Επί δεκαετίες, δύο επιστήμονες αναζητούν στον Αμαζόνιο ένα ιερό φυτό με θαυματουργές θεραπευτικές ιδιότητες. Η περιπλάνηση θα τους οδηγήσει σε έναν σαμάνο, τελευταίο επιζώντα της φυλής του, η επαφή με τον οποίο, αφού περάσει από τα στάδια της γνωριμίας και της φιλίας, θα καταλήξει στην προδοσία.

Σκηνοθεσία:

Ciro Guerra

Κύριοι Ρόλοι:

Nilbio Torres … Karamakate (νεαρός)

Antonio Bolivar … Karamakate

Jan Bijvoet … Theo

Brionne Davis … Evan

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ciro Guerra, Jacques Toulemonde Vidal

Παραγωγή: Cristina Gallego

Μουσική: Nascuy Linares

Φωτογραφία: David Gallego

Μοντάζ: Etienne Boussac

Σκηνικά: Angelica Perea

Κοστούμια: Catherine Rodriguez

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: El Abrazo de la Serpiente
  • Ελληνικός Τίτλος: Στην Αγκαλιά του Φιδιού
  • Διεθνής Τίτλος: Embrace of the Serpent

Σεναριακή Πηγή

  • Ταξιδιωτικά ημερολόγια: των Theodor Koch-Grunberg, Richard Evans Schultes.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Κολομβία).
  • Βραβείο C.I.C.A.E. για το τμήμα Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο φεστιβάλ Κανών.
  • Καλύτερη ταινία και ακόμα 7 βραβεία στα Premios Macondo, τα εθνικά βραβεία της Κολομβίας.
  • Βραβείο Alfred P. Sloan στο φεστιβάλ Sundance.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία αφιερώθηκε στους πολιτισμούς του Αμαζονίου.
  • Όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης, ο Nilbio Torres ήταν η μοναδική επιλογή για τον ρόλο. Ήταν ένας από τους τελευταίους Οκάινα που υπήρχαν, και ήταν μόνο 16 ζωντανοί.
  • Το ασπρόμαυρο φιλμ παραπέμπει στην “daguerreotype” φωτογραφία όπου χρησιμοποιούνταν στις αρχές τους 20ού αιώνα, αλλά και από τους πρώτους εξερευνητές που έκαναν λήψεις επί του Αμαζονίου. Αυτές οι λήψεις άλλωστε ενέπνευσαν και την ύπαρξη της ταινίας.
  • Πριν ξεκινήσει η παραγωγή, ο Guerra πέρασε 2μιση χρόνια εξερευνώντας τον Αμαζόνιο από την πλευρά της Κολομβίας.

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 28/3/2016

Τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα: ο γερμανός εθνολόγος Τέοντορ Κοχ Γκρούνμπεργκ μελέτησε φυλές του Αμαζονίου. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αμερικανός εθνο-βοτανολόγος Ρίτσαρντ Έβανς Σουλτς ερεύνησε περιοχές του Αμαζονίου όσον αφορά τις φυλές, τα φυτά και τις ιδιότητές τους, από τα παραισθησιογόνα μέχρι τα προσφερόμενα για καουτσούκ. Με βάση τα βιβλία τους, ο κολομβιανός σκηνοθέτης Σίρο Γκέρα, γνωστός για το ενδιαφέρον του για τις παλιές κουλτούρες της Νότιας Αμερικής, δημιουργεί μια ντοκιμαντερίστικου ύφους μυθοπλασία, όπου ο ίδιος ιθαγενής σαμάνος, ο Καραμακάτε, έρχεται σε επαφή αρχικά με τον Τέο και μετά από 40 χρόνια με τον Έβαν. Αρχικά, ο Τέο ζητά από τον σαμάνο να τον οδηγήσει σε σημείο της ζούγκλας όπου μπορεί να βρεθεί βότανο για τη μαλάρια, απ` την οποία πάσχει, και αργότερα ο Έβαν, που έχει διαβάσει τις σημειώσεις του Τέο, ζητά να ψάξουν μαζί ένα φυτό που φυτρώνει πλάι σε καουτσουκόδεντρα, βελτιώνοντας τον οπό τους. Ο Καραμακάτε, πιστεύοντας ότι έχει μείνει τελευταίος επιζών της φυλής του, αν και συνοδεύει τους λευκούς, έχει συσσωρευμένη οργή για την αποικιοκρατία που κατέστρεψε τις ζωές τους. Ο ίδιος αισθάνεται ότι έγινε σκιά του εαυτού του, χάνοντας γνώσεις και παραδόσεις. Η αφήγηση προχωρεί εναλλάσσοντας τις δυο χρονικές περιόδους.

Στο σενάριό του, ο Γκέρα, μέσα από τους διαλόγους, προσπαθεί να αποδώσει το αδύνατο της αντίληψης μας, όσον αφορά την κοσμοθεώρηση που είχαν οι πρωτόγονοι. Όχι μόνο την αξιολόγηση πραγμάτων, τι είναι χρήσιμο και τι άχρηστο, ακόμη και τον ίδιο τον χωρόχρονο, τι σημαίνει εδώ κι εκεί, πόσο μακριά είναι το «μακριά», τι είναι περιορισμένο κι απεριόριστο, κ.λπ. Η πρωτόγονη συνύπαρξη ανθρώπων και φύσης ήταν απόλυτα αρμονική, ενιαία, οικολογική όπως θα λέγαμε με τη σημερινή γλώσσα. Τα ταμπού κανόνιζαν τις ισορροπίες. Ακόμη, στη συνάντηση της ομάδας με κάποια απομεινάρια φυλής, γινόμαστε μάρτυρες ενός εντυπωσιακού γεγονότος: ιθαγενείς που έχουν παρερμηνεύει τον χριστιανισμό που διδάχτηκαν από ιεραποστόλους («λάβετε φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα… και αίμα…») και έχουν επιστρέψει στην κυριολεκτική θεοφαγία, κανιβαλίζοντας τον αρχηγό, όπως στον προϊστορικό πρωτογονισμό, από τον οποίο μέσα από χιλιετηρίδες προέκυψε σταδιακά η αναίμακτη θυσία της θείας κοινωνίας.

Μέσα από μια αργή, υποβλητική πορεία με κανό στις διακλαδώσεις του Αμαζόνιου, και με την ασπρόμαυρη φωτογραφία, αυτό που πετυχαίνει ο Γκέρα είναι να αποδώσει «ατόφια» θαρρείς κομμάτια παρελθόντος, που σου μένουν, με καίριους στοχασμούς πάνω στον ανθρώπινο πολιτισμό. Από την άλλη, δεν καταφέρνει και τόσο να οργανώσει το υλικό του με τρόπο που να αποδίδει και δραματουργική ένταση. Υπάρχει η πορεία, υπάρχει η κλιμάκωση (αναζήτηση του φυτού, του εαυτού, της αλήθειας), αλλά λείπει μια εσωτερική ένταση, λείπει από την οργάνωση των πλάνων, των σεκάνς εκείνο το άπιαστο κάτι που βρίσκουμε π.χ. στον Ρόμπερτ Φλάερτι και τον Βέρνερ Χέρτζοκ. Η γοητεία της ταινίας του Γκέρα είναι πιο κοντά σε κείνη των κόμικ του Ούγκο Πρατ -κάτι, βεβαίως, διόλου ευκαταφρόνητο. Αξίζει να τη δει κανείς.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.