Το 1290 π.Χ. στις Θήβες της Αιγύπτου, ο Ιμχοτέπ, αρχιερέας του Φαραώ, συνάπτει κρυφό δεσμό με την Ανκ-Σου Ναμούν, ερωμένη του Φαραώ. Όταν ο Φαραώ το ανακαλύπτει, εκείνη τον δολοφονεί και αυτοκτονεί. Ο Ιμχοτέπ τότε προσπαθεί να την επαναφέρει στη ζωή με μια μυστική τελετή που διακόπτεται πριν ολοκληρωθεί η επαναφορά της, καθώς οι φρουροί του Φαραώ συλλαμβάνουν τον αρχιερέα και τον καταδικάζουν να μουμιοποιηθεί ζωντανός στη Χαμουνάπτρα, την πόλη των νεκρών. Το 1926, ο Ρικ Ο’Κόνελ, ένας αμερικανός τυχοδιώκτης που υπηρετεί στη Λεγεώνα των Ξένων, ανακαλύπτει τυχαία την αρχαία χαμένη πόλη, αλλά βρίσκεται στη φυλακή. Ο Τζόναθαν Κάρναχαν μαθαίνει για τον Ο’Κόνελ και το μυστικό του, και μαζί με την αδερφή του, την αιγυπτιολόγο Έβελιν Κάρναχαν, θα βγάλουν τον Αμερικανό από τη φυλακή για να τους οδηγήσει στη Χαμουνάπτρα. Το μυστικό όμως γνωρίζει κι άλλη μια ομάδα τυχοδιωκτών, η οποία όταν φτάνει στην πόλη των νεκρών ξυπνά τον Ιμχοτέπ. Η αρχαία κατάρα ζωντανεύει και τώρα οι πάντες κινδυνεύουν.

Σκηνοθεσία:

Stephen Sommers

Κύριοι Ρόλοι:

Brendan Fraser … Rick O’Connell

Rachel Weisz … Evelyn Carnahan

John Hannah … Jonathan Carnahan

Arnold Vosloo … Imhotep

Kevin J. O’Connor … Beni Gabor

Jonathan Hyde … Δρ Allen Chamberlain

Oded Fehr … Ardeth Bay

Erick Avari … Δρ Terrence Bey

Stephen Dunham … Christopher Henderson

Corey Johnson … David Daniels

Tuc Watkins … Bernard Burns

Omid Djalili … δεσμοφύλακας Gad Hassan

Aharon Ipale … φαραώ Seti I

Patricia Velasquez … Anck-Su-Namun

Bernard Fox … λοχαγός Winston Havelock

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stephen Sommers

Στόρι: Stephen Sommers, Lloyd Fonvielle, Kevin Jarre

Παραγωγή: Sean Daniel, James Jacks

Μουσική: Jerry Goldsmith

Φωτογραφία: Adrian Biddle

Μοντάζ: Bob Ducsay, Kelly Matsumoto

Σκηνικά: Allan Cameron

Κοστούμια: John Bloomfield

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Mummy
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Μούμια

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Στόρι (επιρροή): Η Μούμια (1932) των Nina Wilcox Putnam, Richard Schayer.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ήχου.
  • Υποψήφιο για Bafta ειδικών εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Το 1992, οι παραγωγοί James Jacks και Sean Daniel αποφάσισαν να ανανεώσουν τη Μούμια του 1932 στη σύγχρονη οπτική. Η Universal Studios είπε το οκ, αλλά μόνο αν περιοριζόντουσαν σε ένα μπάτζετ των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Έτσι, οι δύο άντρες απευθύνθηκαν στον “φτηνό” Clive Barker, ο οποίος οραματίζονταν μια πολύ βίαιη εκδοχή, όπου θα περιείχε σεξουαλισμό και μυστικισμό. Μετά όμως από αρκετές συναντήσεις, στούντιο και δημιουργός έχασαν το ενδιαφέρον τους, και το σχέδιο ακυρώθηκε. Επόμενη επιλογή ήταν ο Joe Dante, όπου του δίνονταν ένα λίγο καλύτερο μπάτζετ. Εκείνος έβλεπε τον Daniel Day-Lewis ως μούμια, με συνδυασμό του ρομαντικού στοιχείου. Κι αυτό εντέλει απορρίφθηκε (ο Dante ήθελε περισσότερα από τα 15 εκ. δολάρια που έδινε το στούντιο), αλλά από το σενάριο των Alan Ormsby, John Sayles παρέμειναν κάποια στοιχεία. Επόμενος στη σειρά ήταν ο George A. Romero, που το 1994 παρουσίασε ένα μεγαλεπήβολο σενάριο. Ακολούθησαν η αποχώρηση του Mick Garris και η άρνηση του Wes Craven, ώσπου το 1997 εμφανίστηκε ο Stephen Sommers, μεγάλος φαν της ορίτζιναλ ταινίας. Εκείνος πέτυχε το κατάλληλο timing, όπου η Universal είχε περάσει από την εμπορική αποτυχία του Μπέιμπ: Το Μικρό Γουρουνάκι στη Μεγάλη Πόλη, και είχαν στο μυαλό τους να ρίξουν χρήματα στην αναβίωση του πετυχημένου franchise των 1930. Η ιδέα για μια μπλοκμπάστερ Μούμια άρεσε τόσο στη νέα διοίκηση, που τα 15 εκατομμύρια δολάρια ανέβηκαν στα 80. Μετά βέβαια από δύο δεκαετίες, ο Sommers παραδέχτηκε ότι σπαταλήθηκαν μόνο 62.
  • Τα γυρίσματα στο Μαρόκο συνοδεύτηκαν από διάφορες αντιξοότητες, με την Αίγυπτο να μην ήταν καν υπό συζήτηση, λόγω της πολιτικής της αστάθειας. Καταρχάς, για να αντέξουν την υψηλή θερμοκρασία της Σαχάρας, κατασκευάστηκε ειδικό ρόφημα που όλοι κατανάλωναν ανά δύο ώρες. Οι αμμοθύελλες ήταν καθημερινό φαινόμενο, ενώ φίδια, σκορπιοί και αράχνες ανάγκαζαν σε συχνή αερομεταφορά μέλη του συνεργείου λόγω των τσιμπημάτων.
  • Η Industrial Light & Magic ήθελε μια μούμια που να μην έμοιαζε με όσες προϋπήρχαν. Υπεύθυνος ήταν ο John Andrew Berton, Jr., που συνδύασε ψηφιακά εφέ με ζωντανή δράση, αλλά και motion capture (πάνω σε κινήσεις του Arnold Vosloo) για εξτρά ρεαλισμό.
  • Οι φήμες ήθελαν να είχε γίνει πρόταση στον Leonardo DiCaprio για τον πρώτο ρόλο, αλλά εκείνος να προτίμησε την Παραλία.
  • Η Rachel Weisz ήταν η πρώτη επιλογή για τον ρόλο της, και δεν αναγκάστηκαν να αναζητήσουν κάποια άλλη.
  • Tom Cruise, Sylvester Stallone, Brad Pitt, Matt Damon, Ben Affleck, Chris O’Donnell και Matthew McConaughey ήταν στις επιλογές για τον Ρικ.
  • Έσχατη κινηματογραφική εμφάνιση για τον Bernard Fox.
  • Σύμφωνα με τον Sommers, την επομένη της πρεμιέρας, του τηλεφώνησαν από τη Universal και του είπαν “Θέλουμε ακόμα μία”.
  • Με το επίσημο μπάτζετ να μιλάει για 80 εκατομμύρια δολάρια, το φιλμ έβγαλε από τα ταμεία 416,4, κάτι που γέννησε ένα μεγάλο franchise.

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 27/12/2016

Ο Στίβεν Σόμμερς διασκευάζει το διάσημο τέρας της Universal και φτιάχνει ένα αφελέστατο και διασκεδαστικό φιλμ, με έμπνευση περισσότερο από τον Ιντιάνα Τζόουνς παρά από την ομώνυμη ταινία του 1932, με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Καρλόφ. Το φιλμ είναι μια περιπέτεια φαντασίας με στοιχεία από το παλιό Χόλιγουντ και τις περιπέτειες με ξιφομάχους και πειρατές (swashbucklers). Ο Σόμμερς χρησιμοποιεί άφθονο χιούμορ και δίνει στο φιλμ έναν κόμικ αέρα, αφήνοντας και τους χαρακτήρες του να κινούνται ελεύθερα και χωρίς να παίρνουν στα σοβαρά όσα γίνονται γύρω τους. Η διάθεση για χαβαλέ είναι εμφανής και είναι καλοδεχούμενη και από εμάς.

Ο Μπρένταν Φρέιζερ είναι ο Ρικ Ο’Κόνελ, ένας τύπος που σίγουρα θα σας θυμίσει τον Ιντιάνα Τζόουνς, και είναι ό,τι πρέπει για το ρόλο. Αστείος αλλά και γοητευτικός, ο Φρέιζερ φτιάχνει ένα πολύ καλό δίδυμο με τη Ρέιτσελ Βάις. Η χημεία μεταξύ τους είναι από τα συν της ταινίας και η χημεία αυτή βγαίνει είτε στις κωμικές σκηνές είτε σε αυτές που απαιτούν περισσότερο ρομαντισμό. Μεγαλύτερο κωμικό ρόλο παίζει ο Τζον Χάνα, στο ρόλο του αδερφού της Βάις, ο οποίος βρίσκεται συνεχώς εκτός τόπου και χρόνου ενώ αρκετές κωμικές στιγμές έχει και ο Κέβιν Τζ. Ο’Κόνορ, ως Μπένι, ο τύπος που ήταν μαζί με τον Ο΄Κόνελ στη Λεγεώνα και τώρα βρίσκεται να υπηρετεί τη Μούμια. Η Μούμια, ο Ιμούθης, έχει φυσικά τη μορφή του επιβλητικού Άρνολντ Βόσλοου. Ο Βόσλοου είναι ο μόνος που παίζει το ρόλο του με σοβαρότητα, χωρίς κωμικές αποκλίσεις, έτσι ώστε να είναι διακριτή η παρουσία του κακού στην οθόνη.

Τα ψηφιακά εφέ της ταινίας κόστισαν τότε περίπου είκοσι εκατομμύρια δολάρια και για την εποχή ήταν εκπληκτικά, όμως, σήμερα δεν προκαλούν την ίδια εντύπωση. Η ψηφιακή μορφή του Ιμούθη, οι υπόλοιπες μούμιες που ζωντανεύουν, τα σκαθάρια, οι μεταμορφώσεις του Ιμούθη σε άμμο είναι πράγματα που το 1999 ήταν εντυπωσιακά αλλά το 2016 τα βλέπεις απλώς συμπαθητικά.

Το φιλμ του Σόμμερς δεν είναι τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από μια διασκεδαστική βόλτα. Έχει χιούμορ, ενέργεια, ενδιαφέρουσες σκηνές δράσης αλλά και συμπαθητικούς χαρακτήρες, που είναι μεν καρτουνίστικοι αλλά μέσα στα πλαίσια που το φιλμ κινείται, είναι λειτουργικοί. Ο Σόμμερς δεν είναι χαρισματικός αφηγητής, όπως ο Σπίλμπεργκ, του οποίου τη γραφή προφανώς προσπαθεί να μιμηθεί, αλλά είναι ένας από τους “ανώριμους” διασκεδαστές του Χόλιγουντ κι επειδή λίγη ανωριμότητα την κρύβουμε όλοι μέσα μας, κάποιες φορές ταινίες όπως η Μούμια καταφέρνουν να βρουν το στόχο τους.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

32 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.