Πέντε χρόνια, οκτώ μήνες και 12 ημέρες … Τόσο πήρε στη μόλις αποφυλακισμένη Ντέμπι Όσεαν να σχεδιάσει τη μεγαλύτερη ληστεία της ζωής της. Ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται: μια ομάδα από τις καλύτερες στον τομέα τους, ξεκινώντας από την πρώην παρτενέρ της στο έγκλημα, Λου. Οι δυο τους επιστρατεύουν τις υπόλοιπες «ειδικούς»: την κοσμηματοπώλη Αμίτα, την πορτοφολού Κοστάνς, την εξπέρ κλεπταποδόχο Τάμι, τη χάκερ Νάιν Μπολ και τη σχεδιάστρια μόδας Ρόουζ . Ο στόχος είναι 150 εκατομμύρια δολάρια σε μορφή διαμαντιών, τα οποία θα κοσμούν τον λαιμό της παγκοσμίου φήμης ηθοποιού Ντάφνε Κλούγκερ, όσο θα βρίσκεται το επίκεντρο της εκδήλωσης της χρονιάς, του Met Gala. Θεωρητικά, το σχέδιο δεν μπάζει από πουθενά. Στην πράξη, όμως, πρέπει να αποδειχτεί εξίσου αψεγάδιαστο με τα πολυπόθητα διαμάντια, αν η συμμορία θέλει να πετύχει τον στόχο της και να τη βγάλει καθαρή.

Σκηνοθεσία:

Gary Ross

Κύριοι Ρόλοι:

Sandra Bullock … Debbie Ocean

Cate Blanchett … Lou

Anne Hathaway … Daphne Kluger

Mindy Kaling … Amita

Awkwafina … Constance

Rihanna … Nine Ball/Leslie

Helena Bonham Carter … Rose Weil

Richard Armitage … Claude Becker

James Corden … John Frazier

Dakota Fanning … Penelope Stern

Elliott Gould … Reuben Tishkoff

Shaobo Qin … `The Amazing` Yen

Damian Young … David Welch

Dana Ivey … Diana

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gary Ross, Olivia Milch

Στόρι: Gary Ross

Παραγωγή: Susan Ekins, Steven Soderbergh

Μουσική: Daniel Pemberton

Φωτογραφία: Eigil Bryld

Μοντάζ: Juliette Welfling

Σκηνικά: Alex DiGerlando

Κοστούμια: Sarah Edwards

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Ocean’s Eight

Ελληνικός Τίτλος: Η Συμμορία των 8

Εναλλακτικός Τίτλος: Ocean’s 8

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Η Συμμορία των 11 (1960)

Η Συμμορία των Έντεκα (2001)

Η Συμμορία των Δώδεκα (2004)

Η Συμμορία των Δεκατριών (2007)

Σεναριακή Πηγή

  • Στόρι (χαρακτήρες): Η Συμμορία των 11 (1960) των George Clayton Johnson, Jack Golden Russell.

Παραλειπόμενα

  • Σίκουελ και ταυτόχρονα θηλυκό spin-off της σειράς Ocean’s. Αυτό έρχεται ως συνέπεια της ανακοίνωσης του Steven Soderbergh το 2006 ότι η σειρά είχε λάβει τέλος, ειδικά μετά τον θάνατο του Bernie Mac. Έτσι, το 2015 ήρθε η ανακοίνωση για ένα διαφορετικό σχέδιο πάνω σε αυτήν, με κεντρικό ήρωα την αδελφή του Ντάνι Όσεαν.
  • Ρόλους αρνήθηκαν η Elizabeth Banks (της Τάμι) και η Jennifer Lawrence (λόγω φόρτου εργασίας).
  • Ο Matt Damon και ο Carl Reiner επέστρεψαν κι αυτοί με τους γνωστούς τους χαρακτήρες, αλλά οι σκηνές εντέλει κόπηκαν στο μοντάζ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 4/9/2018

Μου φαίνεται ότι χειρότερη ιδέα από το να διαδεχτεί τον Steven Soderbergh ο Gary Ross δεν υπήρχε. Όχι ότι ο τελευταίος έχει αφήσει αρνητικό στίγμα στον χώρο, απλά υπάρχει απόσταση μέρας-νύχτας ανάμεσα στο ύφος αυτών των δύο δημιουργών, ένα χάσμα που ο Ross, εκ του αποτελέσματος, δεν βρήκε τρόπο να λειάνει. Αποτέλεσμα είναι να έχουμε ένα θηλυκό καστ έτοιμο για όλα, αλλά μια τεχνική τόσο επίπεδη, που δεν αφήνει τα θετικά στοιχεία να εκραγούν. Γενικά, ούτε ένα «μπουμ» δεν ακούγεται…

Ο Ross είναι αλήθεια ότι το θηλυκό στοιχείο το αγγίζει μια χαρά. Οι ηρωίδες του έχουν έναν έξυπνο πλουραλισμό χαρακτήρων, σε μια γκάμα που πιάνει σχεδόν όλες τις πτυχές μιας σύγχρονης γυναίκας (δίχως βέβαια σοβαρούς προβληματισμούς στο κεφάλι της…). Αυτό το ψηφιδωτό δένει με την ποικιλία του χιούμορ, έστω κι αν το τελευταίο είναι κι αυτό επίπεδο. Δεν υπάρχουν κωμικά ξεσπάσματα, δεν ξεκαρδίζεσαι ποτέ, αλλά μια ευχάριστη ατμόσφαιρα διατηρείται από το πρώτο ως το τελευταίο καρέ. Κυριότεροι «μέτοχοι» στην όλη πλάκα είναι η Anne Hathaway και κυρίως η Helena Bonham Carter, αν κι επειδή αμφότερες οι ηρωίδες τους κινούνται στον χώρο της υψηλής μόδας, θα μπορούσε να προσαρμοστεί μια νότα σάτιρας-παρωδίας (που λείπει χαρακτηριστικά). Όσο για την απαραίτητη ευφυΐα που απαιτούν οι caper-movies ως προς τον σχεδιασμό και την εκτέλεση του σχεδίου, εδώ πάλι δεν έχουμε κάτι το εξαιρετικό, ενώ αισθανόμαστε ότι κάποιες λεπτομέρειες μάλλον σχεδιάστηκαν πολύ πρόχειρα, και κάποιες άλλες εκτός λογικής, μια και το όλο σχέδιο γεννήθηκε μέσα στη φυλακή, δίχως οπτική επαφή με τον χώρο δράσης.

Και να λοιπόν η δράση, που αποτελεί τη μεγαλύτερη αμαρτία του έργου. Παρότι το επίπεδο ύφος του σκηνοθέτη μέχρι να ξεκινήσει η εφαρμογή του σχεδίου δεν ενοχλεί ιδιαίτερα, όταν πρέπει να ανεβεί η ένταση… δεν κουνιέται φύλλο. Διατηρείται απαράλλακτος αυτός ο μέσος ρυθμός αφήγησης, με την αγωνία να εκμηδενίζεται, κι όλα να φαντάζουν χαλαρά κι όμορφα για την τύχη των ηρωίδων. Αστεία «ευκολο-γραμμένες» και οι ανατροπές του φινάλε, αφού δεν αλλάζουν δραστικά τα δεδομένα. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, δηλαδή, και μάλιστα ως προς όλα τα επίπεδα, κάτι που ο θεατής δυστυχώς το αισθάνεται από πολύ νωρίς. Δεν υπάρχει κι ένα σκηνοθετικό ύφος που να διανθίζει με κάποια πρωτοτυπία το όλο θέαμα, ενώ η πάντα χαριτωμένη Sandra Bullock, η απλά συμπληρωματική εδώ Cate Blanchett και η αιωνίως «τύπισσα» Rihanna το παλεύουν, αλλά όταν κάτι γενικά δεν ξεχωρίζει, το υποσύνολο παρασέρνεται στις εντυπώσεις.

Μήπως το Συμμορία των 9 γινόταν με κάναν γιο του Όσεαν και πρωταγωνιστές μικρά παιδιά, μπας και παίρνοντας το ξανά από την αρχή βγει κάτι;

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.