαλικιανής επαρχίας. Με άλλες λέξεις, το αργόσυρτο τέμπο της ταινίας γεννά υποσχέσεις που ευτυχώς ο γαλλοϊσπανός δημιουργός φροντίζει να εκπληρώσει στο ακέραιο.

Βαθμολογία: