Μια αναπάντεχη επιδημία, που προκαλεί ξαφνική αμνησία στους ανθρώπους, βρίσκει τον Άρη, ένα άνδρα γύρω στα 40, να ακολουθεί ένα πρόγραμμα αποκατάστασης που έχει ειδικά σχεδιαστεί για να χτίσει ένας αμνησιακός μια καινούργια ζωή. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει καθημερινές αποστολές που είναι ηχογραφημένες από τους γιατρούς του. Μετά την ολοκλήρωση κάθε αποστολής, ο Άρης βγάζει μια φωτογραφία polaroid ως αποδεικτικό στοιχείο. Προσπαθώντας να δημιουργήσει μια νέα ζωή και αναμνήσεις, θα συναντήσει την Άννα, μια γυναίκα που βρίσκεται στο ίδιο πρόγραμμα.

Σκηνοθεσία:

Χρήστος Νίκου

Κύριοι Ρόλοι:

Άρης Σερβετάλης … Άρης

Σοφία Γεωργοβασίλη … Άννα

Άννα Καλαϊτζίδου … η γιατρός

Αργύρης Μπακιρτζής … ο επικεφαλής γιατρός

Κώστας Λάσκος … ο νοσηλευόμενος παππούς

Μπάμπης Μακρίδης … ο μανάβης

Κώστας Ξυκομηνός … γιατρός

Κίμων Φιορέτος … γιατρός

Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Χρήστος Νίκου, Σταύρος Ράπτης

Παραγωγή: Άγγελος Βενέτης, Ηρακλής Μαυροειδής, Χρήστος Νίκου, Άρης Ντάγιος, Mariusz Wlodarski

Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης

Φωτογραφία: Bartosz Swiniarski

Μοντάζ: Γιώργος Ζαφείρης

Σκηνικά: Έφη Μπίρμπα

Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Μήλα
  • Διεθνής Τίτλος: Apples

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο τμήμα Οριζόντων του φεστιβάλ Βενετίας.
  • Βραβείο αντρικής ερμηνείας (Άρης Σερβετάλης) στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, πρώτο αντρικό ρόλο (Άρης Σερβετάλης), σενάριο και μουσική στα βραβεία Ίρις.
  • Επίσημη πρόταση της Ελλάδας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Ντεμπούτο στον κινηματογράφο για τον Χρήστο Νίκου, που το 2012 είχε κάνει το μικρού μήκους Km.
  • Μετά τη θετική απήχηση του φιλμ στη Βενετία, η Cate Blanchett, μέσω της εταιρίας της, Dirty Films, ανέλαβε ως εκτελεστής παραγωγός.
  • Κόβοντας 12.929 εισιτήρια, ήρθε στην έβδομη θέση των ελληνικών ταινιών της χρονιάς. Παγκοσμίως, εισέπραξε 44,4 χιλιάδες δολάρια.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 7/2/2021

Μπορεί ο Κυνόδοντας να ήταν το σοκ που χρειάζονταν το ελληνικό σινεμά για να δημιουργήσει κάτι το δικό του, τα Μήλα όμως είναι αυτά που πάνε το εν λόγω «weird-κύμα» ένα βήμα παραπέρα. Πλάι σε αυτό αποσαφηνίζουν ότι αυτό το σινεμά δεν υπηρετεί τον σουρεαλισμό, αλλά είναι πιο δίπλα στον μέσο «εμείς» από άλλα είδη που διατυμπανίζουν το «βγαλμένο από τη ζωή» ως σημαία τους.

Είναι τόσο όμορφο να αναλύεις τη νοηματική του Χρήστου Νίκου, αν κι ο ίδιος δεν θέλησε εξαρχής να την κρύψει ως ένα φιλμικό παζλ, επεξηγώντας την ανοιχτά στις περιγραφές του. Είναι όμως ευφυές αυτό το συμβολικό παιχνίδι, που από τη μία σε βάζει σε μια έννοια παράλληλου σύμπαντος, χωρίς από την άλλη να χάνει επαφή με την ατόφια πραγματικότητα. Ένα παράλληλο σύμπαν που βιώνουν μιλιούνια άνθρωποι που έχουν πέσει στην εμπορική παγίδα να παγώνουν τις μνήμες τους σε «κινητές πολαρόιντ», αγνοώντας το πόσο μεγάλη ζημιά κάνει αυτό στην ύπαρξη τους (λες κι έχουμε και δεύτερη…). Ναι, ο εγκέφαλος, όπως και κάθε άλλο μικρό ή μεγαλύτερο αντικείμενο που απαρτίζει το σώμα μας, αναζητεί λόγους για να γίνει τεμπέλης. Αν υποκαταστήσεις λοιπόν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα με την «εμπειρία για την εμπειρία», αυτή θα γίνει η καθημερινότητα σου, και όχι τα αυθόρμητα συναισθήματα και οι φευγαλέες σκέψεις που ήταν εκ γενετής έτοιμα να σε συντροφεύουν.

Αλλά το βήμα παραπάνω που κάνει ο μαθητής Νίκου σε σχέση με τον δάσκαλο Λάνθιμο είναι η αντικατάσταση του σοκ με την ευγένεια. Ο δημιουργός δεν νιώθει οργή για τα νέα δεδομένα της κοινωνίας που ζει, και δίνει με κάθε καλή πρόθεση μια ευκαιρία σε αυτά να τον θεραπεύσουν. Ένα ταξίδι γλυκό και σατιρικά λεπτεπίλεπτο, που το ουσιαστικότερο που κάνει είναι να σε μάθει ότι τα μήλα είναι πλούσια ως φυσικό προϊόν και όχι ως μόνιμη τεχνητή συντροφιά. Και ο Άρης Σερβετάλης είναι αδιαμφισβήτητα η πλέον ευγενική φυσιογνωμία που θα μπορούσε να ζήσει αυτό το ταξίδι-παραμύθι (και στην κατάλληλη -ενδιάμεση- ηλικία), εκπροσωπώντας αυτό το αδειανό βλέμμα που έχει ένας νέος που έχει μάθει να ζει ψηφιακά, και βιώνει πια μια παθολογική αμνησία και μια απουσία από την ίδια του τη ζωή.

Μια ταινία όμως νοήματος επιβάλλεται να δίνει και λύσεις, και όχι μονάχα να καυτηριάζει καταστάσεις (κάτι δυστυχώς σύνηθες σε πολλούς κλάδους, όπως και η πολιτική). Τα Μήλα αυτές τις λύσεις τα έχουν σε κάθε σχεδόν πλάνο. Πέρα από την χαρακτηριστική επιλογή του ήρωα στο φινάλε, κρύβονται στις παλιές φωτογραφικές μηχανές, τα αυτοκίνητα εκτός μόδας, το σινεμά που δεν είναι multiplex και προβάλει επανέκδοση, το ποδηλατάκι της παιδικής ηλικίας και τόσες άλλες βίντατζ εκπλήξεις, που μαζί με το πλάνο των 4:3 δίνει αυτές τις διαχρονικές επιλογές που σήμερα έχουμε αντικαταστήσει με τους ηλεκτρονικούς μας δυνάστες.

Είναι βέβαια τόσο κρίμα που αυτό το νέο ελληνικό κύμα έκανε πάνω από 10 χρόνια για να πει την επόμενη ουσιαστική του λέξη στο παγκόσμιο σινεμά (αδικαιολόγητο για μια χώρα που μαστιγώθηκε επί δεκαετία από καταστάσεις που έπρεπε να απαντηθούν άμεσα και κατάλληλα επί της τέχνης), αλλά εντέλει και η προσμονή είχε τη γλύκα της… και γεύση φρέσκου μήλου.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.