Έναν χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας της Σίντνεϊ Πρέσκοτ, μια συμμαθήτριά της βρίσκεται φρικτά δολοφονημένη. Η ίδια η Σίντνεϊ γίνεται ο στόχος του κατά συρροή δολοφόνου με τη μάσκα και τη μαύρη στολή, ενώ μια δημοσιογράφος είναι αποφασισμένη να λύσει το μυστήριο πίσω από την ταυτότητα του δολοφόνου για τα δικά της οφέλη.

Σκηνοθεσία:

Wes Craven

Κύριοι Ρόλοι:

Neve Campbell … Sidney Prescott

David Arquette … σερίφης Dwight ‘Dewey’ Riley

Courteney Cox … Gale Weathers

Skeet Ulrich … Billy Loomis

Matthew Lillard … Stu Macher

Rose McGowan … Tatum Riley

Jamie Kennedy … Randy Meeks

Drew Barrymore … Casey Becker

Liev Schreiber … Cotton Weary

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Kevin Williamson

Παραγωγή: Cathy Konrad, Cary Woods

Μουσική: Marco Beltrami

Φωτογραφία: Mark Irwin

Μοντάζ: Patrick Lussier

Σκηνικά: Bruce Alan Miller

Κοστούμια: Cynthia Bergstrom

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Scream

Ελληνικός Τίτλος: Κραυγή Αγωνίας

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Scream 2 (1997)

Scream 3 (2000)

Scream 4 (2011)

Παραλειπόμενα

  • Το Scream άνοιξε μεγάλη κουβέντα στην εποχή του, αφού ενώ τοποθετείται στη μακρά λίστα δημοφιλών θρίλερ, προτάσσει μια νέα σειρά από δικά του κλισέ τρόμου, παίζοντας με τα ήδη υπάρχοντα.
  • Δανείστηκε την έμπνευση του από την αληθινή περίπτωση του σίριαλ-κίλερ Danny Rolling, γνωστού ως Gainesville Ripper.
  • Ο αρχικός τίτλος, ελέω παρωδίας του είδους, ήταν Scary Movie, αλλά άλλαξε από τους παραγωγούς αδελφούς Weinstein της Dimension Films, λίγο πριν τελειώσουν τα γυρίσματα. “Παρέμεινε” όμως στην παρωδία του 2000.
  • Όταν πρωτοεμφανίστηκε το σενάριο στην αγορά, τον Ιούνιο του 1995, δεν υπήρχε κανένας που να έκανε κίνηση να το αγοράσει. Κι όμως, μέσα σε ελάχιστες ημέρες έγινε το μήλο της έριδος ανάμεσα σε μεγάλα στούντιο όπως τα: Paramount Pictures, Universal Pictures και Morgan Creek Productions.
  • Πριν καταλήξουν στον Craven, ανάμεσα στα ονόματα που ήταν υποψήφια για τη σκηνοθεσία, ήταν οι: Robert Rodriguez, Danny Boyle, George A. Romero και Sam Raimi.
  • Η Alicia Witt και η Brittany Murphy πέρασαν από οντισιόν για τον ρόλο της Σίντνι. Μέχρι πριν ελάχιστο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ήταν να τον παίξει η John Barrymore. Προβλήματα όμως στον προγραμματισμό της δεν την άφησαν, αλλά από επιμονή της παρέμεινε στο κλασικό μικρό της ρόλο.
  • Για τον ρόλο της Γκέιλ δοκιμάστηκαν η Brooke Shields και η Janeane Garofalo.
  • Η φωνή του Ghostface ανήκει στον Roger L. Jackson, έναν ηθοποιό εξειδικευμένο σε παρόμοιους ρόλους, όπου επιλέχτηκε μετά από αρκετές βδομάδες κάστινγκ, κι ενώ είχαν αρχίσει τα γυρίσματα.
  • Η Linda Blair, το πάλαι ποτέ κοριτσάκι του Εξορκιστή, έχει ένα πέρασμα ως ρεπόρτερ.
  • Τα εισιτήρια που έκοψε το φιλμ ήταν μονάχα η αρχή για την cult φήμη του. Συνολικά έβγαλε 173 εκατομμύρια δολάρια, κι ενώ κόστισε μόνο 15.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 19/5/2019

Υπάρχουν ταινίες που κυριολεκτικά φέρνουν τούμπα ένα κομμάτι του σινεμά. Στην προκειμένη, η Κραυγή Αγωνίας άλλαξε τα στάνταρ των ταινιών τρόμου, και δη του νεανικο-εμπορικού, σε ένα σημείο που αυτός είχε βαλτώσει επικίνδυνα. Και δεν το κατάφερε αυτό μέσω κάποιας υψηλής ποιότητας, ο ίδιος ο Craven ήταν εξίσου καλός ή και καλύτερος στον Εφιάλτη στον Δρόμο με τις Λεύκες, αλλά εν μέσω ενός παιχνιδιού με τους κανόνες του είδους. Ένα τέλος εποχής που καλωσόρισε μαζί και ολόκληρη τη νέα νοοτροπία της νεανικής ψυχαγωγικής ταινίας, που πλέον έχασε για πάντα την αθωότητα της.

Κι όμως, όλα έγιναν προς καλό. Τα ήθη είχαν από έτσι κι αλλιώς αλλάξει, και οι καιροί που το σινεμά φοβόταν να δώσει «ώριμο» προϊόν στη νεολαία είχαν περατωθεί. Στην ταινία έχουμε ένα ιδιότυπο μωσαϊκό χαρακτήρων, που ελάχιστα θυμίζουν την παραδοσιακή εικόνα, την οποία κι εκφράζει ολομόναχη η Σίντνι. Η ηρωίδα θα ωριμάσει απότομα, ερχόμενη σε τριβή με τον είτε παράλογο, είτε συμφεροντολογικό τρόπο σκέψης των γύρω της. Ακόμα και η δολοφονία δεν κάνει πλέον αναφορά στους γνωστούς ψυχοπαθητικούς κανόνες, αλλά γίνεται καθαρά για τον χαβαλέ του όλου θέματος. Μήπως έκτοτε έχουμε συνηθίσει σε αυτού του τύπου την ψυχοπάθεια; Είναι μακριά από αυτά που έχουν συμβεί στα αμερικανικά σχολεία;

Ο σκηνοθέτης παίζει τόσο με αυτό τον χαβαλέ, όσο όμως και με το μυστήριο. Έχει στα χέρια του ένα σενάριο που κρύβει επιμελώς την επόμενη σκηνή του (πόσο μάλλον το φινάλε του), για να την παραδώσει ως καινό κλισέ στο είδος. Παρόλα αυτά, υπάρχει απανταχού η παράδοση του Carpenter και γενικά όλων εκείνων των φοβερών στιγμών του είδους από τη δεκαετία του 1970 ως και τις Λεύκες. Δεν θα γινόταν τίποτα ομαλά, αν δεν αποδίδονταν τιμές σε εκείνους τους πρωτοπόρους, ακόμα κι εν είδει παρωδίας. Βέβαια, εδώ πέφτουν οι συγκρίσεις, κι ενώ η γενιά Χ μπορεί να λάτρεψε περισσότερο το Scream από οτιδήποτε προηγούμενο, η αλήθεια είναι ότι δεν έχει το ιδιαίτερο βάρος και βάθος εκείνων. Έτσι, δεν είναι δυνατόν να επικροτεί κάποιος απόλυτα το δημιουργικό «θράσος» του Kevin Williamson, όσο ορίτζιναλ και πετυχημένο κι αν είναι. Ούτως ή άλλως, τόσο εκείνα θα παρέμεναν κλασικά και δίχως το Scream, όσο και το δεύτερο δεν θα μπορούσε να υπάρξει εκ του μηδενός.

Καθαρά ψυχαγωγικά, η ταινία χτυπάει διάνα. Είναι το φιλμ που θα δεις ξανά και ξανά με την παρέα σου κάποιο βράδι στον καναπέ με πίτσες, συνδυάζοντας τον τρόμο με τον παρεΐστικο χαβαλέ. Ζωντανοί χαρακτήρες, καλό γκορ, αγωνία για το παρακάτω, ακμαίο μυστήριο, επιμελές σπάσιμο σοβαρότητας. Αυτό είναι το Scream και θα ανήκει πάντα σε περίοπτη θέση στην ιστορία του νεανικού τρομο-σινεμά, ακόμα κι αν κανείς πλέον δεν νιώθει την ανάγκη να σκεφτεί το τι αλλαγές επέφερε στα βράδια μας…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.