Μασσαλία, 1975. Ο Πιέρ Μισέλ, ένας νεαρός ειρηνοδίκης με σύζυγο και παιδιά, μόλις μετατέθηκε για να βοηθήσει τη μάχη επί του οργανωμένου εγκλήματος. Ο ίδιος αποφασίζει να ασχοληθεί με τον «γαλλικό σύνδεσμο», μια μαφιόζικη οργάνωση που διοχετεύει ηρωίνη σε όλο τον πλανήτη. Αγνοώντας όλες τις προειδοποιήσεις, διεξάγει αγώνα για τη σύλληψη του μεγαλομαφιόζου Γκαετάν Ζάμπα.

Σκηνοθεσία:

Cedric Jimenez

Κύριοι Ρόλοι:

Jean Dujardin … Pierre Michel

Gilles Lellouche … Gaetan ‘Tany’ Zampa

Celine Sallette … Jacqueline Michel

Melanie Doutey … Christiane Zampa

Guillaume Gouix … Jose Alvarez

Benoit Magimel … ‘Le Fou’

Bruno Todeschini … ο τραπεζίτης

Moussa Maaskri … Franky Manzoni

Feodor Atkine … Gaston Deferre

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Audrey Diwan, Cedric Jimenez

Παραγωγή: Alain Goldman

Μουσική: Guillaume Roussel

Φωτογραφία: Laurent Tangy

Μοντάζ: Sophie Reine

Σκηνικά: Jean-Philippe Moreaux

Κοστούμια: Carine Sarfati

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: La French

Ελληνικός Τίτλος: Ο Άνθρωπος από τη Μασσαλία

Διεθνής Τίτλος: The Connection

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία (1971)

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για σκηνικά και κοστούμια στα Cesar.

Παραλειπόμενα

  • Αναφέρεται στην αληθινή μαφιόζικη οργάνωση, με την οποία είχε ασχοληθεί ο William Friedkin στα 1970, με το Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία.
  • Το σήμα της Gaumont στο άνοιγμα της ταινίας είναι αυτό που χρησιμοποιούσε στη δεκαετία του 1970.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 29/1/2015

Η Γαλλία διεκδικεί επάξια την πατρότητα του αστυνομικού θρίλερ, και πάντα είναι καλοδεχούμενο οτιδήποτε τέτοιο μας έρχεται από τη χώρα του Melville. Και παρότι ο Cedric Jimenez δεν μας γεμίζει το μάτι έχοντας μονάχα άλλη μία και μάλλον αδιάφορη ταινία στο βιογραφικό του, ο σεβασμός ως προς την παράδοση του είδους είναι διάχυτος καθ` όλη τη διάρκεια και ικανός να ξεπληρώσει το αντίτιμο των βασικών μας προσδοκιών. Βασικά, θα δείτε το μισό και βάλε αστυνομικό σινεμά από τη δεκαετία του 1960 κι έπειτα να παρελαύνει εν είδη επιρροών, αλλά ο Jimenez καταφέρνει να ενσωματώσει όλα αυτά τα στοιχεία με αρκετή δεξιοτεχνία, ώστε να μην έχουμε απλά ένα κινηματογραφικό τρίβια. Αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Πηγαίνει και πιο πίσω στα γουέστερν, όπου η προσωπική κόντρα δύο αντρών γεννάει μια σχέση κατευθείαν από τους «Άθλιους» του Ουγκό.

Αν έχετε δει τους δύο «Ανθρώπους από τη Γαλλία» της δεκαετίας του 1970, μπαίνετε πιο εύκολα στο κλίμα, μια και μιλάμε για το ίδιο θέμα. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του και χρησιμοποιεί τις δύο αυτές ταινίες ως κεντρικό σημείο αναφοράς. Κι ενώ το υπόστρωμα είναι άριστα κατασκευασμένο (ο Jimenez πρέπει να έριξε «διάβασμα» πριν ξεκινήσει οτιδήποτε), η σεναριακή και η σκηνοθετική του τεχνική κάπου χωλαίνουν. Συχνό κι αυτό στο γαλλικό σινεμά, το ύφος είναι παγερό και δεν δένει άριστα τις καταστάσεις με τους χαρακτήρες. Δεν έχει και μια πλοκή που να σε συνταράξει άμεσα, αργώντας πολύ να βρει την ίντριγκα που θα σε βάλει στο κόλπο. Dujardin και Lellouche λειτουργούν άψογα στο μεταξύ τους τετ-α-τετ, αλλά κι αυτοί αναμένουν υπομονετικά την κορύφωση του φιλμ για να δέσουν τις ερμηνείες τους. Η αναπαράσταση των «πλουμιστών» 1970, παρά ταύτα, είναι αυτή που ανεβάζει το φιλμ εκεί που θέλουμε. Και οι φίλοι του αστυνομικού σινεμά θα ικανοποιηθούν που ζει ακόμα αυτή η δεκαετία, όχι απλά ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανό ντεκόρ γεμάτο μουσικές… και σφαίρες.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 50 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.