Η Μαριάνα και ο Μαρτίν ζουν στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο του Μπουένος Άιρες. Περνούν ο ένας δίπλα από τον άλλον καθημερινά, ψωνίζουν στα ίδια μαγαζιά, κολυμπούν στην ίδια πισίνα, αλλά δεν έχουν γνωριστεί ποτέ. Ο Μαρτίν βγαίνει σπάνια από το σπίτι μετά τον χωρισμό του, ενώ η Μαριάνα δουλεύει ως αρχιτέκτονας κι αισθάνεται ανίκανη να συνάψει οποιονδήποτε σοβαρό δεσμό, αφού βγαίνει από μια τετράχρονη σχέση.

Σκηνοθεσία:

Gustavo Taretto

Κύριοι Ρόλοι:

Javier Drolas … Martin

Pilar Lopez de Ayala … Mariana

Rafael Ferro … Rafa

Ines Efron … Ana

Adrian Navarro … Lucas

Carla Peterson … Marcela

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gustavo Taretto

Παραγωγή: Natacha Cervi, Christoph Friedel, Lluis Minarro, Hernan Musaluppi, Luis A. Sartor

Μουσική: Gabriel Chwojnik

Φωτογραφία: Leandro Martinez

Μοντάζ: Pablo Mari, Rosario Suarez

Σκηνικά: Romeo Fasce, Luciana Quartaruolo

Κοστούμια: Flavia Gaitan

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Medianeras

Ελληνικός Τίτλος: Μεσοτοιχίες

Διεθνής Τίτλος: Sidewalls

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στα εθνικά βραβεία της Αργεντινής.
  • Χρυσή Αθηνά στο φεστιβάλ Αθηνών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 27/6/2012

Δύο άνθρωποι που νιώθουν ξένοι στην ίδια τους την πόλη. Δύο άνθρωποι, που όσο σε περισσότερο κόσμο βρίσκονται ανάμεσα, τόσο πιο μόνοι αισθάνονται. Βρίσκονται και οι δύο βυθισμένοι στο αδιέξοδο της αστικής κοινωνίας και της έλλειψης επικοινωνίας. Αναζητούν κάποιον που θα δώσει νόημα στη ζωή τους -στην πραγματικότητα, χωρίς να το ξέρουν, έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον…

Κάπως έτσι, μία μελαγχολική, μινιμαλιστική ιστορία για τη μοναξιά και την κενή ζωή μετατρέπεται σε ένα τρυφερό, ευχάριστο παραμύθι, με παιχνιδιάρικη διάθεση. Χωρίς να καταφέρνει να διατηρήσει πάντα το ρυθμό του και με τις ζωές των δύο πρωταγωνιστών να καταλήγουν μάλλον επιτηδευμένα όμοιες, ο Taretto Gustavo διανθίζει το σενάριό του με τόσες ιδέες και η σκηνοθεσία του διαθέτει εμφανώς τόση έμπνευση που οι «Μεσοτοιχίες» του είναι ικανές να σας κερδίσουν από το πρώτο τους λεπτό. Η χαλαρή, συχνά χιουμοριστική διάθεσή του που αποφορτίζει την ατμόσφαιρα πριν καν αυτή προλάβει να «βαρύνει», είναι αισθητή διαρκώς: στα «παιχνίδια» της τύχης, όπου πιόνια είναι άθελά τους οι δύο πρωταγωνιστές, στις έξυπνες παρομοιώσεις του σεναρίου (οι κάτοικοι του Μπουένος Άιρες παρομοιάζονται εύστοχα με τα κτίρια της πόλης και τα ραντεβού του πρωταγωνιστή με τα… McDonald’s!), αλλά και στις αναφορές τόσο στην ποπ κουλτούρα, όσο και σε πολλές (αμερικανικές) ταινίες, με τα «Star Wars» να δεσπόζουν!

Οι πρωταγωνιστές συμπαθέστατοι (ερμηνευτικά αλλά και φυσιογνωμικά) και η συνάντησή τους, που μπορεί να είναι εξαρχής αναμενόμενη, πραγματοποιείται τελικά με απρόσμενα… απρόσμενο τρόπο! Ευρηματική είναι η πλανοθεσία και απολύτως ταιριαστή η μουσική επένδυση, έτσι ώστε κάθε κομμάτι αυτού του ευφάνταστα αισιόδοξου προβληματισμού πάνω στην αποξένωση των κατοίκων των μεγαλουπόλεων να συμβάλλει στον σχηματισμό της ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσας αυτής μορφής ενός ρομαντικού παραμυθιού με φόντο τον ρεαλισμό.

Μήπως τελικά η ζωή είναι κι αυτή ένα παραμύθι, αρκεί να μπορέσουμε να το δούμε και να το αξιοποιήσουμε;

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

7 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.