Στο Βάθος Κήπος (2009)

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Φαίδωνας και η Αναστασία είναι ένα νιόπαντρο ζευγάρι που μετακομίζει σε μια μονοκατοικία με έναν μεγάλο κήπο. Έξι μήνες μετά, και χωρίς να έχουν καταφέρει να αποκτήσουν παιδί παρά τις προσπάθειές τους, ο Φαίδωνας αποφασίζει να ακολουθήσει μια ινδική τακτική και να φυτέψει στον κήπο έναν φοίνικα. Μόνο που ένα πτώμα, δύο κακοποιοί, μια αστυνομική έρευνα και το κρυφό παρελθόν της ηλικιωμένης ιδιοκτήτριας θα προκαλέσουν στο νεαρό ζευγάρι περισσότερα προβλήματα από όσα μπορούσαν να φανταστούν.

Σκηνοθεσία:

Κλεάνθης Δανόπουλος

Κύριοι Ρόλοι:

Βασίλης Μαυρογεωργίου … Φαίδων Μπαχτίρης

Ηλέκτρα Τσακαλία … Αναστασία Βένερη

Τζένη Ρουσσέα … Στέλλα Μπούφη

Λαέρτης Μαλκότσης … αστυνόμος Μπεκάκης

Δημήτρης Πουλικάκος … Επαμεινώνδας

Αποστόλης Τότσικας … Νώντας

Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου … γειτόνισσα

Veena Chauhan Τζοτζολάκη … Ράνι

Βασίλης Ρίσβας … Θόδωρος

Γιώργος Κοψιδάς … Μαλτέζος

Κώστας Ζαχαράκης … νεκροθάφτης

Περικλής Αλμπάνης … ιδιοκτήτης φυτώριου

Ερνέστος Βουτσίνος … αστυνομικός Παράσχος

Βασίλης Γιακουμάρος … παράνομος

Χρήστος Συριώτης … δικηγόρος

Γιάννης Δρακόπουλος … αστυνόμος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Κλεάνθης Δανόπουλος

Παραγωγή: Μάνος Κρεζίας, Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, Κώστας Λαμπρόπουλος, Διονύσης Σαμιώτης

Μουσική: Νίκος Σπυρόπουλος

Φωτογραφία: Σταμάτης Γιαννούλης

Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Σκηνικά: Λίνα Μότσιου

Κοστούμια: Κική Μήλιου

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Στο Βάθος Κήπος
Διεθνής Τίτλος: A Tell Tale Yard

Σεναριακή Πηγή

Διήγημα: Μία Αυλή στην Άνω Κυψέλη του Κλεάνθη Δανόπουλου.

Παραλειπόμενα

Στη μοναδική του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, ο κινηματογραφιστής και συγγραφέας Κλεάνθης Δανόπουλος διασκευάζει ένα διήγημά του που κυκλοφόρησε στο βιβλίο “Αθωότητες” το 2007.
Μέχρι σήμερα, η ταινία αποτελεί τη μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση του θεατρικού ηθοποιού Βασίλη Μαυρογεωργίου και την τελευταία της Τζένης Ρουσσέα.

Μουσικά Παραλειπόμενα

Ο Δήμος Αναστασιάδης ερμηνεύει στους τίτλους τέλους το τραγούδι “Μπροστά σου Κοίτα” σε μουσική Νίκου Σπυρόπουλου και στίχους Αφροδίτης Ρήγα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 21/10/2009

Σαν χιτσκοκικό ανέκδοτο είναι στο σύνολο της η ταινία του Κλεάνθη Δανόπουλου, που στο φινάλε σε αφήνει με ένα μουδιασμένο χαμόγελο. Πρόκειται για μαύρη κωμωδία με ακύρωση της ουσίας επιθέτου και ουσιαστικού του όρου. Πρώτον δεν γελάς ιδιαίτερα, και δεύτερον δεν είναι καθόλου μακάβρια, παρά τα πτώματα που παρελαύνουν. Κι επειδή αποσκοπεί στην κατάταξη του σε ένα εμπορικά δομημένο σινεμά, του δίνω ένα συν στο ότι δεν προσβάλει και κανέναν…

Ο Δανόπουλος δεν μπαίνει στη διαδικασία να αναλύσει οποιονδήποτε από τους χαρακτήρες του, αλλά κάνει κάτι άλλο: επιλέγει πρόσωπα, έστω και με τη λογική μιας καλοστημένης τηλεοπτικής φάρσας. Αυτή η αυτόματη ανάλυση βοηθάει στο να υπάρχει κλίμα και, επιτυχώς, δεν αναιρείται ποτέ πλην ενός χαρακτήρα. Δυστυχώς, αναφέρομαι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που ενώ παρουσιάζεται σαν ένας μέσος ευφυής νεαρός, κινεί τα νήματα μέσω μιας απίστευτης αφέλειας. Τέτοιας, που μοιάζει περισσότερο με σεναριακό κενό, κι ενώ γενικά διατηρείται μια πράα ορθότητα στο σενάριο. Θα μιλούσα αρνητικά και για την πρώτη εμφάνιση του Βασίλη Μαυρογεωργίου, αλλά πιστεύω ότι αξίζει μία ακόμα ευκαιρία, επειδή δεν είχε τις ατάκες να αναδειχτεί, και το πρόσωπο του δεν είναι καθόλου απαγορευτικό για σινεμά.

Βαθμολογία: