Χειμώνας, 1968. Ο θρύλος της showbiz Τζούντι Γκάρλαντ φθάνει στο Λονδίνο για μια σειρά sold-out εμφανίσεων στο διάσημο κέντρο διασκέδασης The Talk of the Town. Έχουν περάσει 30 χρόνια από την ταινία «Ο Μάγος του Οζ» που της χάρισε παγκόσμια καταξίωση, και ενώ η φωνή της έχει αποδυναμωθεί, το ερμηνευτικό της ταλέντο έχει ωριμάσει και εξελιχθεί. Καθώς ετοιμάζεται για την παράσταση, συνδιαλέγεται με τη διεύθυνση του κέντρου, κάνει πρόβες με τους μουσικούς, έρχεται σε επαφή με φίλους και θαυμαστές, το σπινθηροβόλο πνεύμα και η λάμψη της εκπέμπουν αβίαστα. Ακόμα και τα όνειρά της για έρωτα και συντροφικότητα παραμένουν ζωντανά καθώς ετοιμάζεται να προχωρήσει σε γάμο με τον Μίκι Ντιν, τον πέμπτο σύζυγο της ζωής της. Κι όμως η Τζούντι είναι εύθραυστη. Δουλεύοντας 45 από τα 47 χρόνια της ζωής της, νιώθει πια εξαντλημένη. Καταδιώκεται από τις παιδικές της αναμνήσεις στο Χόλιγουντ και θέλει απεγνωσμένα να γυρίσει πίσω σπίτι, στα παιδιά της. Έχει τη δύναμη να προχωρήσει;

Σκηνοθεσία:

Rupert Goold

Κύριοι Ρόλοι:

Renee Zellweger … Judy Garland

Rufus Sewell … Sidney Luft

Michael Gambon … Bernard Delfont

Finn Wittrock … Mickey Deans

Jessie Buckley … Rosalyn Wilder

Bella Ramsey … Lorna Luft

John Dagleish … Lonnie Donegan

Gemma-Leah Devereux … Liza Minnelli

Darci Shaw … Judy Garland (νεαρή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Tom Edge

Παραγωγή: David Livingstone

Μουσική: Gabriel Yared

Φωτογραφία: Ole Bratt Birkeland

Μοντάζ: Melanie Oliver

Σκηνικά: Kave Quinn

Κοστούμια: Jany Temime

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Judy

Ελληνικός Τίτλος: Τζούντι

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: End of the Rainbow του Peter Quilter.

Παραλειπόμενα

  • Η Liza Minnelli δημοσιοποίησε ότι ούτε γνώριζε και ούτε μίλησε ποτέ στη Renee Zellweger, ενώ δεν εγκρίνει την παραγωγή.
  • Μπορεί το βραβευμένο με Τόνι θεατρικό του να ήταν η κεντρική πηγή του σεναρίου, όπως όμως δήλωσε ο Peter Quilter, ο σκηνοθέτης ενδιαφέρονταν περισσότερο για τα αληθινά στοιχεία της βιογραφίας, παρά τη φαντασία που αναδεικνύει το θεατρικό.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Με την ευκαιρία της ταινίας, η Renee Zellweger κάνει το τραγουδιστικό της ντεμπούτο, με ένα άλμπουμ όπου ερμηνεύει αποκλειστικά τραγούδια της Judy Garland.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 19/10/2019

Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε και το τελευταίο φιλμ που αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. Το «Judy» είναι μια συνηθισμένη σε όλα της βιογραφία, που έχει την τύχη να διαθέτει μια Renee Zellweger σε ρόλο ζωής. Η ίδια, αν και παίζει πολύ συχνά το χαρτί του αβανταδόρικου με μανιερισμούς και μια ελαφριά υπερβολή στις κινήσεις της, δίνει όντως μια βιρτουόζικη ερμηνεία, παθιασμένη συναισθηματικά, ενίοτε αληθινά συγκινητική και πάντοτε συναρπαστική στο να την παρακολουθεί κανείς. Η τεράστια αξία της παρουσίας της μέσα στην ταινία γίνεται ακόμη περισσότερο εμφανής, όταν στα φλασμπάκ στην εφηβική ηλικία της Garland αναγκαστικά αντικαθίσταται από τη νεαρή Darci Shaw, η οποία είναι σαφώς πιο περιορισμένων υποκριτικών δυνατοτήτων. Καθοριστική και η απόφαση να τραγουδήσει η Zellweger αντί να υπάρξει η εύκολη λύση του πλέι-μπακ, προσδίδει πόντους στην όλη προσπάθειά της.

Πέραν αυτού του πολύ δυνατού χαρτιού, λίγα πράγματα μπορεί κανείς να βρει εδώ. Η Garland αποτέλεσε μια αρχετυπικά τραγική φιγούρα του χολιγουντιανού star-system. Η ζωή της περιλάμβανε τα περισσότερα από τα στοιχεία του μοτίβου του ταλέντου που αναγκάζεται από το πιεστικό περιβάλλον του καλλιτεχνικού κόσμου να θυσιάσει τα πάντα για να επιβιώσει μέσα σε αυτό. Αυτή η συνθήκη απεικονίζεται εδώ με έναν τρόπο στρογγυλεμένο, όχι τόσο ώστε να εκμηδενίζει το πραγματικό δράμα της θρυλικής ηθοποιού, τραγουδίστριας και περφόρμερ, αρκετά όμως για να του αφαιρέσει την αιχμηρότητα που θα όφειλε να είχε δεδομένης της οδυνηρότητας της αληθινής ιστορίας και του εκτοπίσματος που φέρει το συγκεκριμένο όνομα.

Λόγω της πληθωρικότητας της πραγματικής προσωπικότητας στην οποία δίνει κι έμφαση το πορτραίτο της Zellweger, είναι επόμενο να επισκιαστούν και οι όποιοι άλλοι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ο περίγυρος της κατά Tom Edge (ο οποίος διασκευάζει εδώ προϋπάρχον θεατρικό του Μπρόντγουεϊ) Garland είναι τόσο μονοδιάστατος και βαρετός, που κάθε ένα από τα πρόσωπα που τον συνθέτουν θα μπορούσε να συνοψιστεί σε ένα στερεότυπο. Όταν η ευθύνη της συγκινησιακής φόρτισης του θεατή βαραίνει το σενάριο ή τη σκηνοθεσία περισσότερο από ότι την πρωταγωνίστρια, η οποία πάντα φέρνει εις πέρας τη συγκεκριμένη αποστολή, τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη αυτού του στόχου ακουμπούν σε εκβιαστικές λύσεις που μοιάζουν να το «ζορίζουν» υπερβολικά (τρανταχτό παράδειγμα το φινάλε) ή σε κλισέ. Παρόλα αυτά τα προβλήματα, η βάση τουλάχιστον πιάνεται. Η αφήγηση είναι στρωτή κι ευχάριστη, κι ευτυχώς, λόγω πρωτογενούς πηγής, δεν ακολουθεί το σύνηθες κλισέ του «πιάνομαι από τις σημαντικότερες στιγμές του καλλιτέχνη». Επιπλέον, ακόμη κι αν η πλειοψηφία της δράσης εκτυλίσσεται σε κλειστούς χώρους εξαιτίας των θεατρικών καταβολών του έργου στο οποίο βασίζεται το σενάριο, υπάρχει κινηματογραφικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί ο χρόνος «τεμαχίζεται» έξυπνα σε πολλά κομμάτια.

Η σκηνοθεσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως επί το πλείστον συμβατική. Ωστόσο, οπτικά το «Judy» δεν είναι καθόλου αδιάφορο χάρη στη φωτογραφία του Ole Bratt Birkeland, που παίζει με δεξιοτεχνία μεταξύ θερμών και ψυχρών χρωμάτων, προσαρμόζοντάς τα πάντα πιστά στην αισθητική της δεκαετίας του 1960. Όσον αφορά την εν γένει αναπαράσταση της εποχής από άποψη καλλιτεχνικής διεύθυνσης και κοστουμιών, αν και είναι σε γενικές γραμμές παραπάνω από ικανοποιητική, ταυτόχρονα δεν εντυπωσιάζει τόσο ως προς τον πρώτο τομέα λόγω του γεωγραφικού περιορισμού των γεγονότων εντός αιθουσών και δωματίων. Διόλου τυχαία, οι καλύτερες σκηνές είναι μάλλον αυτές που περιλαμβάνουν μια ενθουσιώδη Zellweger να ερμηνεύει επί σκηνής. Η ίδια σφύζει από ζωή στις εν λόγω στιγμές, κι αυτή η ζωτικότητα μεταδίδεται σε κάθε σπιθαμή του φιλμ και από εκεί στον θεατή.

Σε γενικές γραμμές, η κύρια ανάγκη που καλύπτεται εδώ είναι η απόλαυση ενός ρεσιτάλ πρωταγωνιστικού ρόλου, καθώς και η κινηματογραφική κάλυψη ενός κομματιού της ζωής του προσώπου που βιογραφείται για τους θαυμαστές του. Πέραν μιας εντυπωσιακής πρωταγωνίστριας που μάλλον βαίνει προς την απόκτηση του δεύτερου Όσκαρ της καριέρας της, η ταινία δεν διαθέτει αρκετούς επαρκείς λόγους για να την καταστήσουν σημαδιακή για τη συλλογική κινηματογραφόφιλη μνήμη.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 69 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.