Συντάκτης: Ορέστης Μαλτέζος

Μετά την Τζάκι Κένεντι και την Νταϊάνα Σπένσερ, ο Pablo Larrain κλείνει την τριλογία του, αφιερωμένη σε τρεις γυναικείες φιγούρες που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα, με τη Μαρία Κάλλας. Περισσότερο από μια αναλυτική περιγραφή της ιστορίας της ζωής τους, ο Larrain εστιάζει ξανά σε κάποια αποσπάσματα, σε σύντομες αλλά πολύ έντονες τραγικές περιόδους που σημαδεύονται από το τέλος του θανάτου, όχι της ζωής απαραίτητα αλλά των ονείρων και των ψευδαισθήσεών τους.

Με μια διακριτική δόση μιούζικαλ και σε μια φανταστική πραγματικότητα που κυριαρχεί όλο και περισσότερο, η “Maria” λειτουργεί στιλιστικά στον αντίποδα της “Τζάκι”, με τα κοντινά πλάνα να δίνουν θέση σε μακρινά και εκθαμβωτικά παραπέμποντας σε ένα μεγαλείο που χαρακτηρίζεται από μοναξιά. Είναι με τη σειρά της μια ευφάνταστη βιογραφική ταινία που εντάσσεται ιδανικά σε μια τριλογία που πέρα από τις αφηγηματικές και τις αισθητικές επιλογές στοχεύει και σε μια ενιαία νοηματική θέση όπου το κοινό νήμα είναι το δίπτυχο φυλακής-ελευθερίας.

Το πρόσωπο και το σώμα της Μαρία Κάλλας αφηγούνται δύο διαφορετικές ιστορίες: από τη μία, μέσω του κοντινού πλάνου, παρουσιάζεται η σχεδόν υπερφυσική ιδιότητα ταλέντου και κομψότητας. Από την άλλη, μέσω των χαρακτηριστικών μακρινών, η αργή παράδοση του σώματος στα βάσανα, τον πόνο και τις αναμνήσεις.

Στη διαχείριση της προγραμματισμένης αφηγηματικής αποδόμησής του, ο Larrain γεμίζει με νόημα και όσα συμβαίνουν εκτός οθόνης. Και ευτυχώς λειτουργεί μακριά από τη νοοτροπία της μονομανούς αναπαραγωγής της πραγματικότητας. Η βιογραφική του ταινία δεν είναι ένα σημειωματάριο όπου σημειώνει ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά ένας καμβάς, ένα αφηρημένο πορτρέτο, ένας φόρος τιμής στην αθανασία ενός συμβόλου της τέχνης του, χτίζοντας την ταινία με την αίσθηση μιας όπερας όπου η “Μαρία” (σαν άλλη Τόσκα ή Κάρμεν) είναι το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας της.

Η ερμηνεία της Angelina Jolie χρησιμοποιεί πρωτίστως τη σωματικότητα και τις εκφράσεις του προσώπου. Το τραγούδι φυσικά είναι το αυθεντικό της Κάλλας και η Jolie είναι αρκετά αξιόπιστη στην αναπαραγωγή, ακόμα κι αν η ψευδαίσθηση είναι συνειδητή στο κοινό. Της δίνονται αμέτρητες ευκαιρίες να λάμψει σε μια ερμηνεία κοπιαστική όπου πρέπει να τραγουδήσει, να κινηθεί, να κάνει χαρακτηριστικές χειρονομίες και να βρεθεί στη σκηνή όπως η μεγάλη ντίβα. Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι από το χάρισμα και τη δυναμική της Κάλλας που δεν μπορεί να αναπαραχθεί, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα στις αρχειακές φωτογραφίες που χρησιμοποιούνται στους τίτλους τέλους.

Ο Larrain δεν σκοπεύει να λυπηθεί ο θεατής την πρωταγωνίστριά του. Παρότι από την πρώτη σεκάνς γνωρίζουμε το τραγικό της τέλος, δεν μας παρουσιάζει μια γυναίκα στο χείλος της αβύσσου. Η Κάλλας του Larrain είναι μια γυναίκα που ακόμα και στην παρακμή της διατηρεί την αξιοπρέπεια και τη μαχητικότητα που είχε σε όλη της τη ζωή, και οι σκηνές της τελευταίας συναυλίας μετατρέπονται σε έναν συγκινητικό και υπέροχο φόρο τιμής.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

| μπείτε και στη σελίδα της ταινίας για περισσότερα