O Χάτσι συνοδεύει κάθε μέρα τον Πάρκερ, το αφεντικό του έναν καθηγητή πανεπιστημίου, στο τρένο κάθε πρωί, και το απόγευμα τον περιμένει να επιστρέψει από τη δουλειά του. Κάποια μέρα ο Πάρκερ πεθαίνει και δεν επιστρέφει ποτέ στον σταθμό. Ο Χάτσι όμως πηγαίνει στο ίδιο ακριβώς σημείο που τον περίμενε πάντα κάθε μέρα για τα επόμενα 9 χρόνια. Κάθε μέρα ο Χάτσι αγγίζει τις ζωές όλων όσων εργάζονται εκεί κοντά, και όσων περνούν καθημερινά από εκεί. Διδάσκει τους ανθρώπους τι σημαίνει αγάπη συμπόνια και πάνω απ’ όλα πίστη.

Σκηνοθεσία:

Lasse Hallstrom

Κύριοι Ρόλοι:

Richard Gere … καθηγητής Parker Wilson

Joan Allen … Cate Wilson

Cary-Hiroyuki Tagawa … καθηγητής Ken Fujiyoshi

Erick Avari … Jasjeet

Jason Alexander … Carl Boilins

Sarah Roemer … Andy Wilson

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stephen P. Lindsey

Παραγωγή: Richard Gere, Bill Johnson, Vicki Shigekuni Wong

Μουσική: Jan A.P. Kaczmarek

Φωτογραφία: Ron Fortunato

Μοντάζ: Kristina Boden

Σκηνικά: Chad Detwiller

Κοστούμια: Deborah Newhall

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Hachi: A Dog’s Tale

Ελληνικός Τίτλος: Hachiko: Η Ιστορία ενός Σκύλου

Εναλλακτικός Τίτλος: Hachiko: A Dog’s Story

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Hachiko Monogatari (1987)

Σεναριακή Πηγή

  • Στόρι: Hachiko Monogatari του Kaneto Shindo.

Παραλειπόμενα

  • Ριμέικ ιαπωνικής ταινίας του Kaneto Shindo, που με τη σειρά της βασίστηκε σε ένα αληθινό γεγονός που έλαβε χώρα στο Οντάτε της Ιαπωνίας τη δεκαετία του 1920. Για την ακρίβεια, ο σκύλος περίμενε το αφεντικό του κάθε ημέρα από το 1925 έως που έφυγε κι αυτός από τη ζωή το 1935. Προς τιμή του σκυλιού, υπάρχει μπρούτζινο άγαλμα του στην είσοδο του σιδηροδρομικού σταθμού Shibuya. Το 2012, στήθηκε παρόμοιο άγαλμα και στον σταθμό Woonsocket του Ροντ Άιλαντ, όπου και γυρίστηκε η ταινία.
  • Τρία σκυλιά ράτσας Ακίτα “ερμηνεύουν” τον Χάτσικο. Τα ονόματα τους ήταν Leyla, Chico και Forrest. Ο εκπαιδευτής τους, ο Mark Harden, υιοθέτησε τον Chico με το πέρας των γυρισμάτων.
  • Η ταινία ήρθε μετά από επιμονή του Richard Gere, που ήθελε να αναλάβει ένα φιλμ που θα μπορούσε να δει μαζί με τον νεαρό γιο του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/9/2020

Ξεκινώντας, επιβάλλεται να πούμε ότι πρόκειται για τεμπέλικη ταινία. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις ένα φιλμ που παίρνει έτοιμη μια ιστορία και το σενάριο δεν προσθέτει ούτε τη μισή έξυπνη ιδέα. Τι είναι αυτό όμως που έχει κάνει τον Χάτσι τόσο αγαπητό, και το άκουσμα του παραπέμπει σε όλους κάτι το συγκινητικό; Άλλη μια ταινία κοινού; Και ναι, και όχι.

Σε ένα σενάριο άκοπο και εν μέρει «κενό», έρχεται ο Lasse Hallstrom να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τις αρχές τις καριέρας του. Ίσως μάλιστα τον βολεύει αυτή η έλλειψη ουσιαστικής πλοκής, ώστε να μην υπάρχουν πουθενά «χολιγουντιανές τρύπες» επί όλων όσων βλέπουμε. Με μια σταθερή ροή που ακολουθάει τη γνωστή ιστορία κατά πόδας, παράγει αυτό το τρυφερό σινεμά που ξέρει καλά, και αποδίδει αμέριστο σεβασμό στην ιστορία και σε όλους όσους ίσως αγνοούν το τι πρόκειται να δουν. Με σταθερά δραματικό τόνο και μακριά από τα δραμεντί συνήθεια που κάνουν τις ταινίες με ζώα βορά στο οικογενειακό κοινό, κινηματογραφεί ορθά και απλά (με αρωγό μονάχα την τρυφερή φωτογραφία πεδίου) την πορεία προς ένα θαύμα από αυτά που η πραγματικότητα προσφέρει απλόχερα.

Αβίαστα βγαίνει ως επί το πλείστον το καλόκαρδο συναίσθημα, και ακόμα και αν σε σημεία δεν αποφεύγεται η παραπανίσια επιτήδευση, ο Χάτσι περνάει το μήνυμα του και διδάσκει τον άνθρωπο ότι δεν είναι το μοναδικό πλάσμα που φέρει καρδιά σε αυτό τον πλανήτη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.