Τρεις γονείς ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι οι κόρες τους έχουν δώσει όρκο να χάσουν την παρθενιά τους τη βραδιά του χορού αποφοίτων. Έτσι, ενώνουν τις δυνάμεις τους και οργανώνουν για κρυφή ολονύχτια επιχείρηση που θα αποτρέψει το μεγάλο κακό.

Σκηνοθεσία:

Kay Cannon

Κύριοι Ρόλοι:

Leslie Mann … Lisa Decker

Ike Barinholtz … Hunter Lockwood

John Cena … Mitchell Mannes

Kathryn Newton … Julie Decker

Geraldine Viswanathan … Kayla Mannes

Gideon Adlon … Sam Lockwood

Colton Dunn … Rudy

Gary Cole … Ron

Gina Gershon … Cathy

June Diane Raphael … Brenda Lockwood

Hannibal Buress … Frank

Jake Picking … Kyler

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Brian Kehoe, Jim Kehoe

Παραγωγή: Chris Fenton, Evan Goldberg, Jon Hurwitz, Seth Rogen, Hayden Schlossberg, James Weaver

Μουσική: Mateo Messina

Φωτογραφία: Russ T. Alsobrook

Μοντάζ: Stacey Schroeder

Σκηνικά: Brandon Tonner-Connolly

Κοστούμια: Sarah Mae Burton

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Blockers
  • Ελληνικός Τίτλος: Κοκομπλόκο

Παραλειπόμενα

  • Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τη σεναριογράφο και παραγωγό Kay Cannon.
  • Ο κόκορας στην αφίσα παραπέμπει στην πράξη του “Cockblock”, η οποία θέλει κάποιον να αποτρέπει κάποιον άλλον από το να κάνει σεξ. Για εύλογους λόγους, ο κόκορας αφαιρέθηκε για τις προβολές ή διαφημίσεις επί της μικρής οθόνης.
  • Αρχικά, το 2012, η ταινία είχε τιτλοφορηθεί ως Cherries, ενώ στην πορεία αυτό είχε αλλάξει σε The Pact. Μόλις πριν βγει το πρώτο τρέιλερ, πήρε τον τελικό της τίτλο.
  • Το φιλμ πέτυχε με κόστος 21 εκατομμύρια δολάρια να εισπράξει 94.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το σινγκλ Love Myself της Hailee Steinfeld, που δεν γράφτηκε για την ταινία, ακούγεται δύο φορές εντός του φιλμ, υπογραμμίζοντας το μήνυμα. Παραδόξως, είναι η δεύτερη ταινία με τη Leslie Mann που χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο τραγούδι.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 30/3/2024

Η σεξοκωμωδία δεν είναι εδώ το ζητούμενο, αλλά το σκατολογικό χιούμορ. Και δεν το ακυρώνω προσωπικά επειδή και μόνο στηρίζεται πάνω στη «βρώμικη» εικόνα και λέξη, αλλά επειδή συνήθως -όπως κι εδώ- είναι εύκολο. Περιμένει δηλαδή επί τη εμφανίσει και μόνο να αρδεύσει γέλιο από έναν θεατή που έχει μπουχτίσει με τον τηλεοπτικό καθωσπρεπισμό. Όλα αυτά με πηγαίνουν πίσω στο δημοτικό σχολείο, όπου πετάγαμε μια κακή λέξη και γίνονταν χαμός από γέλια…

Ευτυχώς όμως πέσαμε σε γυναίκα σκηνοθέτη, και η Kay Cannon δεν αρκείται μόνο πάνω σε αυτό το -συνήθως- αντρικό σπορ, θέτοντας με αρκετή ευστοχία ένα κοινωνικό υπόβαθρο στο φιλμ της. Δεν είναι λοιπόν η επιμέρους πορεία, γεμάτη εύκολη φάρσα, των τριών γονιών που κάνει τη διαφορά, αλλά αυτή των τριών κοριτσιών, που παρεμπιπτόντως κερδίζουν και σε ερμηνείες οι αντίστοιχες πιτσιρίκες τους ενήλικους σταρ (αν και αδικώ λίγο εδώ τη Leslie Mann). Χωρίς έτσι να χάνεται ο κωμικός χαρακτήρας κατά την πορεία, τα προβλήματα ροής του χιούμορ καλύπτονται από στιγμιότυπα που έχουν μια κουβέντα να πουν.

Κρατάμε κάνα-δυο χοντράδες που έχουν τον χαβαλέ τους, το ότι έχουμε καλό σεναριακό πλαίσιο ακόμα κι αν είναι σε λάθος είδος κωμωδίας, και έχουμε μια ταινία άχρηστη για όποιον αποζητούσε ποιοτική ψυχαγωγία, αλλά αρκετά χρήσιμη για όποιον δεν κοίταξε ποτέ ούτε την αφίσα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *