Θέλοντας να εκδικηθούν τον δημιουργό της φυλακής υψηλής τεχνολογίας από την οποία μόλις απέδρασαν, ο Ρέι Μπρέσλιν και η ομάδα του διασταυρώνονται με τον Σεν, έναν ακόμα περιβόητο δραπέτη και σύμμαχο που αναζητά την απαχθείσα κόρη ενός κινέζου δισεκατομμυριούχου. Η δίψα τους για εκδίκηση και η νέα τους αποστολή θα συγκρουστούν όταν διαρρήξουν το Devil’s Station, μια αδιαπέραστη γοτθική φυλακή, όπου το κορίτσι κρατείται όμηρος. Μια σκοτεινή φυλακή που δημιουργήθηκε από τον ορκισμένο εχθρό τους.

Σκηνοθεσία:

John Herzfeld

Κύριοι Ρόλοι:

Sylvester Stallone … Ray Breslin

Dave Bautista … Trent DeRosa

50 Cent … Hush

Jin Zhang … Shen Lo

Harry Shum Jr. … Bao Yung

Devon Sawa … Lester Clark Jr.

Jaime King … Abigail Ross

Russell Wong … Wu Zhang

Lydia Hull … Jules

Melise … Daya Zhang

Daniel Bernhardt … Silva

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Miles Chapman, John Herzfeld

Παραγωγή: Robbie Brenner, Mark Canton, Qiu Jie, Zack Schiller, Su Xing

Μουσική: Victor Reyes

Φωτογραφία: Jacques Jouffret

Μοντάζ: Sean Albertson

Σκηνικά: Jerry Fleming

Κοστούμια: Roger J. Forker

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Escape Plan: The Extractors
  • Ελληνικός Τίτλος: Προσωπική Υπόθεση: Σχέδιο Απόδρασης
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Escape Plan 3

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Ήδη από τα γυρίσματα του δεύτερου μέρους, ο Stallone είχε ανακοινώσει αυτό το τρίτο. Μάλιστα, τα γυρίσματα ξεκίνησαν πριν το δεύτερο βγει καν στις αίθουσες.
  • Αρχικά προορίζονταν να ονομαστεί Escape Plan 3: Devil’s Station.
  • Στις ΗΠΑ βγήκε κατευθείαν για το Home Cinema.
  • Ήταν το πιο φτηνό της τριλογίας, με μπάτζετ μόλις 3,6 εκατομμύρια δολάρια. Οι αίθουσες τού απέφεραν μόνο 1,7, αλλά είχε καλή πορεία στη μικρή οθόνη.

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 12/9/2019

Με το ζόρι τριλογία προσπάθησαν να φτιάξουν στη Lionsgate, εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία εκείνης της πρώτης, πραγματικά συμπαθητικής ταινίας που κυκλοφόρησε το 2013. Εκεί όμως είχαμε μια αρκετά καλοφτιαγμένη ταινία, προσεγμένη σε όλους τους τομείς, με τον Σταλόνε σε καλή διάθεση και τον Σβαρτζενέγκερ σε ρόλο συμπρωταγωνιστή, τον Τζιμ Καβίζελ σε καλό ρόλο κακού, δίνοντας μόνο οι τρεις τους αρκετή αίγλη στην εικόνα της ταινίας. Πρόσθεσε και τον καλό χειρισμό του υλικού από τον Χάφστρομ και έχεις τους πολύ βασικούς λόγους επιτυχίας εκείνης της ταινίας. Το παράξενο λοιπόν δεν είναι ότι η εταιρεία παραγωγής θα ήθελε συνέχεια της ταινίας αυτής. Το παράξενο είναι ότι θέλησε να το κάνει αυτό πολύ πρόχειρα με δύο συνέχειες, οι οποίες κυκλοφόρησαν το 2018 και το 2019, χαμηλού επιπέδου παραγωγές, με κυκλοφορία κυρίως σε διαδικτυακές κόπιες και δίσκους blu-ray και dvd, ενώ κάποιες χώρες (όπως η δικιά μας) επέλεξαν να διανείμουν την ταινία στους κινηματογράφους. Έτσι, μετά το κακό περσινό Escape Plan: Hades, έχουμε το εξίσου κακό φετινό The Extractors.

Ο Ρέι Μπρέσλιν και η ομάδα του αναλαμβάνουν να απελευθερώσουν την κόρη ενός Κινέζου μεγιστάνα που έχει απαχθεί. Ωστόσο, ενώ η υπόθεση φαίνεται απλή, δεν αργεί να πάρει προσωπικές διαστάσεις για τον Ρέι καθώς υπεύθυνος για την απαγωγή είναι ο γιος ενός παλιού εχθρού της ομάδας, ο οποίος θέλει να εκδικηθεί για τον πατέρα του. Το σχέδιο της εκδίκησης φέρνει τον Ρέι σε δύσκολη θέση αφού ο εχθρός του απαγάγει στη συνέχεια και την αγαπημένη του ήρωα και την κρατά φυλακισμένη σε μια παλιά φυλακή που ονομάζεται, “Σταθμός του Διαβόλου”.

Το τρίτο σχέδιο απόδρασης είναι σίγουρα μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς. Αδιάφορες έως κακές οι ερμηνείες, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια της ταινίας. Σενάριο, διάλογοι, ανάπτυξη χαρακτήρων, δράση, μοντάζ, μουσική, δεν υπάρχει κάτι που να μπόρεσα να θεωρήσω ότι βρίσκεται τουλάχιστον σε αξιοπρεπές επίπεδο. Η σκηνοθεσία του Χέρτζφελντ κυριολεκτικά δεν υπάρχει! Ούτε καθοδήγηση ηθοποιών, ούτε άποψη για τις σκηνές δράσης, που τουλάχιστον θα μπορούσε να είχε ποντάρει, αφού έχει ένα επιτελείο ικανό για ταινίες δράσης. Ωστόσο, ο ίδιος ο Σταλόνε δηλώνει περήφανος για αυτό το τρίτο μέρος του Escape Plan- που γύρισε με τον χρόνια φίλο του, Τζον Χέρτζφελντ-, απογοητευμένος για το δεύτερο μέρος, όμως ας μου επιτρέψει ο αγαπητός Σλάι, να θεωρώ και τα δύο το ίδιο κακά.

Ο Σταλόνε είναι εδώ ξανά πρωταγωνιστής, σε αντίθεση με τη δεύτερη ταινία που εμφανίστηκε για ελάχιστα λεπτά, στην αρχή και το φινάλε. Ο χαρακτήρας του υποβάλλεται σε προσωπική δοκιμασία και δίνει αφορμή στην ταινία να γίνει μια βίαιη περιπέτεια δράσης. Το πρόβλημα είναι όμως ότι αυτός ο Μπρέσλιν με αυτόν που γνωρίσαμε στην πρώτη ταινία δεν έχει καμία σχέση και φυσικά δεν φταίει μόνο ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος εδώ αλλά και ο ίδιος ο Σταλόνε, που απλώς διεκπεραιώνει, με τον χειρότερο όμως τρόπο.

Το Escape Plan: The Extractors, όπως και το Hades, μπαίνει με ευκολία στον πάτο της φιλμογραφίας του Σιλβέστερ Σταλόνε. Κουραστικό, άψυχο, άτονο, άχρωμο, είναι – στην καλύτερη περίπτωση- χαμένος χρόνος η προβολή του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.