Η Τζουλιάνα, μια δυστυχισμένη σύζυγος και μητέρα, υποφέρει από μια σπάνια μορφή κατάθλιψης. Ενώ όλοι στην οικογένεια γνωρίζουν το πρόβλημά της, κανείς δεν προσπαθεί να τη βοηθήσει εκτός από έναν βρετανό μηχανικό, τον Κοράντο, που δείχνει διατεθειμένος να ασχοληθεί με την Τζουλιάνα και να προσπαθήσει να βρει την αιτία της ασθένειάς της.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Monica Vitti … Giuliana
Richard Harris … Corrado Zeller
Carlo Chionetti … Ugo
Xenia Valderi … Linda
Rita Renoir … Emilia
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Michelangelo Antonioni, Tonino Guerra
Παραγωγή: Tonino Cervi
Μουσική: Giovanni Fusco, Vittorio Gelmetti
Φωτογραφία: Carlo Di Palma
Μοντάζ: Eraldo Da Roma
Σκηνικά: Piero Poletto
Κοστούμια: Gitt Magrini
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Il Deserto Rosso
- Ελληνικός Τίτλος: Η Κόκκινη Έρημος
- Διεθνής Τίτλος: Red Desert
Κύριες Διακρίσεις
- Χρυσός Λέοντας και βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Βενετίας.
Παραλειπόμενα
- Πρώτη έγχρωμη ταινία για τον Michelangelo Antonioni. Το χρώμα ήταν σημαντικό για το συγκεκριμένο φιλμ, αφού ντύνει με παστέλ χρωματισμούς -σε συνδυασμό με καπνούς και ομίχλη- την καταγγελλόμενη εδώ βιομηχανοποίηση του φυσικού τοπίου. Ο Antonioni είχε δηλώσει πως είδε την εικόνα σαν έναν καμβά ζωγράφου, φτάνοντας ακόμα και να βάψει δέντρα και γρασίδι με γκρίζο ή λευκό χρώμα.
- Τελευταία από τις τέσσερις ταινίες που γύρισαν από το 1959 έως το 1964 ο Antonioni με τη Monica Vitti. Οι δυο τους θα συναντηθούν ακόμα μία φορά, το 1980.
- Ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει εδώ για πρώτη φορά τηλεφακούς και ζουμ φακούς, ακόμα και σε πλάνα που οι ήρωες στέκονταν σχεδόν δίπλα στην κάμερα.
- Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες, ο Richard Harris διαφώνησε έντονα με τον Antonioni (που δεν μιλούσε ούτε λέξη στα αγγλικά) πάνω στο γύρισμα μιας σκηνής, με αποτέλεσμα να εκδιωχτεί από τον ιταλό δημιουργό. Ο David Hemmings θα ισχυριστεί στην αυτοβιογραφία του ότι ο ηθοποιός έφτασε να δώσει μπουνιά στον Antonioni, και πως οι σκηνές που υπολείπονταν γυρίστηκαν με άλλον ηθοποιό που φαίνονταν πάντα μόνο η πλάτη του. Υπάρχει, από την άλλη, η μαρτυρία ότι ο Richard Harris ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το LSD κατά τα γυρίσματα στη Ρώμη.
- Ο Andrei Tarkovsky είχε κρίνει αυστηρά την ταινία, λέγοντας ότι ο Antonioni πρόσεξε τόσο την αισθητική του, που άφησε αδύναμη την ιστορία του και τη σαφήνεια αυτής.
Γκαλερι φωτογραφιων
