Bros

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 29/10/2022

Και μόνο η σκέψη του φορτίου που βαραίνει τις πλάτες των δημιουργών του “Bros”, θα ήταν αρκετή για να τους κάνει να υποπέσουν σε μια σειρά από ατοπήματα. Αντιθέτως, ένα μεγάλο μέρος της ικανοποίησης από τη θέαση της ταινίας προκύπτει από την κατανόησή τους πως το να έχεις την ευκαιρία να εκφράσεις χωρίς περιστροφές αυτά που θέλεις, δεν σημαίνει να ανοίγεις το φράγμα και να αφήνεις τις λέξεις να παρασύρουν ανεξέλεγκτα τα πάντα στο διάβα τους. Σε επίπεδο ιστορίας, μπορεί αυτό να είναι το πρόβλημα του πρωταγωνιστή Μπόμπι που τον οδηγεί σε μπελάδες, αλλά όχι των δημιουργών που με μεγάλη επιμέλεια τοποθετούν αυτά που θέλουν στην εκάστοτε σκηνή πετυχαίνοντας έναν υγιή ισομοιρασμό που βοηθά την ομαλή εξέλιξη της πλοκής και διατηρεί τον ρυθμό της.

Αναγνωρίζοντας ότι η ταινία έχει μοιραία ένα σοβαρό επίπεδο κοινωνικής σημασίας, ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος Billy Eichner το αξιοποιεί για να στήσει τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του Μπόμπι, ένα βασικό γνώρισμα του οποίου είναι ο άκρατος λεκτικός χείμαρρος γύρω από την είσοδο του queer έρωτα στη δημοφιλή μυθοπλασία και τη συμβατική ζωή που οδηγεί σε έναν ατελέσφορο κορεσμό, αφού οι ερωτικές εμπειρίες των μη-straight εραστών επιμένουν να παρουσιάζονται μέσα στο ετεροκανονικό πλαίσιο. Και η επιτυχία στην απόπειρά του προκύπτει από το ότι όλα αυτά δεν εκφράζονται σαν ένα οργισμένο μανιφέστο, αλλά χτίζοντας τον Μπόμπι σαν έναν cis-gay χαρακτήρα του Γούντι Άλεν, με τις νευρώσεις, τις ανασφάλειες και τις θεωρίες του συνυφασμένες πάντα στον κόσμο στον οποίο ζει.

Η καλύτερη απάντηση στο γιατί η ταινία δεν μπορεί να αγνοήσει όσα στηλιτεύει ο Μπόμπι, έρχεται από το ίδιο το casting του Luke Macfarlane ως το αντικείμενο του πόθου του, ο οποίος έχει λάβει μέρος σε 13 ταινίες του γλυκανάλατου στούντιο Hallmark που εδώ σατιρίζεται μέσα από φτιαχτές αφίσες ταινιών για ομάδες κοινού που καλύπτουν όλο το φάσμα του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου, και που στην πραγματική ζωή αξίζουν κάτι καλύτερο.

Όχι ότι η ταινία περιφρονεί τις ρομαντικές ταινίες, τουλάχιστον όχι τις πραγματικά καλές, και οι δημιουργοί θέλουν το “Bros” να είναι εξίσου αστείο, συγκινητικό και διασκεδαστικό. Αλλά εκεί που ο άμεσος συσχετισμός με το “Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι” και τον “Νευρικό Εραστή” θα ήταν προφανής, οι χαρακτήρες που δημιουργούν είναι τόσο ειλικρινείς και οι συνθήκες στις οποίες δρουν τόσο οικείες στη ζωή κάποιων αλλά πρωτόγνωρες στην οθόνη που κάθε εν δυνάμει κλισέ γίνεται δυσθεώρητο. Σε αυτό βοηθά και το στιλ που υπαγορεύουν οι κωμωδίες του Judd Apatow, ο οποίος συμμετέχει εδώ σαν παραγωγός, αν και οι χαρακτηριστικές χοντροκομμένες φλυαρίες απουσιάζουν ευπρόσδεκτα.

Αναλογιζόμενος τις προηγούμενες ταινίες των Stoller και Apatow, το αποτέλεσμα δεν θα έπρεπε να κινείται σε τόσο αποτελεσματικά και υψηλά επίπεδα. Ειδικά στην τρίτη πράξη, υπάρχουν σημεία που σε άλλη περίπτωση θα κινδύνευαν σοβαρά να γίνουν αδιάφορα και στατικά, κάτι που αποφεύγεται χάρη στην ενέργεια, την ατμόσφαιρα και τη σεναριακή οξυδέρκεια γύρω από τις βαθύτερες αιτίες που δύο χαρακτήρες που θα έπρεπε να είναι μαζί θα προτιμούσαν το «άβολο σεξ με αγνώστους που δεν συμπαθούν», όπως εύστοχα το θέτει ο Μπόμπι. Η επιλογή του Stoller να το χειριστεί σκηνοθετικά σαν κάτι πρόσχαρα παράλογο, χαρίζει στο “Bros” τη φρέσκια κωμικότητα που αποτελεί το δυναμικό χαρακτηριστικό της ταινίας.

Βαθμολογία: