Ο «άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα» συνεχίζει την ασύλληπτη πορεία του στο έγκλημα, χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση και την αστυνομία. Παράλληλα, οργανώνει την πιο εντυπωσιακή απόδραση, ελπίζοντας ότι θα αφήσει για πάντα πίσω του τη Γαλλία, αλλά και τον χαρακτήρα του, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί μετά από τόσα χρόνια βίας. Σε αυτή τη φάση της ζωής του, σημαντικό ρόλο θα παίξει η «όμορφη Ιταλίδα» Σιλβί Ζανζακό, ο «βασιλιάς της απόδρασης» Φρανσουά Μπες και ο διευθυντής της αστυνομίας Μπρουσάρτ που θα τον συνοδέψει στην τελευταία σκηνή της ζωής του, στην Πορτ ντε Κλινιανκούρ.

Σκηνοθεσία:

Jean-Francois Richet

Κύριοι Ρόλοι:

Vincent Cassel … Jacques Mesrine

Ludivine Sagnier … Sylvia Jeanjacquot

Mathieu Amalric … Francois Besse

Samuel Le Bihan … Michel Ardouin

Olivier Gourmet … επιθεωρητής Broussard

Gerard Lanvin … Charlie Bauer

Georges Wilson … Henri Lelievre

Anne Consigny … η δικηγόρος

Michel Duchaussoy … Pierre Andre Mesrine

Myriam Boyer … Fernande Mesrine

Fanny Sidney … Sabrina

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Abdel Raouf Dafri, Jean-Francois Richet

Παραγωγή: Thomas Langmann, Andre Rouleau, Maxime Remillard

Μουσική: Marco Beltrami, Marcus Trumpp

Φωτογραφία: Robert Gantz

Μοντάζ: Bill Pankow, Herve Schneid

Σκηνικά: Emile Ghigo

Κοστούμια: Virginie Montel

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: L’Ennemi Public n°1
  • Ελληνικός Τίτλος: Υπ’ Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος: Μέρος 2ο
  • Διεθνής Τίτλος: Mesrine Part 2: Public Enemy #1
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Mesrine – L’Ennemi Public n°1
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Mesrine: Part II – Public Enemy #1
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Mesrine Part 2: Public Enemy Number 1
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Mesrine: Public Enemy No. 1

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Vincent Cassel) και ήχου στα Cesar (από κοινού με την πρώτη ταινία). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σενάριο, μουσική, φωτογραφία, μοντάζ, σκηνικά και κοστούμια.

Παραλειπόμενα

  • Αντίθετα με το πρώτο μέρος, με το οποίο γυρίστηκε ταυτόχρονα, εδώ το σενάριο είναι αυθεντικό.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 29/4/2009

Αυτό μάλιστα! Το δεύτερο μέρος της βιογραφίας του Ζακ Μεσρίν κάνει την έκπληξη και είναι ανώτερο από το πρώτο, με αισθητή μάλιστα διαφορά. Αν το δεις σαν μία ενιαία ταινία, πρέπει να το κατηγορήσεις για τη μεταλλαγή ουσίας, από τη μέση και μετά. Έτσι, ακόμα και τον Richet, θα τον συνέφερε να του δώσουμε το μεγάλο μπράβο για την αναβίωση του ιταλικού poliziottesco, αφού με το γαλλικό νουάρ δεν αρίστευσε…

Όλα ξεκινούν με την αλλαγή δεκαετίας (πάμε στα 1970) και την ανάλογη αλλαγή κλίματος. Χωρίς να γίνονται δραματικές σκηνοθετικές αλλαγές, το φάντασμα του Melville έχει επιστρέψει στον τάφο του και έχει αναστηθεί αυτό του καλτ και σκληροτράχηλου Fernando Di Leo. Δεν είναι όμως αυτή η πιο σημαντική αλλαγή ουσίας. Είναι που ο χαρακτήρας του Μεσρίν παίρνει υπόσταση και αναζητά δικαιολογίες για τις πράξεις του. Αποκαλύπτει έναν αυθεντικό αντικομφορμιστή, έναν σαρκαστικό επαναστάτη, έναν άνθρωπο που διαισθάνεται τη μοίρα του και την αποδέχεται με θάρρος. Ο Richet πάλι του κάνει τη χάρη να μην εμβαθύνει στα προβλήματα του χαρακτήρα του, θέλοντας να δώσει στον Μεσρίν μια διάσταση μοντέρνου αντι-ήρωα. Και μόνο όμως που τον κάνει αντικείμενο μελέτης, φτάνει. Πολύ ουσιαστικές οι δεύτερες ερμηνευτικές προσθήκες αυτού του δεύτερου μέρους, με τους Amalric, Lanvin, Sagnier να παίζουν με άνεση άλλων εποχών.

Ο Ζακ Μεσρίν δεν είναι ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών, αλλά και μονάχα που το πίστευε είναι ιδανικό άλλοθι για τον Richet και την ελεγχόμενη ιδεολογική του άποψη. Επί αυτού, φοβάται να κρίνει βαθιά τη βία και την αφήνει στη γραφική της διάσταση. Και μόνο για αυτά, ο Μεσρίν δεν ήταν μονάχα ένας καλτ εγκληματίας, αλλά με το πρόσωπο του Vincent Cassel πλέον είναι και χαρακτήρας μιας καλτ ταινίας…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 4/5/2009

Παρακολουθώντας κάποιος το Υπ’ Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος: Μέρος 2ο θα διακρίνει διαφορά προθέσεων και στόχων εν αντιθέσει με το πρώτο μέρος, καθώς και διαφοροποίηση στη δομή και στην ουσία. Σ’ αυτό το δεύτερο κομμάτι της ημιβιογραφίας του Jacques Mesrine είναι οφθαλμοφανής η χρονική συνοχή και η σκηνοθετική συνέχεια. Αποφεύγονται τα χρονικά άλματα και οι τεχνικές εντυπωσιασμού, με αποτέλεσμα αυτή τη φορά η ταινία να δένει ισχυρότερα στο σενάριο. Ο Jean-Francois Richet επιλέγει να δώσει βαρύτητα στην προσωπικότητα του χαρακτήρα και να φανερώσει την ιδεολογική του υπόσταση, αφού αποδείξει πρώτα ό,τι και ο δικός του ήρωας τη διαθέτει. Βιογραφεί τον Mesrine και προσπαθεί να δημιουργήσει το ψυχογράφημά του. Δεν ξεχνάει όμως το μυθοπλαστικό κομμάτι, ούτε και τις αβανταδόρικες σκηνές δράσεις και παραχωρεί κινηματογραφικό χώρο σε αυτές, στριμώχνοντάς τες ορισμένες φορές σε ολιγόλεπτα πλάνα. Αφήνει τον οργισμένο Cassel να ξεδιπλώσει το υποκριτικό του ταλέντο και παραδίδει τελικώς μία ταινία σαφώς διαφοροποιημένη από την πρώτη, ελάχιστα ανώτερη από εκείνη, που σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να αποτελέσει ενιαίο σύνολο μαζί της. Τελικά, κάποια πράγματα γίνονται για καλό, όχι μονάχα των θεατών αλλά και των ίδιων των δημιουργών.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.