Οπλισμένοι άντρες καταλαμβάνουν έναν υπόγειο συρμό του τρένου στη Νέα Υόρκη, και ζητούν ένα μεγάλο ποσό για να αφήσουν ελεύθερους τους ομήρους. Καθώς οι αρχές προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τις διαπραγματεύσεις, αναρωτιούνται πώς οι απαγωγείς σχεδιάζουν να ξεφύγουν από το τρένο ακόμα κι όταν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Σκηνοθεσία:

Tony Scott

Κύριοι Ρόλοι:

Denzel Washington … Walter Garber

John Travolta … Ryder/Dennis Ford

James Gandolfini … ο δήμαρχος

John Turturro … αστυνόμος Camonetti

Victor Gojcaj … Bashkin

Luis Guzman … Phil Ramos

Ramon Rodriguez … Delgado

Michael Rispoli … John Johnson

John Benjamin Hickey … αντιδήμαρχος LaSalle

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Brian Helgeland

Παραγωγή: Todd Black, Jason Blumenthal, Tony Scott, Steve Tisch

Μουσική: Harry Gregson-Williams

Φωτογραφία: Tobias A. Schliessler

Μοντάζ: Chris Lebenzon

Σκηνικά: Chris Seagers

Κοστούμια: Renee Ehrlich Kalfus

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Taking of Pelham 123

Ελληνικός Τίτλος: Επίθεση στον Συρμό

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ώρα 1:23, Πανικός στο Μετρό της Νέας Υόρκης (1974)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Taking of Pelham One Two Three του John Godey.

Παραλειπόμενα

  • Δεύτερη κινηματογραφική διασκευή του ίδιου γραμμένου το 1973 βιβλίου, ενώ το 1998 είχε γίνει και τηλεταινία.
  • Υπάρχει ένα μικρό παιχνίδι αναφορών με τον Denzel Washington στο αυθεντικό έργο του 1974. Ο ήρωας που ερμηνεύει ονομάζεται Walter Barber αντί για Zachary Barber. Αυτό παραπέμπει στο μικρό όνομα του Walter Matthau. Εδώ ο Barber φοράει ανοιχτό κίτρινο πουκάμισο με πολύχρωμη γραβάτα. Τότε φορούσε πολύχρωμο πουκάμισο και ανοιχτή κίτρινη γραβάτα. Εδώ ο ήρωας κατηγορείται πως έχει λαδωθεί από ιάπωνα κατασκευαστή τρένων. Στο αυθεντικό, ο ήρωας προσφέρει μια περιήγηση στα τρένα σε ιάπωνες επιχειρηματίες.
  • Ο John Travolta δεν πήρε μέρος στην προώθηση της ταινίας, αφού ακόμα θρηνούσε για τον χαμένο του γιο, Jett.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 17/7/2009

Να το δω σαν σίκουελ της cult ταινίας του 1974; Μήπως, σαν διασκευή του βιβλίου του John Godey; Επειδή έχω άμεση εμπειρία μονάχα από το πρώτο, έκανα τις συγκρίσεις μου και ήταν απόλυτες. Το νέο Pelham υστερεί τρομακτικά σε νεύρο. Δεν μπορεί να σου μεταβιβάσει μια θριλερική ένταση, ώστε να σε κρατήσει ξύπνιο ως το φινάλε. Δεν έχει και τις σεναριακές στροφές ή τους διάλογους που θα το ζωντάνευαν και θα το έβγαζαν από τον μίνι λήθαργο του. Και μετά από όλα αυτά, έχει κι ένα φινάλε σκέτη απογοήτευση…

Όμως, ο Tony Scott δεν είναι αμελητέα περίπτωση στο Χόλιγουντ, και δουλεύει καλά κάποια πράγματα μέσα στο έργο του. Με τη βοήθεια δύο σοβαρών κύριων ερμηνειών, παρουσιάζει δύο ενδιαφέροντες χαρακτήρες σε αντιπαράθεση. Ιδίως ο χαρακτήρας του Denzel Washington ξεφεύγει από τον εξυπνάκια διαπραγματευτή που έχουμε συνηθίσει. Και του Travolta, από την άλλη, δεν δικαιολογεί άμεσα την ψυχοπαθητική του πλευρά, αλλά έχει πνεύμα. Αν το σενάριο βοηθούσε, θα μπορούσαμε να έχουμε πολλά περισσότερα βέβαια από μια κλασική αντιπαράθεση ερμηνειών και προσώπων. Ιδίως το ιδεολογικό κομμάτι των αντίπερα όχθων του νόμου μένει απέξω. Τι να πω. Αν ήταν κατά μισή ώρα λιγότερο, μπορεί να ήταν πιο στιβαρό. Έχει κι ένα μοντάζ έτοιμο για όλα και πάει χαμένο. Μα και σαφή έλλειψη δράσης, που δεν συμπληρώνεται από δράση στο κείμενο. Αναζητήστε το παλιό και θα με καταλάβετε πλήρως…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.