Η Μαρία και ο Ρισάρ είναι παντρεμένοι εδώ και 20 χρόνια. Όταν οι απιστίες της πρώτης έρχονται στο φως, η σχέση τους κλονίζεται. Η Μαρία εγκαταλείπει το διαμέρισμά τους και εγκαθίσταται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου ακριβώς απέναντι, με την ελπίδα να παρατηρήσει τη ζωή της εξονυχιστικά από μια προνομιακή θέση απόστασης. Στη διάρκεια μιας παραισθησιογόνου νύχτας, ένα πλήθος επισκέπτες θα περάσουν από το δωμάτιό της, καταθέτοντας την άποψή τους για την κρίση που περνά ο γάμος της. Ανάμεσα σε αυτούς θα είναι και ο σύζυγός της σε νεότερη ηλικία, ο οποίος όμως γνωρίζει την τωρινή κατάσταση.

Σκηνοθεσία:

Christophe Honore

Κύριοι Ρόλοι:

Chiara Mastroianni … Maria Mortemart

Vincent Lacoste … Richard Warrimer (20 ετών)

Camille Cottin … Irene Haffner (40 ετών)

Benjamin Biolay … Richard Warrimer (40 ετών)

Carole Bouquet … Irene Haffner (60 ετών)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Christophe Honore

Παραγωγή: Philippe Martin, David Thion

Φωτογραφία: Remy Chevrin

Μοντάζ: Chantal Hymans

Σκηνικά: Stephane Taillasson

Κοστούμια: Olivier Beriot

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Chambre 212

Ελληνικός Τίτλος: Μια Νύχτα Μαγική

Διεθνής Τίτλος: On a Magical Night

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Room 212

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Chiara Mastroianni) για το τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Chiara Mastroianni) στα Cesar.

Παραλειπόμενα

  • Ο δημιουργός έγραψε το σενάριο πάνω στην Chiara Mastroianni, φαντάζοντας την ως θηλυκό Cary Grant.
  • Πρώτη ταινία του Honore που γυρίζεται σε στούντιο. Από τις 6 βδομάδες γυρισμάτων, οι 5 ήταν εντός του στούντιο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 25/5/2020

Ο ιδιοσυγκρασιακός Christophe Honore υπογράφει εδώ κάτι που φλερτάρει με το στερεότυπο της «ανάλαφρης γαλλικής κομεντί», αλλά… παίρνει αρκετές στροφές αλλιώς. Ουσιαστικά πρόκειται για σπουδή χαρακτήρων, η οποία ταλαντεύεται μεταξύ μιας φαρσικής σχεδόν ευθυμίας και μιας πιο σοβαροφανούς κι ενδοσκοπικής ατμόσφαιρας, ψάχνοντας καθόλη τη διάρκεια μια ιδανική ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο. Είναι αρκετά πιθανό να βρεθούν ουκ ολίγοι που θα αποκηρύξουν το τελικό αποτέλεσμα ως μια μπανάλ ματιά επάνω σε τετριμμένα σχήματα που αφορούν τον έγγαμο βίο και τις συγκλίσεις και διαφορές θηλυκού και αρσενικού φύλου, με πολύ μικρότερη βαρύτητα από αυτή που καμώνεται πως έχει.

Κι όμως, παρά το ενίοτε άστοχο χιούμορ και τη sitcom αισθητική που επικρατεί πολλές φορές, υπάρχει εδώ κάτι το συναισθηματικά ειλικρινές, όπως και κάποιες ποιητικές πινελιές που προσφέρουν κάτι το ξεχωριστό από τον σωρό των ταινιών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υποτιμητικά ως «γαλλικουριές». Ο κινηματογραφικός χρόνος παραείναι μικρός για να ισχυριστεί κανείς πως πρόκειται για μια διεξοδική μελέτη των περίπλοκων αληθειών και των κρυφών πτυχών των ερωτικών σχέσεων, ωστόσο ο Honore καταφέρνει να φτάσει σε ένα ικανοποιητικό βάθος που δεν θα περίμενε κάποιος από κάτι αμιγώς ψυχαγωγικό λειτουργικά. Η ανάλυση της προβληματικής του περιέχει μέχρι και ψυχαναλυτικά σχήματα, κάτι που είναι σίγουρα εκτιμητέο ακόμη κι αν ενίοτε το κάνει κάπως χοντροκομμένα. Αξιοποιεί επίσης αρκετά ευρηματικά τους γεωγραφικούς περιορισμούς της πλοκής, «σπάζοντας» την όποια θεατρικότητα μέχρι και με σουρεαλιστικά στοιχεία.

Υπάρχουν ωστόσο κάποια προβλήματα που υπονομεύουν την όλη προσπάθεια, ενώ θα μπορούσε δυνητικά να αποτελέσει και μια όαση έκπληξης εντός του είδους στο οποίο ανήκει. Ενώ οι χαρακτήρες των Benjamin Biolay και Camille Cottin αναπτύσσονται επαρκώς και θα μπορούσαν να αποκαλεστούν σχετικά ολοκληρωμένοι, δεν συμβαίνει το ίδιο με την πρωταγωνίστρια της Chiara Mastroianni, της οποίας η απεικόνιση πολλές φορές μένει στην επιφάνεια, χωρίς να πάει βαθύτερα σε κάποια γνωρίσματά της που εκ πρώτης όψεως δεν προκαλούν συμπάθεια. Αυτό οδηγεί σε ένα τέλμα την πορεία της, ο θεατής στο τέλος δεν θα αισθανθεί πως την έχει γνωρίσει πραγματικά, ούτε βρίσκει ικανοποιητικές εξηγήσεις για πτυχές της συμπεριφοράς της, αφήνοντας έτσι το φιλμ «μισό».

Η παιχνιδιάρικη διάθεση που διέπει το σύνολο βοηθάει ώστε να αραιώσει τη σοβαροφάνεια που ενίοτε συσσωρεύεται λόγω θεματικής (ανθρώπινες σχέσεις), ταυτόχρονα υπονομεύει τη δυναμική της προσέγγισης, ενώ με μια εξολοκλήρου δραματική προσέγγιση ίσως να έβγαινε κάτι ακόμη πιο αξιόλογο, με προσεκτικούς χειρισμούς βέβαια. Για να λέγονται όλα, πάντως, γίνεται καλή διαχείριση στη διευκρίνιση της φύσης της υπερρεαλιστικής συνθήκης που αποτυπώνεται κατά τη διάρκεια της ταινίας: ευτυχώς, χρησιμοποιείται η υπόνοια, και όχι μια ξεκάθαρη εξήγηση που πιθανώς να κατέστρεφε τη «φευγάτη» ατμόσφαιρα των όσων προηγήθηκαν αφηγηματικά. Όσον αφορά και την «ανοιχτή» κατάληξη του εσωτερικού ταξιδιού του κεντρικού χαρακτήρα, μάλλον είναι μια ταιριαστή νότα δεδομένης της ιδιοσυγκρασιακής φύσης του φιλμ.

Ευτυχώς υπάρχει εδώ ένα χαρακτηριστικό που είναι σχεδόν εγγενές στο γαλλικό σινεμά, και αυτό δεν είναι άλλο από τις καλές στην πλειοψηφία τους ερμηνείες. Ειδικά η Mastroianni ξεπερνάει τους περιορισμούς του κειμένου και παραδίδει ένα πορτρέτο απολαυστικό στις κωμικές του πτυχές και πειστικό στις δραματικές του. Καλή υποστήριξη παρέχεται και από τους Cottin και Biolay, σε ρόλους που ωστόσο δεν τους επιτρέπουν να ανασάνουν τόσο στις πιο χιουμοριστικές στιγμές, και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα όταν γίνεται η σύγκριση με τη Mastroianni. Πέραν όμως των ηθοποιών, όσο κι αν δεν του φαίνεται, το «Μια Νύχτα Μαγική» είναι ταινία δημιουργού που παίρνει ρίσκα, έστω και με επιπόλαιο τρόπο αρκετές φορές. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο κανείς να αποκηρύξει το τελικό αποτέλεσμα στο σύνολό του, ακόμη κι αν θα μπορούσε να σκεφτεί διαφορετικές σκηνοθετικές και σεναριακές επιλογές για κάποια σημεία του που ενδεχομένως να ήταν περισσότερο λειτουργικές. Εν κατακλείδι, ένα όχι απολύτως επιτυχημένο στοίχημα, που όμως έχει «κάτι».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

7 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.