Δείτε πού προβάλλεται η ταινία:

Με πάνω από τριάντα χρόνια υπηρεσίας ως ένας από τους καλύτερους ιπτάμενους του ναυτικού, ο Πιτ ‘Μάβερικ’ Μίτσελ βρίσκεται εκεί όπου ανήκει. Συμμετέχει σε ακραίες αποστολές ως ένας θαρραλέος δοκιμαστικός πιλότος, και αποφεύγει μια πιθανή προαγωγή που θα τον επηρέαζε αρνητικά. Καθώς εκπαιδεύει μερικούς αποσπασμένους πτυχιούχους για μια ειδική αποστολή την οποία δεν έχει βιώσει ποτέ κανένας πιλότος, ο Μάβερικ αντιμετωπίζει τον υπολοχαγό Μπράντλεϊ Μπράντσο, γιο του μακαρίτη φίλου του Μάβερικ, αλλά και τον αξιωματικό παρακολούθησης υπολοχαγό Νικ Μπράντσο, γνωστούς με τα ψευδώνυμα ‘Ρούστερ’ και ‘Γκους’ αντίστοιχα. Αντιμετωπίζοντας ένα αβέβαιο μέλλον αλλά και τα φαντάσματα του παρελθόντος, ο Μάβερικ βρίσκει τον εαυτό του σε μια πάλη ενάντια στους πιο σκοτεινούς του φόβους, με αποκορύφωμα αυτή την αποστολή που απαιτεί την έσχατη θυσία από εκείνους που θα επιλεχθούν για να τη ζήσουν.

Σκηνοθεσία:

Joseph Kosinski

Κύριοι Ρόλοι:

Tom Cruise … σμηναγός Pete ‘Maverick’ Mitchell

Miles Teller … υποσμηναγός Bradley ‘Rooster’ Bradshaw

Jennifer Connelly … Penelope ‘Penny’ Benjamin

Jon Hamm … αντιναύαρχος Beau ‘Cyclone’ Simpson

Glen Powell … υποσμηναγός Jake ‘Hangman’ Seresin

Lewis Pullman … υποσμηναγός Robert ‘Bob’ Floyd

Ed Harris … υποναύαρχος Chester ‘Hammer’ Cain

Val Kilmer … ναύαρχος Tom ‘Iceman’ Kazansky

Monica Barbaro … υποσμηναγός Natasha ‘Phoenix’ Trace

Charles Parnell … υποναύαρχος Solomon ‘Warlock’ Bates

Manny Jacinto … Fritz

Jay Ellis … υποσμηναγός Reuben ‘Payback’ Fitch

Danny Ramirez … υποσμηναγός Mickey ‘Fanboy’ Garcia

Greg Tarzan Davis … υποσμηναγός Javy ‘Coyote’ Machado

Bashir Salahuddin … Bernie ‘Hondo’ Coleman

Jake Picking … υποσμηναγός Brigham ‘Harvard’ Lennox

Raymond Lee … υποσμηναγός Logan ‘Yale’ Lee

Lyliana Wray … Amelia Benjamin

Jean Louisa Kelly … Sarah Kazansky

Tom Skerritt … Mike ‘Viper’ Metcalf

Rick Rossovich … Ron ‘Slider’ Kerner

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ehren Kruger, Christopher McQuarrie, Eric Warren Singer

Στόρι: Justin Marks, Peter Craig

Παραγωγή: Jerry Bruckheimer, Tom Cruise, David Ellison, Christopher McQuarrie

Μουσική: Lorne Balfe, Harold Faltermeyer, Lady Gaga, Hans Zimmer

Φωτογραφία: Claudio Miranda

Μοντάζ: Eddie Hamilton

Σκηνικά: Jeremy Hindle

Κοστούμια: Marlene Stewart

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Top Gun: Maverick
  • Ελληνικός Τίτλος: Top Gun: Maverick
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Top Gun 2 [ανεπίσημος]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο (χαρακτήρες): Τοπ Γκαν των Jim Cash, Jack Epps Jr.

Παραλειπόμενα

  • Ήταν το 2010 όταν η Paramount Pictures έκανε προσφορά στους Jerry Bruckheimer, Tony Scott για ένα σίκουελ του Τοπ Γκαν. Ο Scott όμως είχε πει ότι εκείνη η εποχή είχε παρέλθει, και δεν είχε σκοπό να κάνει σίκουελ. Μετά την αυτοκτονία του το 2012, ήταν ο Bruckheimer που κράτησε ζωντανό το σχέδιο. Υπάρχει όμως και μια εκδοχή, ότι μία ημέρα πριν φύγει από τη ζωή, ο Tony Scott είχε κλείσει ραντεβού με τον Cruise για να γίνει η ταινία.
  • Ο Christopher McQuarrie πήρε την ευκαιρία να γράψει ένα πρώτο σενάριο, το οποίο όμως είχε τον Μάβερικ ως δεύτερο ρόλο.
  • Ο τελικός τίτλος αποκαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2017, από τον Tom Cruise.
  • Ο Miles Teller κέρδιζε τον ρόλο από τους Nicholas Hoult, Glen Powell. Πριν την τελική επιλογή, και οι τρεις πήγαν στο σπίτι του Tom Cruise, για να “μετρηθεί” η χημεία ανάμεσα σε αυτούς και τον πρωταγωνιστή.
  • Η νεαρή Thomasin McKenzie έχασε τον ρόλο της κόρης της Connelly, όταν υπέγραψε για την ανεξάρτητη ταινία Lost Girls.
  • Για την ταινία χρησιμοποιήθηκαν αληθινά μαχητικά αεροσκάφη, ιδιοκτησία του αμερικανικού στρατού. Κανένα από όσα υπάρχουν στην ταινία δεν είναι προϊόν ψηφιακού εφέ.
  • Μετά την έξοδο του πρώτου trailer, ο καναδός δημοσιογράφος Mark MacKinnon πρόσεξε ότι στο μαχητικό τζάκετ του Μάβερικ έλειπαν οι σημαίες της Κίνας και της Ιαπωνίας, που στο ορίτζιναλ φιλμ υπήρχαν. Η ίδια υπόθεση ήθελε να γίνεται αυτό για να καθησυχαστεί η κινεζική κυβέρνηση. Το θέμα έφτασε ως τον Λευκό Οίκο, μια κι ο ίδιος ο Donald Trump Jr. έκανε το σχόλιο του.
  • Η Paramount Pictures το είχε αρχικά προγραμματίσει για τον Ιούλιο του 2019. Ο πρώτος χρόνος καθυστέρησης προήλθε από το ότι χρειάστηκαν παράταση τα γυρίσματα των απαιτητικών σκηνών δράσης. Έπειτα ανέλαβε η πανδημία και εν μέρει ο προγραμματισμός του Cruise, για να φτάσουμε εντέλει στον Μάιο του 2022.
  • Η παγκόσμια πρεμιέρα έγινε στο CinemaCon στο Σαν Ντιέγκο. Ακολούθησε ειδική προβολή στο φεστιβάλ Κανών, που συνοδεύτηκε από 5λεπτο όρθιο χειροκρότημα.
  • Netflix και Apple TV+ προσπάθησαν με υψηλά ποσά να αποσπάσουν τα δικαιώματα διανομής του φιλμ, αλλά η Paramount ήταν ανένδοτη. Σύμφωνα και με τον Bruckheimer δεν υπήρχε άλλη επιλογή από τη μεγάλη οθόνη, μια και εκεί ήταν η φυσικός προορισμός της ταινίας αυτής.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το σάουντρακ είχε ως πρώτο σινγκλ το Hold My Hand με τη Lady Gaga. Ακολούθησαν οι One Republic με το I Ain’t Worried.

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 21/5/2022

Δεν είναι παράλογο τα πρώτα λεπτά της ταινίας να κάνουν τον θεατή να νομίσει ότι αυτό που βλέπει στην οθόνη είναι μια εξαιρετικά αποκατεστημένη κόπια του πρωτότυπου Top Gun του 1986. Η κάρτα που αναλύει τι είναι το Top Gun και οι τίτλοι αρχής στον αεροδιάδρομο με τις θολές φιγούρες ατόμων με ολόσωμες στολές αναδημιουργούνται σχεδόν πανομοιότυπα, ενώ παρόντες είναι και οι γνώριμοι ήχοι του σάουντρακ των Harold Faltermeyer και Kenny Loggins. Αυτή είναι μόνο μια εισαγωγή στον τρόπο με τον οποίο οι ιθύνοντες πίσω από το Top Gun: Maverick κατορθώνουν αυτό που μέχρι τώρα θεωρούνταν ανεπίτευκτο σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική συζήτηση σε σχέση με τα σίκουελ: την ιδανική ισορροπία αναφοράς και εξέλιξης -και λόγω των δεκαετιών που μεσολαβούν εδώ, και της νοσταλγίας- σε σχέση με το πρωτότυπο έργο.

Παρότι δεν αποτελεί βαρύγδουπο όνομα, ο Joseph Kosinski -που έχει ξανασυνεργαστεί με τον Tom Cruise στο Oblivion- επιτυγχάνει εκτός από τον παραπάνω στόχο να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό υπερθέαμα αέρος που κερδίζει πόντους από τη γνώση ότι τίποτα δεν σχεδιάστηκε από τα δάχτυλα μια ομάδας ικανότατων δημιουργών ψηφιακών εφέ μπροστά σε υπολογιστές, αλλά από την επίπονη διαδικασία ολόκληρου του σώματος και της ψυχής των ηθοποιών που υποδύονται τους ρόλους που κινούν αυτή την ιστορία προς τα εμπρός. Γιατί ακόμα κι αν πολλές φορές παρατηρείται μια επιδειξιομανία στον τρόπο με τον οποίο κινηματογραφείται η εναέρια δράση, γίνεται με το άλλοθι της ιδιοσυγκρασίας των μελών του Top Gun, που πρέπει να καταργήσουν κάθε όριο αυτοσυγκράτησης για να πετύχουν την αποστολή τους, και όπως μας υπενθυμίζει η ταινία «αν σκεφτείς εκεί πάνω, πεθαίνεις».

Το σκηνοθετικό μέτρο όμως δεν χάνεται ποτέ, αφού όπως αποδεικνύεται κι από την κλιμάκωση, λειτουργεί συμπληρωματικά στο πραγματικό στοιχείο που καθιστά την ταινία μια βαθιά και ουσιαστική δημιουργία, τις περίπλοκες σχέσεις των χαρακτήρων που προξενούν την απαίτηση για ολοκληρωμένες ερμηνείες. Παρότι το πλασάρισμα της αρρενωπότητας που χαρακτήριζε την ταινία του Scott δεν εξαφανίζεται, και πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού κάτι τέτοιο θα έκανε τους χαρακτήρες αναληθοφανείς, αφήνεται παράμερα κάνοντας χώρο για μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση, αναγκάζοντας τα γυμνασμένα αρσενικά να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματά τους ακόμα κι αν πρώτα πρέπει να εκδηλώσουν μια έκρηξη θυμού για να το πετύχουν, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Glen Powell ως αυτάρεσκο Hangman και τον Miles Teller που με την ανατριχιαστική του ομοιότητα με τον Goose του Anthony Edwards, εκπροσωπεί το σημαντικότερο συναισθηματικό διακύβευμα της ταινίας.

Στην ηγεσία όλων φυσικά ο αγέραστος Tom Cruise, που η όψη του και μόνο καθιστά απίστευτο το ότι έχουν περάσει 36 χρόνια από τότε που μας συστήθηκε ως Maverick και όχι, ας πούμε, 15, και αυτό το στοιχείο λειτουργεί σαν κλείσιμο του ματιού όχι μόνο στον χαρακτήρα αλλά και στην ίδια την πορεία του Cruise μέσα στις δεκαετίες, όπως φαίνεται από τον διάλογο με τον Ed Harris, που ενώ του λέει ότι η εποχή του θα περάσει, ο Maverick-Cruise τού απαντά ότι «αυτή η μέρα όμως δεν είναι η σημερινή». Αν έχει φύγει από τη συνείδηση του θεατή ότι είναι ο ίδιος Cruise που έχει βρεθεί τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ στο παρελθόν, οι σκηνές με συναισθηματικό βάθος εδώ είναι ουκ ολίγες για να μας το θυμίσουν αφού ξεδιπλώνονται σε τριπλό ταμπλό: η πρώτη με τον Miles Teller και τον συμβιβασμό με τους εφιάλτες του παρελθόντος, η δεύτερη με το ρομαντικό στοιχείο που εκπροσωπεί η Jennifer Connelly με τον διακριτικό δυναμισμό της, και η τρίτη και πιο συγκινητική η τωρινή σχέση του με τον Iceman του Val Kilmer στην πιο χρήσιμη επιστροφή χαρακτήρα που θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει το σενάριο. Μην υποτιμούμε όμως και την εσωτερική εξέλιξη του ίδιου του Maverick, που αν παραμένει ακόμα το θρασύτατο παιδαρέλι που ήταν κάποτε, τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει εμφανίζονται στην οθόνη σαν αντιστοιχία με αυτά του ίδιου του Cruise. Μια ξεχωριστή αναφορά στον αξιοπρεπέστατο σε κάθε επίπεδο Jon Hamm, ο οποίος θα έπρεπε να ηγείται σε μεγάλες ταινίες ως πρωταγωνιστής, και όχι σαν τον καλύτερο δεύτερο ρόλο που θα μπορούσε ένα στούντιο να προσλάβει.

Η ακατόρθωτη αποστολή που καλούνται να φέρουν εις πέρας οι πιλότοι του Top Gun είναι ταυτόχρονα παράλογη και ολότελα πιστευτή, κι αυτό οφείλεται στη μαεστρική γραφή του σεναρίου που μοιάζει να τη χειρίζεται καλύτερα κι από την πιο αποτελεσματική ταινία James Bond, και την οποία αξιοποιεί για να τονίσει έννοιες όπως το ομαδικό πνεύμα και τη συνεργασία, ενώ η γενικότητα που χαρακτηρίζει τον ανώνυμο εχθρό μοιάζει σαν μια απόπειρα να υποτονιστεί σε άμεσο επίπεδο το προ-μιλιταριστικό πνεύμα, αν και η συμπάθεια προς τους χαρακτήρες εύκολα θα δημιουργήσει και μια συμπάθεια γενικότερα.

Το Top Gun: Maverick κατορθώνει να αξιοποιήσει όλες τις σκηνοθετικές πινελιές του Tony Scott πετυχαίνοντας πολλά περισσότερα από μια απλή επανάληψή τους, παίζοντας συνεχώς λόγω της ποσότητάς τους με τα όρια της απλής νοσταλγίας χωρίς ποτέ να τα ξεπερνά, ανεβάζοντας την ικανοποίηση του θεατή έντιμα και όχι εκμεταλλεύσιμα. Αν προσεγγίσω το θέμα καθαρά από αυτή τη σκοπιά, ταινίες σαν το Top Gun: Maverick που χρησιμοποιούν τη νοσταλγία μαεστρικά και χωρίς την πρόθεση για επιφανειακή συναισθηματική φόρτιση, μου υπενθυμίζουν γιατί παρεξηγήσιμα κάνουμε αναφορές σε «πραγματικό σινεμά» σε σχέση με τη Marvel που το χρησιμοποιεί απροκάλυπτα για να διατηρήσει την αποδοχή του κοινού της. Και η περίπτωση του Top Gun: Maverick είναι αυτής ενός εντυπωσιακού και θριαμβευτικού σινεμά που θα κάνει ακόμα και αυτούς που λένε ότι «δεν γυρίζονται πια τέτοιες ταινίες» να πουν ότι να, κι όμως μια τέτοια ταινία γυρίστηκε σήμερα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

27 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

6 Σχόλια

  1. ΚΡΟΥΖΕΡ 8 Ιουνίου 2022

    5/5 επειδή δεν έχει παραπάνω.

  2. Κρουζ για πάντα 30 Μαΐου 2022

    Τελεία και παύλα Τομ είσαι... Και η ταινία ταινιάρα!

  3. Αλκίνοος Κ. 30 Μαΐου 2022

    Από εμένα respect. Αντίθετα με τον Αιρετικό, πήγα με μικρό καλάθι. Ίσως για αυτό να εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ, αφού είδα αυτό που ονομάζω ταινία με τα όλα της. Θεωρώ ότι είναι μια ταινία που θα θυμόμαστε καιρό. 4/5 άνετα.

  4. Μήτσος 28 Μαΐου 2022

    Καλά λόγια από κριτικό; Κατάλαβα... Η ταινία δεν θα βλέπεται. Πάμε στην επόμενη!!! Είχα σκοπό να το κατεβάσω, αλλά τελικά άσε καλύτερα. Να μην δεσμευώ bandwith από κάποιον άλλο που θα θέλει να κατεβάσει κάτι άλλο.

    1. Σταύρος Γανωτής 28 Μαΐου 2022

      Αν Μήτσο μου ψάχνεις κριτικές για να δεις αν θέλεις να παρακολουθήσεις -στο τσαμπέ πάντα...- ένα Τοπ Γκαν, μάλλον βλέπεις τον κινηματογράφο με πολύ τουριστικό μάτι. Το μόνο όμως που αληθινά δεν έχω καταλάβει, είναι το γιατί θεωρείς καμάρι σου το ότι βλέπεις από κατέβασμα τις ταινίες. Και ένα πεντάχρονο πλέον μπορεί να το κάνει, δεν είναι και καμιά μαγκιά.

  5. Αιρετικός 27 Μαΐου 2022

    Πήγα με μεγάλες προσδοκίες. Εντέλει είδα πάνω κάτω το ίδιο με το παλιό, κάτι που ναι μεν το διασκέδασα αλλά δεν θα κάνω και σαν μουρλός όπως όλοι οι κριτικοί. Σιγά μη με έπιανε νοσταλγία με τόσο μιλιταρισμό. Η άποψη μου είναι πως η Paramount έδωσε τα ρέστα της στους αμερικάνους κριτικούς και οι υπόλοιποι απλά έπεσαν στην φάκα. Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά η Paramount έχει να κάνει μεγάλη επιτυχία από τον καιρό των Transformers...