Από την αρχή της ιστορικής για τη σύγχρονη τεχνολογία και το εμπόριο καριέρα του, ως το 1998 και την έξοδο στην αγορά του iMac, αποκαλύπτεται η ταυτότητα του μεγάλου αφεντικού της Apple inc, Στίβεν Πολ Τζομπς. Το πάθος του για την τεχνολογία αποδείχτηκε μοιραίο, τόσο για τη ζωή του εντός της οικογένειας του, όσο ίσως ακόμη και για την υγεία του.

Σκηνοθεσία:

Danny Boyle

Κύριοι Ρόλοι:

Michael Fassbender … Steve Jobs

Kate Winslet … Joanna Hoffman

Seth Rogen … Steve Wozniak

Jeff Daniels … John Sculley

Katherine Waterston … Chrisann Brennan

Michael Stuhlbarg … Andy Hertzfeld

Sarah Snook … Andrea Cunningham

John Ortiz … Joel Pforzheimer

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Aaron Sorkin

Παραγωγή: Danny Boyle, Guymon Casady, Christian Colson, Mark Gordon, Scott Rudin

Μουσική: Daniel Pemberton

Φωτογραφία: Alwin H. Kuchler

Μοντάζ: Elliot Graham

Σκηνικά: Guy Hendrix Dyas

Κοστούμια: Suttirat Anne Larlarb

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Steve Jobs

Ελληνικός Τίτλος: Steve Jobs

Άμεσοι Σύνδεσμοι

jOBS (2013)

Steve Jobs: The Man in the Machine (2015)

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: Steve Jobs του Walter Isaacson.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου αντρικού (Michael Fassbender) και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Kate Winslet).
  • Χρυσή Σφαίρα δεύτερου γυναικείου ρόλου (Kate Winslet) και σεναρίου. Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Michael Fassbender) και μουσική.
  • Βραβείο Bafta δεύτερου γυναικείου ρόλου (Kate Winslet). Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Michael Fassbender) και σενάριο.

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ήταν να το σκηνοθετήσει ο David Fincher, αλλά η Sony τον απέσυρε λόγω των υψηλών οικονομικών του απαιτήσεων. Μαζί του αποχώρησε και η επιλογή του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Christian Bale. Αμέσως ο ρόλος προτάθηκε στον Leonardo DiCaprio, αλλά κι αυτός εντέλει τον αρνήθηκε, φέροντας ξανά στο προσκήνιο το όνομα του Bale. Αλλά, όπως δήλωσε, δεν ένιωθε ιδανικός για τον ρόλο αυτό. Ο πρώτος γυναικείος είχε προσφερθεί αρχικά στην Jessica Chastain, ενώ η Natalie Portman ήταν υπό συζήτηση για κάποιο άλλον ρόλο. Αλλά και η Sony κατά τη διαδικασία παράτησε το project, που κατέληξε στη Universal.
  • Το υλικό που κινηματογραφήθηκε ήταν τόσο μεγάλο, που το μοντάζ είχε ξεκινήσει μία βδομάδα πριν καν τελειώσουν τα γυρίσματα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Παναγιώτης Αχτσιόγλου

Έκδοση Κειμένου: 19/1/2016

Θεματικός συνοδοιπόρος της νέας ταινίας του Ντάνι Μπόιλ είναι το δίχως άλλο ένα άλλο φιλμ γύρω από την ταραγμένη ζωή ενός πατέρα της σύγχρονης ηλεκτρονικής διάδρασης. Το «Social Network» παραλίγο να μοιραζόταν όμοια σκηνοθετική ματιά (μόνο στο τέλος επιλέχθηκε ο Φίντσερ αντί του Μπόιλ), έκτος από την ίδια σεναριακή αντιμετώπιση -αλλά όχι δομή- ενός από τους πιο διακριτούς κινηματογραφικούς «συγγραφείς», του Άαρον Σόρκιν. Το φιλμ φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του σεναριογράφου, ξεδιπλώνοντας σταδιακά, μέσω εξαντλητικών διαλόγων, διαδρόμων, παρασκηνίων και ηλεκτρικά φωτισμένων δωματίων, την προσωπικότητα ενός από τους ιθύνοντες νους της μοντέρνας πληροφορικής, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για τα γεγονότα που οδήγησαν στη διαμόρφωσή της. Η διαφαινόμενη ειρωνεία, σχεδόν από την αρχή του φιλμ, έγκειται στο γεγονός ότι ο ιδρυτής του οικονομικού κολοσσού Apple, o πολύς Στιβ Τζομπς, ενώ κατορθώνει να φέρει μια νέα τροπή στην ανθρώπινη επικοινωνία, αποτυγχάνει παταγωδώς να συσχετιστεί ο ίδιος με τους ανθρώπους γύρω του. Κρίνοντας βέβαια από το αποτέλεσμα, οι σχεδόν παράλογες συμπεριφορές, οι αδιαπραγμάτευτες προσωπικές ιδεολογίες και η αρρωστημένη επιμονή σε ανέφικτα όνειρα αποκτούν μια διαφορετική νοηματική (αν όχι και ηθική) προσέγγιση.

Ο Μπόιλ, με την πολύτιμη βοήθεια του Σόρκιν, στήνει σχεδόν μια σόλο παράσταση γύρω από το απόλυτο άλφα αρσενικό που επιβάλλεται να κερδίζει όλες τις ψυχολογικές (και όχι μόνο) μάχες, και στο οποίο αναγκάζεσαι διαρκώς να αποτίνεις όχι μόνο τα διαπιστευτήρια, αλλά και τον αιώνιο σεβασμό σου. Ο σκηνοθέτης ανοίγει το κοινωνιολογικό «μαύρο κουτί» τριών παρουσιάσεων προϊόντων-σταθμών στην πορεία του Τζομπς προς την αναγνώριση και εμπορική θέωση. Παρότι τελικά δεν θα τις δούμε ποτέ, ο δημιουργός έχει ήδη πετύχει τον στόχο του. Έχει καταφέρει να «βραχυκυκλώσει» τον θεατή ανάμεσα στους μεστούς και πολυδιάστατους διαλόγους και τη μόνιμη αίσθηση του επείγοντος που αναδίδει η κινηματογράφηση. Οτιδήποτε συμβαίνει, μοιάζει να αφορά μία και μόνο στιγμή. Η δουλειά εκατοντάδων ανθρώπων συνοψίζεται σε ένα αντικείμενο, το οποίο τελικά δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει η ενορχήστρωση, η «διεύθυνση της ορχήστρας». Εκεί ακριβώς είναι που ξεπροβάλλει η δύστροπη, αλλά και ταυτόχρονα οξυδερκής περσόνα του Τζομπς, εναρμονισμένη υπέροχα με τη σχεδόν διπολική υφή της ταινίας. Από τη μια, βρίσκεσαι εκτεθειμένος σε σκηνές απίστευτου προσωπικού εξευτελισμού, λεκτικής βίας κι απόγνωσης. Από την άλλη, οι θαρρείς κατασκευασμένες αλληλουχίες ηρεμίας, το κλείσιμο στη σφαίρα μιας απόλυτης ακινησίας, αλλά κι ατέλειωτης μοναξιάς σκιαγραφούν τον χαρακτήρα ολοκληρωτικά, αναγκάζοντάς σε να απορείς γιατί τελικά δεν σου είναι τόσο εύκολο να τον μισήσεις.

Παρασυρμένος από μια σχεδόν θεατρική μίμηση, ο Μάικλ Φασμπέντερ αντανακλά έναν Τζομπς όχι μόνο απόλυτα πιστευτό, αλλά χτίζει παράλληλα έναν χαρακτήρα που με κάποιον παράξενο τρόπο σε κάνει να ανέχεσαι, παρόλες τις απερίγραπτες ιδιομορφίες και παράξενες απαιτήσεις του. Βασισμένος στην παράδοξη ικανότητα κάποιου να έλκει και να απωθεί ταυτόχρονα, ο σπουδαίος ηθοποιός παραδίδει μια κυρίαρχη περφόρμανς ενός τραχύ, άκαμπτου και σχεδόν σχιζοφρενικά απαθή ρόλου (βραβευμένη ήδη με την υποψηφιότητά του στα φετινά Όσκαρ), που δείχνει να ισορροπείται μόνο από την «ευρωπαϊκή» φωνή της λογικής -ή καλύτερα της επίκλησης στο συναίσθημα- της Κέιτ Γουίνσλετ, η οποία υποδύεται ίσως τη σημαντικότερη γυναίκα της ζωής του αφεντικού της Apple. Η εξαιρετική ηθοποιός λειτουργεί σαν το στοιχείο της επαναφοράς στην πραγματικότητα, αποδεικνύοντας διαρκώς ότι η εμμονική προσκόλληση του Τζομπς σε θεωρίες σκευωριών και προδοσίας ακούγεται το λιγότερο παράλογη, όταν ο ίδιος δεν σταματά καθ` όλη τη διάρκεια του φιλμ να προδίδει όσους τον αγαπούν και τον στηρίζουν.

Μπορεί, τελικά, ο ήρωας του Σόρκιν να είναι ένα κύημα της φαντασίας ενός πολύ αξιόλογου σεναριογράφου. Παρότι βασίστηκε στην επίσημη βιογραφία του Γουόλτερ Ίζακσον, οι αντιδράσεις γύρω από αυτό το ιδιότυπο biopic υπήρξαν πολλές, με τους συναδέλφους του πρόωρα χαμένου μεγιστάνα των κομπιούτερ να αντιδρούν για την εγκυρότητα των γεγονότων. Για έναν παράξενο κι ακατανόητο λόγο, όμως, αυτός ο «Steve Jobs» μοιάζει πέρα ως πέρα αληθινός. Αφήνει μια σκληρή, οργισμένη και ταυτόχρονα κενή και άδεια αίσθηση, μιλώντας για έναν άνθρωπο στυγνό εκμεταλλευτή, που έμοιαζε να νοιάζεται περισσότερο για τις μηχανές παρά για τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν, αλλά, χωρίς να χωρά καμία αμφιβολία, αντιλαμβανόταν στο έπακρο (και πριν απ` όλους) αυτό ακριβώς που το κοινό ήθελε.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 48 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.