Ο Νικ θεωρεί ότι έχει βρει τον επί γης παράδεισο όταν φτάνει στην Κολομβία, εκεί όπου έχει μετακομίσει ήδη ο αδερφός του. Τιρκουάζ λίμνες, κατάλευκες αμμουδιές, τέλεια κύματα: όλα μοιάζουν όνειρο για τον νεαρό καναδό σέρφερ, ειδικά όταν συναντά τη Μαρία, μια πανέμορφη νεαρή Κολομβιανή, την οποία ερωτεύεται παράφορα. Ο πρώτος καιρός περνά ειδυλλιακά, μέχρι που η Μαρία τον συστήνει στον θείο της: τον θρυλικό έμπορο ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ. Σιγά-σιγά, ο Νικ θα μπει όλο και πιο βαθιά στην τεράστια εγκληματική οργάνωση του Εσκομπάρ, η δεσποτική αλλά και χαρισματική προσωπικότητα του οποίου ελέγχει τους πάντες γύρω του. Θα μπορέσει να ξεφύγει από τα φονικά δίχτυα του καρτέλ όταν πια η κατάσταση εκτροχιαστεί;

Σκηνοθεσία:

Andrea Di Stefano

Κύριοι Ρόλοι:

Benicio Del Toro … Pablo Escobar

Josh Hutcherson … Nick Brady

Claudia Traisac … Maria

Brady Corbet … Dylan Brady

Carlos Bardem … Drago

Ana Girardot … Laure

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrea Di Stefano

Παραγωγή: Dimitri Rassam

Μουσική: Max Richter

Φωτογραφία: Luis David Sansans

Μοντάζ: David Brenner, Maryline Monthieux

Σκηνικά: Carlos Conti

Κοστούμια: Marylin Fitoussi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Escobar: Paradise Lost

Ελληνικός Τίτλος: Χαμένος Παράδεισος

Εναλλακτικός Τίτλος: Paradise Lost

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Αγαπώντας τον Πάμπλο (2017)

Παραλειπόμενα

  • Παρότι αναφέρεται στον αληθινό Πάμπλο Εσκομπάρ, το φιλμ δεν θεωρείται ούτε ιστορικό, ούτε βιογραφία. Όλη η πλοκή προέρχεται από τρεις ανεπιβεβαίωτες φράσεις που άκουσε ο Andrea Di Stefano από έναν αστυνομικό.
  • Οι πρώτες φήμες ήθελαν τον Josh Hutcherson ως Εσκομπάρ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 25/3/2016

Παραείναι βαρύ ιστορικό πρόσωπο ο Εσκομπάρ για να το αγγίξει εύκολα κανείς, εκτός κι αν κάνει ντοκιμαντέρ. Ο πρωτάρης Αντρέα Ντι Στέφανο φαίνεται να υπερτίμησε τις ικανότητες του, και πάει κι ένα βήμα παραπέρα από τα αληθινά γεγονότα. Η ταινία του είναι κατά το ήμισυ ντοκουμέντο και κατά το ήμισυ οικογενειακό δράμα. Έτσι, φαντάζει άσφαιρη η ανάλυση του περί του προσωπείου του κακού, μια και το διφορούμενο της ύπαρξης του Εσκομπάρ ήθελε μεγάλη εμπειρία για να αγγιχθεί. Την ταινία, όμως, δεν θα την έλεγες αδιάφορη. Τη διασώζει για τα καλά ο ερμηνευτικός όγκος του Μπενίσιο Ντελ Τόρο, μια πέρα για πέρα ιδανική επιλογή για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Αυτό θα σας κρατήσει τουλάχιστον όρθιους μέχρι το γρήγορο φινάλε, μιας κατά τα άλλα άνισης ταινίας.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

20 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.