Ο Άνταμ Τζόουνς είναι ένας σεφ στο Παρίσι, όπου η καριέρα του υπόσχεται μεγαλεία. Αλλά η συμπεριφορά του είναι αυτή που τον ωθεί σε καταχρήσεις και τα τινάζει όλα στον αέρα. Όταν καταφέρνει να κερδίσει τη νηφαλιότητα, αφοσιώνεται στο να φτιάξει το δικό του εστιατόριο, το όποιο θέλει να χαρακτηριστεί με τρία αστέρια Μισελέν, δηλαδή την ανώτερη τιμή στη γαστρονομία. Στο πίσω μέρος του μυαλού του, βρίσκεται η θέληση να γίνει το καλύτερο ρεστοράν που υπήρξε ποτέ, και για αυτό χρειάζεται τους κατάλληλους συνεργάτες.

Σκηνοθεσία:

John Wells

Κύριοι Ρόλοι:

Bradley Cooper … Adam Jones

Sienna Miller … Helene Sweeney

Omar Sy … Michel

Daniel Bruhl … Tony Balerdi

Riccardo Scamarcio … Max

Sam Keeley … David

Alicia Vikander … Anne Marie

Matthew Rhys … Montgomery Reece

Uma Thurman … Simone Forth

Emma Thompson … Δρ Rosshilde

Lily James … Sara

Sarah Greene … Kaitlin

Henry Goodman … Conti

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Steven Knight

Στόρι: Michael Kalesniko

Παραγωγή: Stacey Sher, Erwin Stoff, John Wells

Μουσική: Rob Simonsen

Φωτογραφία: Adriano Goldman

Μοντάζ: Nick Moore

Σκηνικά: David Gropman

Κοστούμια: Lyn Paolo

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Burnt

Ελληνικός Τίτλος: Ο Σεφ που Έπαιζε με τη Φωτιά

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ήταν να το σκηνοθετήσει ο David Fincher, με τον Keanu Reeves πρωταγωνιστή.
  • Michelle Williams και Marion Cotillard ήταν υποψήφιες για τον πρώτο γυναικείο ρόλο.
  • Ο Jamie Dornan είχε έναν ρόλο ως Leon Sweeney, αλλά αυτός κόπηκε στο μοντάζ, έπειτα από ανακατατάξεις στο τελικό σενάριο. Οι σκηνές του όμως υπάρχουν στο Home Cinema.
  • Αρχικά, η ταινία ήταν να ονομαστεί Chef, αλλά προέκυψε το θέμα με τη συνωνυμία της ταινίας του Jon Favreau. Έτσι, άλλαξε σε Adam Jones, και με αυτό τον τίτλο ξεκίνησε την καμπάνια της. Αλλά η εταιρία The Weinstein Company δεν ήταν ικανοποιημένη, και αποκαλούσε το σχέδιο ως Untitled John Wells Project, μέχρι τα τελικά “βαφτίσια”.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/10/2015

Ο John Wells και πάλι αποδεικνύει όρια. Όρια που δεν τον αφήνουν να βγάλει κάτι αληθινά ποιοτικό, παρότι προσπαθεί να κινηθεί στο πιο σοβαρό τοπίο της αμερικανικής δραμεντί/δράματος. Ίσως ακόμα μέσα του να είναι παραγωγός, όπως στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, μια και λειτουργεί με αυτή τη λογική, του τι δηλαδή θα αρέσει σε έναν μέσο «πελάτη». Δεν ρισκάρει καθόλου, οδεύει σε παλιού τύπου οσκαρικά μονοπάτια, αλλά είναι και παρωχημένος και αρκετά μακριά από μια σημερινή οπτική. Όλο αυτό ταιριάζει γάντι στον Bradley Cooper, που δεν έχει μεν τα σεναριακά πατήματα για μια μεγάλη ερμηνεία, αλλά επειδή το φιλμ στηρίζεται στην παρουσία των ηθοποιών του, βγάζει με φιλότιμο μια αξιοπρεπέστατη πρώτη παρουσία. Με την υποβάθμιση, δε, των περισσότερων διάσημων δεύτερων ρόλων, είναι σαν πετεινός σε κοτέτσι.

Τόσο το στόρι, όσο και τις επιμέρους εμπνεύσεις, τα έχουμε ξαναδεί, αλίμονο δε και πρόσφατα. Ένα στόρι που πηγαίνει να θυμίσει παλιό Lasse Hallstrom (και πολύ νέο…), αλλά πάσχει από έλλειψη φρεσκάδας. Είναι ολοφάνερο ότι τόσο το σενάριο, όσο και η σκηνοθετική ρότα επιβάλλονταν να παίξουν λιγάκι με το θέμα παραπάνω, παρά να αναζητούν εύκολες και ήδη δοκιμασμένες λύσεις. Αλλά μια ο «νόστιμος» αντι-ήρωας Cooper, μια το νόστιμο ντεκόρ, μια το «δεν κάνω το μοιραίο λάθος» σενάριο, και η ταινία μπορεί να κάνει φίλους ανάμεσα στην αμερικανική δραμεντί, ένα είδος που έχει τη χάρη τουλάχιστον να ξεκουράζει. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να σας αποκαλύψουμε αν στο φιλμ ο σεφ θα πάρει τρίτο αστέρι Μισελέν (δυστυχώς, λίγη σημασία έχει), αλλά τρίτο αστέρι κινηματογραφικής κριτικής δεν… δεν…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.