Τρεις γονείς ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι οι κόρες τους έχουν δώσει όρκο να χάσουν την παρθενιά τους τη βραδιά του χορού αποφοίτων. Έτσι, ενώνουν τις δυνάμεις τους και οργανώνουν για κρυφή ολονύχτια επιχείρηση που θα αποτρέψει το μεγάλο κακό.
Σκηνοθεσία:
Kay Cannon
Κύριοι Ρόλοι:
Leslie Mann … Lisa Decker
Ike Barinholtz … Hunter Lockwood
John Cena … Mitchell Mannes
Kathryn Newton … Julie Decker
Geraldine Viswanathan … Kayla Mannes
Gideon Adlon … Sam Lockwood
Colton Dunn … Rudy
Gary Cole … Ron
Gina Gershon … Cathy
June Diane Raphael … Brenda Lockwood
Hannibal Buress … Frank
Jake Picking … Kyler
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Brian Kehoe, Jim Kehoe
Παραγωγή: Chris Fenton, Evan Goldberg, Jon Hurwitz, Seth Rogen, Hayden Schlossberg, James Weaver
Μουσική: Mateo Messina
Φωτογραφία: Russ T. Alsobrook
Μοντάζ: Stacey Schroeder
Σκηνικά: Brandon Tonner-Connolly
Κοστούμια: Sarah Mae Burton
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Blockers
- Ελληνικός Τίτλος: Κοκομπλόκο
Παραλειπόμενα
- Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τη σεναριογράφο και παραγωγό Kay Cannon.
- Ο κόκορας στην αφίσα παραπέμπει στην πράξη του “Cockblock”, η οποία θέλει κάποιον να αποτρέπει κάποιον άλλον από το να κάνει σεξ. Για εύλογους λόγους, ο κόκορας αφαιρέθηκε για τις προβολές ή διαφημίσεις επί της μικρής οθόνης.
- Αρχικά, το 2012, η ταινία είχε τιτλοφορηθεί ως Cherries, ενώ στην πορεία αυτό είχε αλλάξει σε The Pact. Μόλις πριν βγει το πρώτο τρέιλερ, πήρε τον τελικό της τίτλο.
- Το φιλμ πέτυχε με κόστος 21 εκατομμύρια δολάρια να εισπράξει 94.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Το σινγκλ Love Myself της Hailee Steinfeld, που δεν γράφτηκε για την ταινία, ακούγεται δύο φορές εντός του φιλμ, υπογραμμίζοντας το μήνυμα. Παραδόξως, είναι η δεύτερη ταινία με τη Leslie Mann που χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο τραγούδι.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 30/3/2024
Κριτικός: Η σεξοκωμωδία δεν είναι εδώ το ζητούμενο, αλλά το σκατολογικό χιούμορ. Και δεν το ακυρώνω προσωπικά επειδή και μόνο στηρίζεται πάνω στη «βρώμικη» εικόνα και λέξη, αλλά επειδή συνήθως -όπως κι εδώ- είναι εύκολο. Περιμένει δηλαδή επί τη εμφανίσει και μόνο να αρδεύσει γέλιο από έναν θεατή που έχει μπουχτίσει με τον τηλεοπτικό καθωσπρεπισμό. Όλα αυτά με πηγαίνουν πίσω στο δημοτικό σχολείο, όπου πετάγαμε μια κακή λέξη και γίνονταν χαμός από γέλια…
Ευτυχώς όμως πέσαμε σε γυναίκα σκηνοθέτη, και η Kay Cannon δεν αρκείται μόνο πάνω σε αυτό το -συνήθως- αντρικό σπορ, θέτοντας με αρκετή ευστοχία ένα κοινωνικό υπόβαθρο στο φιλμ της. Δεν είναι λοιπόν η επιμέρους πορεία, γεμάτη εύκολη φάρσα, των τριών γονιών που κάνει τη διαφορά, αλλά αυτή των τριών κοριτσιών, που παρεμπιπτόντως κερδίζουν και σε ερμηνείες οι αντίστοιχες πιτσιρίκες τους ενήλικους σταρ (αν και αδικώ λίγο εδώ τη Leslie Mann). Χωρίς έτσι να χάνεται ο κωμικός χαρακτήρας κατά την πορεία, τα προβλήματα ροής του χιούμορ καλύπτονται από στιγμιότυπα που έχουν μια κουβέντα να πουν.
Κρατάμε κάνα-δυο χοντράδες που έχουν τον χαβαλέ τους, το ότι έχουμε καλό σεναριακό πλαίσιο ακόμα κι αν είναι σε λάθος είδος κωμωδίας, και έχουμε μια ταινία άχρηστη για όποιον αποζητούσε ποιοτική ψυχαγωγία, αλλά αρκετά χρήσιμη για όποιον δεν κοίταξε ποτέ ούτε την αφίσα.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
