Συντάκτης: Γιώργος Ξανθάκης

Στο «Σκιές στον Ήλιο», ο γερμανός σκηνοθέτης Jan-Ole Gerster κάνει το ντεμπούτο του στον αγγλόφωνο κινηματογράφο με ένα αργόσυρτο, ηλιόλουστο νουάρ -ένα θρίλερ μυστηρίου που ξετυλίγεται όχι σε σκοτεινά σοκάκια, αλλά στο εκτυφλωτικό φως ενός παραθεριστικού νησιού. Η Φουερτεβεντούρα δεν είναι απλώς φόντο • είναι το σκηνικό όπου οι ήρωες προσπαθούν να ξεχάσουν, να ξεφύγουν ή να επιβιώσουν.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Τομ (ο υποβλητικός Sam Riley), ένας ξεπεσμένος, άλλοτε πολλά υποσχόμενος τενίστας, που τώρα διδάσκει τουρίστες με βλέμμα θολό από το ποτό και το παρελθόν. Πιθανόν κάποτε να είχε σταθεί απέναντι από τον Ράφα Ναδάλ και να τον είχε «στριμώξει» με τα άψογα σερβίς του -ή τουλάχιστον έτσι λένε. Η ταινία δεν μας δίνει ποτέ βεβαιότητα, και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμή της: στο παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον μύθο, στην απόσταση ανάμεσα σε ό,τι ειπώθηκε και σε ό,τι συνέβη.

Όταν ο Τομ προσλαμβάνεται από τη μυστηριώδη Άννα (Stacy Martin) για να παραδίδει μαθήματα στον μικρό της γιο, αρχίζει να στήνεται ένα πλέγμα επιθυμίας, ενοχών και υπόκωφης έντασης. Ο σύζυγος της Άννας, ο Ντέιβ (Jack Farthing), είναι εριστικός και ψυχρός -και σύντομα εξαφανίζεται μετά από μια νύχτα διασκέδασης με τον Τομ. Η αστυνομική έρευνα που ακολουθεί δεν ακολουθεί τόσο τη φόρμα ενός κλασικού whodunit, όσο έναν υπνωτικό ρυθμό υποψιών και υπονοούμενων. Οι χαρακτήρες μιλούν ελάχιστα, και όταν το κάνουν, ο θεατής δεν είναι ποτέ βέβαιος αν λένε αλήθεια.

Το σενάριο, γραμμένο από τον ίδιο τον  Gerster μαζί με τους Blaz Kutin και Lory Doran, κινείται με επιτήδευση ανάμεσα σε αφηγηματικά είδη -με στοιχεία ερωτικού δράματος, ψυχολογικού θρίλερ και αστυνομικού μυστηρίου. Είναι ένα έργο γεμάτο μετέωρα βλέμματα, παύσεις και βραδυφλεγή συναισθήματα, που παραπέμπουν άμεσα στη λογοτεχνία της Patricia Highsmith και σε έργα όπως το «Γυμνοί στον Ήλιο» (1960) του Rene Clement. Η σκηνοθεσία επιλέγει να μη δίνει απαντήσεις -αφήνοντας τον θεατή να περιπλανηθεί ανάμεσα στις πιθανότητες.

Η ατμοσφαιρική μουσική της Dascha Dauenhauer και η αριστοτεχνική φωτογραφία του Juan Sarmiento G. συμπληρώνουν αυτό το παζλ αβεβαιότητας και έντασης, ενισχύοντας το αίσθημα ότι οι ήρωες βρίσκονται διαρκώς εγκλωβισμένοι, όχι μόνο στο νησί, αλλά και στις εσωτερικές τους συγκρούσεις. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει -όπως έχει σταματήσει και η ζωή του Τομ.

Ωστόσο, παρά την ατμόσφαιρα και τις καλές ερμηνείες, η ταινία δεν καταφέρνει να ξεφύγει εντελώς από τις αδυναμίες της: περιττές επαναλήψεις, αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια και μετέωρες υποπλοκές που δεν αναπτύσσονται επαρκώς. Το «Σκιές στον Ήλιο» είναι μια φιλόδοξη, αλλά εντέλει περιορισμένου βεληνεκούς ταινία -ένα νεο-νουάρ με ψυχή, αλλά όχι πάντα με σαφή πυξίδα. Για όσους αγαπούν τις υπαινικτικές αφηγήσεις, την αμφισημία και τους χαρακτήρες που σέρνουν πίσω τους σκοτεινά μυστικά, το φιλμ προσφέρει μια συναρπαστική εμπειρία. Όσοι όμως αναζητούν μια περισσότερο συνεκτική ή πιο δυναμική ιστορία ίσως νιώσουν πως παρασύρονται σε μια περιήγηση χωρίς τελικό προορισμό. Ατμοσφαιρικό, υποδόριο και γεμάτο αινίγματα -ένα ευρωπαϊκό νουάρ με παλμό, που όμως δεν απογειώνεται ποτέ.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

| μπείτε και στη σελίδα της ταινίας για περισσότερα