Αποφασισμένοι να εμποδίσουν την Άναμπελ από το να δημιουργήσει μεγαλύτερο χάος, οι δαιμονολόγοι Εντ και Λορέιν Γουόρεν κλειδώνουν τη δαιμονική κούκλα στην αίθουσα δαιμoνικών αντικειμένων του σπιτιού τους, την τοποθετούν «με ασφάλεια» πίσω από ένα ιερό γυαλί και ζητούν την ευλογία ενός ιερέα. Αλλά μια δαιμονική νύχτα επίκειται, καθώς η Άναμπελ ξυπνάει τα κακά πνεύματα της αίθουσας, και όλοι μαζί στρέφονται εναντίον της 10χρονης κόρης των Γουόρεν, της Τζούντι, και των φίλων της.

Σκηνοθεσία:

Gary Dauberman

Κύριοι Ρόλοι:

Mckenna Grace … Judy Warren

Madison Iseman … Mary Ellen

Katie Sarife … Daniela Rios

Patrick Wilson … Ed Warren

Vera Farmiga … Lorraine Warren

Stephen Blackehart … Thomas

Steve Coulter … πάτερ Gordon

Samara Lee … Bee

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gary Dauberman

Στόρι: James Wan

Παραγωγή: Peter Safran, James Wan

Μουσική: Joseph Bishara

Φωτογραφία: Michael Burgess

Μοντάζ: Kirk Morri

Σκηνικά: Jennifer Spence

Κοστούμια: Leah Butler

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Annabelle Comes Home

Ελληνικός Τίτλος: Annabelle Comes Home

Εναλλακτικός Τίτλος: Annabelle 3 [ανεπίσημος]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Το Κάλεσμα (2013)

Annabelle (2014)

Το Κάλεσμα 2 (2016)

Annabelle: Creation (2017)

Η Καλόγρια (2018)

Η Κατάρα της Γιορόνα (2019)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο (χαρακτήρες): Annabelle του Gary Dauberman.

Παραλειπόμενα

  • Σίκουελ των δύο πρώτων ταινιών με την Άναμπελ, αλλά και 7ο κεφάλαιο του Conjuring Universe. Χρονικά, τοποθετείται έπειτα από την πρώτη ταινία.
  • Η McKenna Grace αντικατέστησε τη Sterling Jerins, προφανώς επειδή ήταν αρκετά μεγάλη για τον ρόλο.
  • Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Gary Dauberman, του σεναριακού δημιουργού των χαρακτήρων της σειράς.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης 

Έκδοση Κειμένου: 27/6/2019

Επί της ουσίας, τίποτα από όσα συμβαίνουν εδώ δεν φαντάζει απαραίτητο για το σύμπαν του «Καλέσματος». Η πλοκή θα μπορούσε να χωρέσει σε τρεις αράδες και το σενάριο μοιάζει υπερβολικά απασχολημένο με το να εκτοξεύει κλεισίματα του ματιού για περαιτέρω κινηματογραφικές αποδόσεις των περιπετειών του ζεύγους Warren. Παρόλα αυτά, το «Annabelle Comes Home» παραδόξως δεν είναι εντελώς για πέταμα, κάτι που οφείλεται ως επί το πλείστον στη φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλλει σκηνοθετικά ο Gary Dauberman, ο οποίος κάθεται για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη καρέκλα. Η γνωστή τακτική των ξαφνιασμάτων υπάρχει κι εδώ σε διόλου ευκαταφρόνητες ποσότητες, ωστόσο υπάρχουν κι ευρήματα που πάνε πέρα από τη συγκεκριμένη νοοτροπία και βοηθούν στη δημιουργία μιας υποτυπώδους έστω ατμόσφαιρας. Ειδική μνεία αξίζει στην ιδέα της οθόνης που προβλέπει το μέλλον που προκαλεί ένα ξεχωριστό συναίσθημα τρόμου. Εύσημα αξίζουν και στη μικρή Mckenna Grace που ήδη δυο χρόνια πριν με τη «Χαρισματική» είχε δώσει θετικά δείγματα γραφής συνεχίζοντας στον ίδιο ελπιδοφόρο δρόμο.

Από την άλλη πλευρά, οι συμπρωταγωνίστριές της, Madison Iseman και Katie Sarife, δεν επιτυγχάνουν ένα παρόμοιο εύρος συναισθημάτων κι εντάσεων, παρόλο που ειδικά στην περίπτωση της δεύτερης ο ρόλος ίσως προσφερόταν για κάτι παραπάνω. Γενικότερα είναι εμφανές πως υπάρχει έλλειμμα δυνατών ερμηνευτικών στηριγμάτων, κάτι που γίνεται ακόμη πιο αισθητό όταν το δίδυμο των Farmiga και Wilson δεν βρίσκεται μπροστά από την κάμερα.

Πέραν των χαρών που μπορούν να πάρουν οι σεσημασμένοι φαν των θρίλερ από κάποιες καλοστημένες τρομάρες και το επίπεδο της παραγωγής, που δεδομένων των γεωγραφικών κυρίως περιορισμών που βάζει στον εαυτό του στέκεται σίγουρα σε ένα καλό επίπεδο, δεν υπάρχουν πολλές άλλες αρετές εδώ. Η δραματική πτυχή της ιστορίας με τον πατέρα της ηρωίδας της Sarife είναι εξαιρετικά επιδερμική, ενώ περιττή θα μπορούσε με άνεση να χαρακτηριστεί και η ρομαντικού τύπου υποπλοκή που αφορά τη συμπρωταγωνίστριά της. Ίσως βέβαια και μια τέτοιου τύπου κριτική να είναι αυστηρή για ένα φιλμ που ξεκάθαρα διατυπώνει πως φιλοδοξεί να προσφέρει αναλώσιμες μεν, κάπως διασκεδαστικές δε ανατριχίλες για μια διάρκεια κάτι λιγότερο των δύο ωρών, ωστόσο αυτές οι δημιουργικές προθέσεις αποτελούν ταυτόχρονα μια βολική δικαιολογία για ένα μίνιμουμ προσπάθειας εκ μέρους των συντελεστών, την ίδια χρονική συγκυρία που ο αποκαλούμενος σκεπτόμενος τρόμος έχει πάρει τα πάνω του στον κινηματογράφο. Ακόμη και για αυτές τις προδιαγραφές όμως έχουν προηγηθεί δύο «Καλέσματα» εντός του ίδιου φιλμικού κόσμου, που με όλες τις αδυναμίες τους και τη συνταγογραφημένη λογική τους πέτυχαν ένα αξιόλογο υβρίδιο τεχνοτροπίας που παραπέμπει στη δεκαετία του 1970 κι εμπορικού τρόμου που σέβεται τον θεατή, τα οποία υπερέχουν κατά πολύ της συγκεκριμένης δουλειάς.

Λειτουργεί επίσης κάπως αποπροσανατολιστικά το ότι εδώ δεν προσδιορίζεται επακριβώς το χρονικό πλαίσιο. Από τα συμφραζόμενα μόδας, σκηνικών και μουσικής υποθέτει κανείς πως πρόκειται για ένα μεταβατικό στάδιο από τα 1970 στα 1980, αλλά δύσκολα γίνεται κατανοητό το να μην καταγραφεί μια συγκεκριμένη ημερομηνία όπως έχει γίνει στα προηγηθέντα φιλμ της σειράς. Η υφέρπουσα θρησκοληψία που διατρέχει το ευρύτερο σύμπαν στο οποίο ανήκει η ταινία και η οποία αποτελεί άμεσο δάνειο από τον κλασικό πρώτο «Εξορκιστή» του William Friedkin είναι κι εδώ παρούσα, ευτυχώς όχι σε απαγορευτικά ενοχλητικό βαθμό. Μέσα σε όλα αυτά κρύβεται κι ένα καίριο ερώτημα, το αν το εγχείρημα αυτό μιας μακροχρόνιας σειράς θρίλερ τρόμου θα μπορούσε να παραμείνει βιώσιμο και ουσιωδώς δημιουργικό μιας και πρόκειται για ένα είδος με περισσότερους περιορισμούς από ότι για παράδειγμα ο πιο ευρύς καμβάς της υπερηρωικής ταινίας που έχει γίνει μόδα να αποτελεί πλέον τη βάση για τέτοια ανοίγματα. Δεδομένου του ότι ποιοτικά ο κύκλος αυτός φαίνεται να έχει κορεστεί ήδη από το «Annabelle: Creation», πρέπει να βρεθεί επειγόντως μια φόρμουλα για να διατηρηθεί το ενδιαφέρον, αν οι βλέψεις είναι για συνέχιση του franchise για κάποιον καιρό ακόμη.

Βαθμολογία:


Συνολικές επισκέψεις: 148 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.