Στο Περού του 18ου αιώνα, ένας περιοδεύων θίασος της Commedia dell’Arte φτάνει σε μια ισπανική αποικία. Η πρωταγωνίστρια του θιάσου, Καμίλα, μαγεύει με το ταλέντο και τη γοητεία της τρεις διαφορετικούς άνδρες: τον ισπανό αντιβασιλέα, έναν ευγενή ταυρομάχο και έναν νεαρό στρατιώτη. Όταν ο αντιβασιλέας αποφασίζει να της δωρίσει την πολυτελή χρυσή άμαξα της εξουσίας, ξεσπά σκάνδαλο και η Καμίλα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην αληθινή ζωή, την εξουσία και την απόλυτη ελευθερία της σκηνής.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Anna Magnani … Camilla
Odoardo Spadaro … Δον Antonio
Nada Fiorelli … Isabella
Dante … Arlequin
Duncan Lamont … αντιβασιλέας Ferdinand
George Higgins … Martinez
Ralph Truman … δούκας de Castro
Gisella Mathews … μαρκησία Ynez Altamirano
Elena Altieri … δούκισσα de Castro
Paul Campbell … Felipe Aguirre
Jean Debucourt … επίσκοπος de Carmol
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jean Renoir, Jack Kirkland, Renzo Avanzo, Giulio Macchi, Ginette Doynel
Παραγωγή: Francesco Alliata
Φωτογραφία: Claude Renoir
Μοντάζ: David Hawkins, Mario Serandrei
Σκηνικά: Mario Chiari
Κοστούμια: Maria De Matteis
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Le Carrosse d’Or
- Ελληνικός Τίτλος: Η Χρυσή Άμαξα
- Διεθνής Τίτλος: The Golden Coach
- Εναλλακτικός Τίτλος: La Carrozza d’Oro [ιταλικά]
Σεναριακή Πηγή
- Θεατρικό: Le Carrosse du Saint-Sacrement του Prosper Merimee.
Παραλειπόμενα
- Πρώτη ταινία για τον Jean Renoir μετά την επιστροφή του από το Χόλιγουντ, και πρώτη από τρεις σερί έγχρωμες δραμεντί εποχής γεμάτες μουσική -μαζί με το Καν-Καν (1955) και το Η Έλενα και οι Άντρες της (1956).
- Το θεατρικό του 1829 από τον Prosper Merimee είχε έρθει πρώτα στα χέρια του Luchino Visconti, που σκόπευε να το γυρίσει με πρωταγωνίστρια -πάλι- την Anna Magnani. Η μη εύρεση χρηματοδότησης όμως είχε ακυρώσει τον σχεδιασμό.
- Η ταινία γυρίστηκε στα στούντιο Cinecitta της Ρώμης, και έγινε η πρώτη Technicolor για την Ιταλία (εδώ είναι συμπαραγωγός).
- Γυρίστηκε στην αγγλική γλώσσα, αλλά στο πρόγραμμα ήταν ταυτόχρονα να γυρίζεται και η γαλλόφωνη εκδοχή. Τα οικονομικά όμως της παραγωγής δεν το επέτρεψαν. Έτσι, αφού ολοκληρώθηκε η ταινία, ο βοηθός του σκηνοθέτη, ο Marc Maurette, επέβλεψε ντουμπλάρισμα στα γαλλικά και τα ιταλικά. Η γαλλική εκδοχή προβλήθηκε πρώτη, αλλά ο ίδιος ο Jean Renoir είχε επανειλημμένα δηλώσει πως προτιμούσε την αγγλόφωνη -και αυτή ήταν η μόνη που αποκαταστάθηκε το 2012.
- Ο Francois Truffaut λάτρευε την ταινία αυτή του Renoir και είχε ονομάσει την εταιρία παραγωγής του, Les Films Du Carrosse, ως φόρο τιμής. Την αποκαλούσε ως την “ευγενέστερη και πλέον εκλεπτυσμένη ταινία που γυρίστηκε ποτέ”.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Το φιλμ κατακλύζεται από μουσική του Antonio Vivaldi.
Γκαλερι φωτογραφιων
