Πάρτι Γυναικών (2017) ηθοποιοί, υπόθεση, τρέιλερ & παραλειπόμενα

ΣΥΝΟΨΗ

Πέντε κολλητές από το κολέγιο βρίσκονται ξανά μετά από δέκα χρόνια για ένα τρελό σαββατοκύριακο μπάτσελορ στο Μαϊάμι. Το άγριο τους πάρτι παίρνει όμως μια σκοτεινή στροφή, όταν από ατύχημα σκοτώνουν έναν στρίπερ. Διαμέσου της τρέλας στην προσπάθεια να το συγκαλύψουν, καταλήγουν να έρθουν η μια στην άλλη τόσο κοντά όσο ποτέ.

Σκηνοθεσία:

Lucia Aniello

Κύριοι Ρόλοι:

Scarlett Johansson … Jessica ‘Jess’ Thayer

Jillian Bell … Alice

Kate McKinnon … Kiwi/Pippa

Ilana Glazer … Frankie

Zoe Kravitz … Blair

Paul W. Downs … Peter

Demi Moore … Lea

Ty Burrell … Pietro

Enrique Murciano … ντετέκτιβ Ruiz

Bo Burnham … Tobey

Eric Andre … Jake

Hasan Minhaj … Joe

Karan Soni … Raviv

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Lucia Aniello, Paul W. Downs

Παραγωγή: Lucia Aniello, Dave Becky, Paul W. Downs, Matt Tolmach

Μουσική: Dominic Lewis

Φωτογραφία: Sean Porter

Μοντάζ: Craig Alpert

Σκηνικά: Bob Shaw

Κοστούμια: Leah Katznelson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Rough Night
Ελληνικός Τίτλος: Πάρτι Γυναικών
Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Girls’ Night Out
Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Πάρτυ Γυναικών

Παραλειπόμενα

Η Lucia Aniello έκανε εδώ το κινηματογραφικό σκηνοθετικό της ντεμπούτο, έχοντας προηγουμένως γίνει γνωστή από τη δουλειά της στο τηλεοπτικό Broad City. Η ταινία ήταν αξιοσημείωτη και για έναν ακόμη λόγο: ήταν η πρώτη R-rated κωμωδία μεγάλου αμερικανικού στούντιο που σκηνοθετήθηκε από γυναίκα μετά το Half Baked της Tamra Davis το 1998.
Μετά την επιτυχία της Lucia Aniello με το Broad City, το σενάριο έγινε αντικείμενο σκληρού ανταγωνισμού, στον οποίο νικητής αναδείχτηκε η Sony Pictures Entertainment.
Η ιδέα δεν ξεκίνησε από την ιστορία του νεκρού στρίπερ. Η Aniello και ο Paul W. Downs σκέφτηκαν αρχικά μια ταινία για παλιές φίλες που ξανασμίγουν μετά από χρόνια, επηρεασμένοι ιδιαίτερα από το Η Μεγάλη Ανατριχίλα. Το «σκοτεινό» στοιχείο προστέθηκε αργότερα, όταν αποφάσισαν να εφαρμόσουν την αυτοσχεδιαστική λογική του «yes, and» στην ιστορία. Οι δύο σεναριογράφοι είχαν έναν αρκετά ασυνήθιστο τρόπο συγγραφής: έφτιαχναν από κοινού την ιστορία και τα βασικά αστεία στα Google Docs, στη συνέχεια έγραφε ο καθένας τη δική του εκδοχή της ίδιας σκηνής και στο τέλος συνδύαζαν τα δύο προσχέδια.
Αρχικός τίτλος ήταν το Rock That Body.
Παρότι η ιστορία υποτίθεται ότι διαδραματίζεται στο Μαϊάμι, μεγάλο μέρος των γυρισμάτων έγινε στην Καλιφόρνια.
Η ταινία είχε μπάτζετ 26 εκατομμύρια δολάρια, αλλά και υψηλό κόστος προώθησης: στα 35 εκ. δολάρια. Έτσι, τα έσοδα των 47,3 κρίθηκαν ως εμπορική αποτυχία.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur
Έκδοση Κειμένου: 28/6/2017

Καλά κρατεί η επιρροή του «Hangover»… Οχτώ χρόνια μετά από την υπερεπιτυχημένη κωμωδία του Todd Philips και έξι από τη «θηλυκή εκδοχή» της, το «Φιλενάδες», συνεχίζουμε να παίρνουμε την ίδια συνταγή ξαναζεσταμένη στα γρήγορα σε διαφορετικά πακέτα, όπως, εδώ, ένα κολεγιακό reunion για χάρη γυναικείου bachelorette πάρτι. Τα sex-jokes λοιπόν πιάνονται χέρι-χέρι με το μαύρο χιούμορ, σε μια σεξοκωμωδία καταστάσεων που δεν θα παραξενευόσουν αν έβλεπες ως επεισόδιο ελληνικής τηλε-σειράς. Μην μπορώντας να αποτινάξει από πάνω του την αίσθηση «προϊόντος», το σενάριο προσφέρει γερές δόσεις deja-vu, ενώ σκηνοθεσία και μοντάζ αδυνατούν να βρουν κωμικό στόχο μέσω πλανοθεσίας και τάιμινγκ αντίστοιχα, τα οποία ακολουθούν με αμηχανία τα αυστηρά χολιγουντιανά «εγχειρίδια».

Μέσα στο ως επί το πλείστον αξιοπρεπέστατο καστ, μια ταινία που θέλει ως κεντρικό «μεγάλο» όνομά της τη Scarlett Johansson, κάνει ελάχιστη προσπάθεια για να καταστήσει τον χαρακτήρα της στοιχειωδώς αστείο και, κυρίως, ενδιαφέρων. Η σεναριακή της ανάπτυξη βασίζεται κυρίως στην αρχική εργασιομανία της εις βάρος των διαπροσωπικών της σχέσεων, πληροφορία η οποία παρέχεται ως σεναριακή τυπικότητα, δηλαδή άνευ κάποιας κωμικής ή δραματουργικής έμπνευσης, με αποτέλεσμα ελάχιστα να μένει στη μνήμη μας ή να μας ενδιαφέρει. Με την ίδια τη Johansson να μην αναδεικνύει κάποια ιδιαίτερη κωμική δύναμη ερμηνευτικά, οι β` χαρακτήρες τής κλέβουν ξεκάθαρα την παράσταση. Από την κεντρική παρέα, ερμηνευτικά αξιοσημείωτη είναι η Kate McKinnon (με αυστραλέζικη προφορά), αλλά αυτή που ξεχωρίζει δεν είναι άλλη από την λεσβία αλητο-ακτιβίστρια της Ilana Glazer, της οποίας το υπαινικτικό love-story είναι από τα λίγα πράγματα που προσθέτουν ένα κάποιο σεναριακό και χιουμοριστικό ενδιαφέρον. Οι μόνες αξιομνημόνευτες και όντως αστείες πάντως στιγμές της ταινίας είναι οι λίγες που αξιοποιούν το ταλέντο του Ty Burrell (η Demi Moore στις ίδιες σκηνές μένει αρκετά αναξιοποίητη), ο οποίος είναι σκέτη ευλογία για το όλο εγχείρημα.

Αν και το φιλμ δεν αποδεικνύεται τόσο κακό όσο προμηνύει το πρώτο του -σοκαριστικά ανέμπνευστο και σχεδόν βιντεοκλιπίστικο- 20λεπτο, σπάνια καταφέρνει να παράγει σκηνές γνήσιας κωμικής και κινηματογραφικής αξίας, περνώντας επί τόπου στη λήθη του σωρού. Ας αποδειχθεί τουλάχιστον χρήσιμο στην ανάδειξη των ξεκάθαρων ερμηνευτικών ταλέντων που έχει την τύχη να συμπεριλαμβάνει στο καστ του.

Βαθμολογία: