Menashe: Ένας Ξεχωριστός Άνθρωπος

Την αυγή του θανάτου της συζύγου του, ο Μενάσε πρέπει μόνος να φροντίσει τον 10χρονο γιο του, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την ανατροφή ενός παιδιού, ενώ την ίδια ώρα βρίσκεται απόκληρος από τις σκληρές νόρμες της χασιδικής κοινωνίας. Οι φίλοι και η οικογένεια του επιμένουν να ξαναπαντρευτεί το συντομότερο δυνατόν, αλλά μια και δεν μπορεί να ξεπεράσει τη μνήμη της γυναίκας του, αλλά και να βρει αρκετά χρήματα για το παιδί του, ένας θείος αποπειράται να επέμβει δυναμικά.

Σκηνοθεσία:

Joshua Z Weinstein

Κύριοι Ρόλοι:

Menashe Lustig … Menashe

Ruben Niborski … Rieven

Yoel Weisshaus … Eizik

Meyer Schwartz … ο ραβίνος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Alex Lipschultz, Musa Syeed, Joshua Z Weinstein

Παραγωγή: Yoni Brook, Traci Carlson, Daniel Finkelman, Alex Lipschultz, Joshua Z Weinstein

Μουσική: Aaron Martin, Dag Rosenqvist

Φωτογραφία: Yoni Brook, Joshua Z Weinstein

Μοντάζ: Scott Cummings

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Menashe
• Ελληνικός Τίτλος: Menashe: Ένας Ξεχωριστός Άνθρωπος

Παραλειπόμενα

• Το φιλμ ξεκίνησε ουσιαστικά ως μια προσπάθεια του Joshua Z. Weinstein να κινηματογραφήσει από μέσα τη ζωή της υπερορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας του Borough Park στο Μπρούκλιν. Η αρχική ιδέα γεννήθηκε περίπου επτά χρόνια πριν από την ολοκλήρωση της ταινίας, όταν ο σκηνοθέτης βρέθηκε στην κοινότητα κατά τη διάρκεια του Purim και διαπίστωσε ότι πίσω από την εικόνα ενός κλειστού κόσμου υπήρχαν άνθρωποι εξαιρετικά θερμοί, αστείοι και εκφραστικοί.
• Ο Weinstein ήταν ντοκιμαντερίστας και διευθυντής φωτογραφίας, όχι μέλος της χασιδικής κοινότητας, ούτε μιλούσε ουσιαστικά γίντις. Παρ’ όλα αυτά επέμεινε να γυρίσει την ταινία σχεδόν εξολοκλήρου στη συγκεκριμένη γλώσσα, θεωρώντας ότι διαφορετικά η αυθεντικότητα της ιστορίας θα χανόταν. Επειδή όμως ο Weinstein δεν μπορούσε να σκηνοθετήσει άμεσα σε γίντις, οι σκηνές προβάρονταν πρώτα στα αγγλικά. Στη συνέχεια οι ηθοποιοί περνούσαν στα γίντις και ένας μεταφραστής μετέφερε ζωντανά στον σκηνοθέτη όσα έλεγαν, ώστε να γνωρίζει αν απομακρύνονταν υπερβολικά από το σενάριο.
• Ο σκηνοθέτης δεν είχε βρει ακόμη την ιστορία του όταν γνώρισε τον Menashe Lustig. Είδε σε ένα βίντεο τον χασιδικό κωμικό και εντυπωσιάστηκε από το παράξενο μείγμα χιούμορ και μελαγχολίας που εξέπεμπε. Αργότερα έμαθε ότι ο Lustig ήταν χήρος και ότι ο γιος του έμενε μόλις τρία τετράγωνα μακριά, καθώς είχε χάσει την επιμέλειά του. Αυτά τα πραγματικά στοιχεία αποτέλεσαν τον συναισθηματικό πυρήνα της μυθοπλασίας.
• Κανένας από τους ηθοποιούς της ταινίας δεν ήταν επαγγελματίας. Ο Weinstein διοργάνωσε περίπου 60 οντισιόν, παρότι στην περιοχή ζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που μιλούν γίντις. Στις δοκιμές χρησιμοποιούσε αυτοσχεδιασμούς ώστε να ανακαλύψει την προσωπικότητα και τις φυσικές αντιδράσεις των υποψηφίων.
• Ραβίνοι τηλεφωνούσαν στην παραγωγή ζητώντας να σταματήσει η ταινία και ασκούσαν πίεση σε ανθρώπους που είχαν συμφωνήσει να συμμετάσχουν. Για μεγάλο μέρος της κοινότητας, το να εμφανιστεί κάποιος σε κινηματογραφική παραγωγή ήταν κάτι που δεν μπορούσε εύκολα να γίνει αποδεκτό.
• Στις κινηματογραφικές επιρροές του δημιουργού συμπεριλαμβάνονταν δημιουργοί όπως οι William Friedkin, Morris Engel και John Cassavetes, ενώ για την αίσθηση της Νέας Υόρκης μελέτησε με τον διευθυντή του φωτογραφίας τη φωτογραφική δουλειά των Gary Winogrand, Alex Webb και Joel Meyerowitz.
• Το φιλμ αυτό ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας για τον Weinstein, μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια δουλειάς στον χώρο του ντοκιμαντέρ. Το μικρό μπάτζετ και οι συνεχείς απρόβλεπτες καταστάσεις δεν τον φόβισαν ιδιαίτερα, ακριβώς επειδή είχε μάθει από τα ντοκιμαντέρ να δουλεύει με πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Χρειάστηκε όμως 2 χρόνια για να ολοκληρώσει το έργο.
• Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Sundance του 2017, όπου ήταν η μοναδική ταινία του φεστιβάλ που γυρίστηκε εξολοκλήρου στη γίντις. Για τον ίδιο τον Menashe Lustig, η προβολή είχε ξεχωριστή σημασία: ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που μπήκε σε κινηματογραφική αίθουσα. Βλέποντας το κοινό να γελάει και να συγκινείται με την ιστορία του, βίωσε την εμπειρία ως μια ιδιαίτερα προσωπική δικαίωση.