Ο Νικ θεωρεί ότι έχει βρει τον επί γης παράδεισο όταν φτάνει στην Κολομβία, εκεί όπου έχει μετακομίσει ήδη ο αδερφός του. Τιρκουάζ λίμνες, κατάλευκες αμμουδιές, τέλεια κύματα: όλα μοιάζουν όνειρο για τον νεαρό καναδό σέρφερ, ειδικά όταν συναντά τη Μαρία, μια πανέμορφη νεαρή Κολομβιανή, την οποία ερωτεύεται παράφορα. Ο πρώτος καιρός περνά ειδυλλιακά, μέχρι που η Μαρία τον συστήνει στον θείο της: τον θρυλικό έμπορο ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ. Σιγά-σιγά, ο Νικ θα μπει όλο και πιο βαθιά στην τεράστια εγκληματική οργάνωση του Εσκομπάρ, η δεσποτική αλλά και χαρισματική προσωπικότητα του οποίου ελέγχει τους πάντες γύρω του. Θα μπορέσει να ξεφύγει από τα φονικά δίχτυα του καρτέλ όταν πια η κατάσταση εκτροχιαστεί;

Σκηνοθεσία:

Andrea Di Stefano

Κύριοι Ρόλοι:

Benicio Del Toro … Pablo Escobar

Josh Hutcherson … Nick Brady

Claudia Traisac … Maria

Brady Corbet … Dylan Brady

Carlos Bardem … Drago

Ana Girardot … Laure

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrea Di Stefano

Παραγωγή: Dimitri Rassam

Μουσική: Max Richter

Φωτογραφία: Luis David Sansans

Μοντάζ: David Brenner, Maryline Monthieux

Σκηνικά: Carlos Conti

Κοστούμια: Marylin Fitoussi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Escobar: Paradise Lost

Ελληνικός Τίτλος: Χαμένος Παράδεισος

Εναλλακτικός Τίτλος: Paradise Lost

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Αγαπώντας τον Πάμπλο (2017)

Παραλειπόμενα

  • Παρότι αναφέρεται στον αληθινό Πάμπλο Εσκομπάρ, το φιλμ δεν θεωρείται ούτε ιστορικό, ούτε βιογραφία. Όλη η πλοκή προέρχεται από τρεις ανεπιβεβαίωτες φράσεις που άκουσε ο Andrea Di Stefano από έναν αστυνομικό.
  • Οι πρώτες φήμες ήθελαν τον Josh Hutcherson ως Εσκομπάρ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 19/5/2015

Αν αναμένετε να δείτε μια ταινία που εξιστορεί πραγματικά ποιος είναι ο Πάμπλο Εσκομπάρ και τι ακριβώς είναι αυτό που έκανε, τότε καλύτερα αναζητήστε κάποιο ντοκιμαντέρ. Το «Χαμένος Παράδεισος» είναι ένα καλό θρίλερ που δεν καταφέρνει επ` ουδενί να ικανοποιήσει τις προσδοκίες της αγγλικής ονομασίας του. Δεν είναι ούτε μια διερευνητική, σύνθετη μελέτη του χαρακτήρα ενός από τους πιο διαβόητους εμπόρους ναρκωτικών της Κολομβίας (Escobar), ούτε ένα, ασχολούμενο με βαριά ζητήματα, πλούσιο δράμα (Paradise Lost). Αντ` αυτού, το ντεμπούτο του Andrea Di Stefano είναι ένα διασκεδαστικό και άκρως πειστικό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, μεταξύ ενός αποκρουστικού κακού και του συζύγου της ανιψιάς του που έχει παγιδευτεί στη δίνη της κολομβιανής διαφθοράς.

Παρά το γεγονός όμως ότι το σενάριο δεν περιλαμβάνει το μέγεθος της βασιλείας του Εσκομπάρ, το έργο μια αγωνιώδη προσμονή για το τι θα γίνει σου την προκαλεί. Ομολογουμένως αυτό οφείλεται στον Di Stefano και στη σπουδαία δουλειά που κάνει στην ανάμειξη της δράσης, της προσμονής, του δράματος και του ρομαντισμού. Πολύ καλύτερος σκηνοθέτης απ` ό,τι σεναριογράφος, εκεί που η πλοκή παραγεμίζει και γίνεται ελάχιστα πιστευτή, εκείνος καταφέρνει και την κρατά ελκυστική για τον θεατή. Είναι εμφανές ότι ξέρει πώς να διατηρήσει την ιστορία αγάπης του ενδιαφέρουσα με ένα συγκρατημένο οπτικό στυλ, μπορεί κι εμφυσά ρυθμό και ζωντάνια καθόλη τη διάρκεια του έργου και παράλληλα οδηγεί τους δυο πρωταγωνιστές του σε αξιοπρεπείς επιδόσεις. Από τη μια ο Del Toro υποδύεται με έναν δείκτη βάθους τον Εσκομπάρ, παρουσιάζοντάς μας και τις δύο πλευρές του. Η ισορροπία στην απεικόνιση του είναι ελκυστική και άκρως δελεαστική. Μια πολύ ωραία ερμηνεία πραγματικά. Από την άλλη, ο Hutcherson δίνει τον καλύτερο του εαυτό σε έναν ρόλο που και τη φήμη του ως ένας πολλά υποσχόμενος action-star εδραιώνει και μια ερμηνευτική δεινότητα αποκαλύπτει.

Δεν έχω να πω πολλά περισσότερα. Συμπυκνώνοντας το τι είναι σε μια φράση, θα έλεγα το εξής: το «Χαμένος Παράδεισος» είναι ένα αξιοπρεπές και αγωνιώδες θρίλερ εύκολα παρακολουθήσιμο, αν και λίγο ήπιο αναλογιζόμενοι το εκρηκτικό του θέματος του. Δείτε το!

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 25/3/2016

Παραείναι βαρύ ιστορικό πρόσωπο ο Εσκομπάρ για να το αγγίξει εύκολα κανείς, εκτός κι αν κάνει ντοκιμαντέρ. Ο πρωτάρης Αντρέα Ντι Στέφανο φαίνεται να υπερτίμησε τις ικανότητες του, και πάει κι ένα βήμα παραπέρα από τα αληθινά γεγονότα. Η ταινία του είναι κατά το ήμισυ ντοκουμέντο και κατά το ήμισυ οικογενειακό δράμα. Έτσι, φαντάζει άσφαιρη η ανάλυση του περί του προσωπείου του κακού, μια και το διφορούμενο της ύπαρξης του Εσκομπάρ ήθελε μεγάλη εμπειρία για να αγγιχθεί. Την ταινία, όμως, δεν θα την έλεγες αδιάφορη. Τη διασώζει για τα καλά ο ερμηνευτικός όγκος του Μπενίσιο Ντελ Τόρο, μια πέρα για πέρα ιδανική επιλογή για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Αυτό θα σας κρατήσει τουλάχιστον όρθιους μέχρι το γρήγορο φινάλε, μιας κατά τα άλλα άνισης ταινίας.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

20 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.