Ο Τσακ Τέιτουμ είναι ένας φτωχικός ρεπόρτερ, και δέχεται τη δουλειά σε μια μικρή εφημερίδα του Νέο Μεξικό. Όλα είναι βαρετά, ως τη στιγμή που βρίσκει έναν άντρα παγιδευμένο σε ανθρακωρυχείο. Αμέσως αρπάζει την ευκαιρία, και αναγκάζει τον σερίφη να καθυστερήσει τη διάσωση για να αποκτήσει το θέμα του εθνική φήμη.

Σκηνοθεσία:

Billy Wilder

Κύριοι Ρόλοι:

Kirk Douglas … Chuck Tatum

Jan Sterling … Lorraine Minosa

Robert Arthur … Herbie Cook

Porter Hall … Jacob Q. Boot

Frank Cady … Al Federber

Richard Benedict … Leo Minosa

Ray Teal … σερίφης Gus Kretzer

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Billy Wilder, Lesser Samuels, Walter Newman

Στόρι: Victor Desny

Παραγωγή: Billy Wilder

Μουσική: Hugo Friedhofer

Φωτογραφία: Charles Lang

Μοντάζ: Arthur P. Schmidt

Σκηνικά: A. Earl Hedrick, Hal Pereira

Κοστούμια: Edith Head

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Ace in the Hole
  • Ελληνικός Τίτλος: Το Τελευταίο Ατού
  • Εναλλακτικός Τίτλος: The Big Carnival

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ αυθεντικού σεναρίου.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Διεθνές βραβείο σκηνοθεσίας και μουσικής.

Παραλειπόμενα

  • Αρκετά εδώ αφορούσαν πρωτιές για τον Billy Wilder. Ήταν καταρχάς το πρώτο του φιλμ που ήταν σκηνοθέτης, σεναριογράφος αλλά και παραγωγός. Ήταν και το πρώτο μετά το σπάσιμο της μακράς συνεργασίας του με τον σεναριογράφο Charles Brackett. Ήταν όμως και η πρώτη κριτική και εμπορική του αποτυχία.
  • Η πλοκή έφερε αρκετές ομοιότητες με δύο αληθινές ιστορίες, από το 1925 και το 1949, που όμως είχαν αμφότερες τραγική κατάληξη. Μετά την έξοδο της ταινίας, ο σεναριογράφος Victor Desny έκανε μήνυση στον Wilder για λογοκλοπή, υποστηρίζοντας ότι ένα παρόμοιο στόρι, βασιζόμενο σε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, το είχε παραδώσει στη γραμματέα του σκηνοθέτη το 1949. Οι δικηγόροι του Wilder υποστήριξαν με τη σειρά τους ότι όλο αυτό έγινε προφορικά και με δύο λόγια, και πως επειδή ήταν μια ιστορική περίπτωση, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν δικαιώματα. Το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του Wilder και της Paramount, αλλά το θέμα πήγε και στο ανώτατο δικαστήριο, κι εκεί επήλθε εντέλει συμβιβασμός, με το στούντιο να πληρώνει 13 χιλιάδες δολάρια στον Desny.
  • Το σκηνικό που στήθηκε ήταν τότε το μεγαλύτερο που είχε γίνει ποτέ για ταινία που δεν ήταν πολεμική. Είχε 72 μέτρα ύψος, 370 μήκος και 490 βάθος. Οι υπόγειες όμως σκηνές γυρίστηκαν στα στούντιο της Paramount. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκαν χίλιοι κομπάρσοι και 400 αυτοκίνητα.
  • Οι κριτικές της εποχής ήταν αρνητικές, με την Paramount Pictures να αλλάζει λίγο πριν την πρεμιέρα, και δίχως γνώση του σκηνοθέτη, τον τίτλο σε The Big Carnival. Χρειάστηκαν χρόνια τόσο για να εμφανιστεί στην τηλεόραση με τον ορίτζιναλ τίτλο του, όσο και για να εκτοξευθούν προς τα πάνω οι κριτικές.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Jay Livingston και Ray Evans έγραψαν για το φιλμ το τραγούδι We’re Coming, Leo, όπου ερμήνευσε η μπάντα Bill Ramsey and the Rythem Wranglers.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 29/6/2011

Ο Τσακ Τέιτουμ είναι πολύ ικανός δημοσιογράφος αλλά και μπελάς. Πίνει, καυγαδίζει, αυθαιρετεί και τελικά χάνει τη θέση του σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες. Τον βρίσκουμε απένταρο στην Αλμπουρκέρκη του Νέου Μεξικού να αυτοπροσλαμβάνεται σχεδόν, με τον εξυπνακισμό και το τσαμπουκαλίκι του, στην ντόπια εφημερίδα. Ένα χρόνο μετά, πλήττοντας, βρίσκει επιτέλους μια ευκαιρία να στήσει μεγάλη είδηση. Έξω από την πόλη σε ένα παλιό ορυχείο κοντά σε νεκροταφείο ινδιάνων, έχει παγιδευτεί ένας ντόπιος που μαζί με τον πατέρα του και την γυναίκα του έχουν το τοπικό καφέ-πρατήριο στην εθνική. Ο Τσακ, σε συνεργασία με τον σερίφη που ορέγεται επανεκλογή, δημιουργεί με τα ρεπορτάζ του μια ολόκληρη ιστορία περί κατάρας των νεκρών και από μέρα σε μέρα το έρημο μέρος εξελίσσεται σε εθνικό θέαμα με εκατοντάδες επισκέπτες, μικροπωλητές, καρουσέλ κ.λπ. Κι ενώ η διάσωση θα μπορούσε να γίνει σε δυο μέρες με μια μέθοδο, εκείνος επιστρατεύει μια άλλη χρονοβόρα και θεαματική ώστε το δημοσιογραφικό σίριαλ να τινάξει το κασέ του στον αέρα και να επιστρέψει στα μεγάλα έντυπα νικητής. Στο μεταξύ, χειραγωγεί όλους τους παράγοντες της κατάστασης και ιδιαίτερα την -με τάσεις φυγής- γυναίκα τού εγκλωβισμένου, την οποία υποβάλλει στο ρόλο της αφοσιωμένης συζύγου ως θηριοδαμαστής. Ενώ διαρκώς προσπαθεί να διατηρήσει το ηθικό του θύματος ακμαίο μέχρι το τέλος του σόου.

Δεν είναι καθόλου παράξενο που το φιλμ υπήρξε αρχικά εμπορική αποτυχία στην Αμερική ενώ εκθειάστηκε αργότερα στην Ευρώπη. Ο Wilder ρίχνει δυνατή γροθιά στο στομάχι του Αμερικανού θεατή, γιατί είναι αμείλικτος όχι μόνο με τον ήρωά του (τουλάχιστον είναι μάγκας και ρισκάρει, έτοιμος για τις συνέπειες, άρα ήρωας) αλλά και με το ίδιο το κοινό. Όσο αμοραλιστής κι αν είναι ο ήρωας, άλλο τόσο είναι και ο κόσμος που, με το πρόσχημα της συμπόνιας, ηδονίζεται με την δυστυχία του άλλου και την καταναλώνει ως θέαμα, είτε σε πραγματικό γεγονός (αλλά τι είναι ένα πραγματικό γεγονός εφόσον μεσολαβεί η δημοσιογραφία;) είτε ως ταινία – όσον αφορά την κριτική του κοινού, θα λέγαμε ότι οι ρίζες του Παράξενα Παιχνίδια του Haneke βρίσκονται σε αυτό το φιλμ. Εκτός από το θύμα και ίσως τον εκδότη της ντόπιας εφημερίδας που ακολουθεί μια δεοντολογία, όλοι είναι συνένοχοι στην παραγωγή και κατανάλωση της δυστυχίας ως θεάματος. Ο ίδιος ο Τσακ λέει κάποια στιγμή στον νεαρό συνάδελφο: «οι καλές ειδήσεις δεν είναι ειδήσεις. Μόνο οι κακές».

Η σκηνοθεσία είναι αριστοτεχνική και τα πλάνα κυλούν με μια χορογραφική ροή, με δυνατό παλμό. Ο τρόπος που χειρίζεται ο Wilder τις σκηνές πλήθους σε γενικά πλάνα παράγει μια ανησυχία και παγωμάρα. Παρόλο που σε κάποιες στιγμές κάποιοι από τον κόσμο πετάνε ατάκες, «υπάρχουν», η μάζα καταγράφεται ως μάζα, ως «μουγκή μάζα», ως ζόμπι, ως αποικία βακτηριδίων που μαζεύονται γύρω από μια πληγή. Από την άλλη, έχουμε το κλειστοφοβικό περιβάλλον της στοάς, με το θύμα να υπομένει αγωνιώντας και ακούγοντας το μεγάλο γεωτρύπανο στην κορυφή του λόφου (η υπερπαραγωγή που σκέφτηκε ο Τσακ) να βαράει για να ανοίξει τρύπα διαφυγής. Έτσι, ο εγκλωβισμός, η απειλή διατρέχουν το φιλμ σε μακροσκοπικό και μικροσκοπικό επίπεδο, οξύνοντας τις δοκιμασίες των βασικών χαρακτήρων.

Ο Kirk Douglas σε ρόλο γάντι, συναρπάζει με τον συνδυασμό ζωώδους ορμής και ψυχραιμίας ερπετού. Δεν είναι ένα καθίκι που απλά κοιτάει να πιάσει την καλή. Είναι ο ηγέτης που ξέρει την κοινωνία και χωρίς ενδοιασμούς θέλει να λάβει τα δικαιούμενα, τα εύσημά του. Θα ήθελε όλα να πάνε καλά και όλοι να έχουν όφελος. Ο ίδιος θα ξανάβρισκε το κύρος του και ο Μολίνα (το θύμα) θα έκανε χρυσές δουλειές λόγω διασημότητας. Πιστεύει ότι μπορεί να το χειριστεί ως το τέλος. Είναι η πάστα του επιχειρηματία, του στρατηγού, του τυχοδιώκτη. Αν τα κατάφερνε, θα ήταν δικαιωμένος. Δυστυχώς, δεν έχει άδικο. Έτσι λειτουργεί η ανθρώπινη ιστορία. Η απόλυτη ηθική είναι ιδιωτική, εσωτερική υπόθεση, όχι κοινωνική. Απ’ έξω, υπάρχει μόνο το θέαμα και ο χειρισμός του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.