27 Φορέματα

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 1/6/2008

Ξέρω πολύ καλά ότι βρίσκεστε εκεί έξω. Ναι σε εσάς μιλάω που κάθε Κυριακή κρύβεστε πίσω απ’ τις αυλές των εκκλησιών, οραματιζόμενες ότι φοράτε το λευκό ένδυμα του γάμου. Χωρίς πλάκα, επειδή ο καθένας γνωρίζει πως και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές, μα πολλές κοπέλες-γυναίκες που έχουν τη γαμήλια τελετή σε περίοπτη θέση στα όνειρα τους, αυτή η ταινιούλα θα βρει το κοινό της αγγίζοντας τις ευαίσθητες γαμήλιες χορδές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα όπως συνήθως έρχονται και με ένα γάμο. Πρώτα δηλαδή τα ευχάριστα και έπειτα τα δύσκολα. Στη θέση της πρωταγωνίστριας, με την ουσία της λέξης αφού κρατάει ολόκληρη την ταινία στα χέρια της, η χαριτωμένη Katherine Heigl, που είδαμε το καλοκαίρι στο Πρώτη Φορά. Η 30χρονη ηθοποιός είναι μiα πολύ καλή περίπτωση. Συνδυάζει φρεσκάδα, φινέτσα, προσωπική αίσθηση του χιούμορ και στιλ. Στην παρών ταινία, βέβαια, μοιάζει με μiα καλή περίπτωση Καρέζης, πχ στο Δεσποινίς Διευθυντής. Χωρίς να της δίνεται η ευκαιρία ερμηνείας φαίνεται σαν να την αρπάζει από μόνη της. Θα φανώ κομματάκι υπερβολικός, αλλά μου θυμίζει αρκετά και την Diane Keaton.

Ο μήνας του μέλιτος όμως έλαβε τέλος και τα κεφάλια μέσα! Στη σκηνοθεσία βρίσκεται η Anne Fletcher, στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα μετά το Step Up (το πρώτο). Δεν ξέρω να κρίνω αν είναι καλύτερη χορογράφος (είναι η κύρια της επαγγελματική ιδιότητα) αλλά το να ακολουθείς κατά πόδας μία αλά Garry Marshall συνταγή δεν σε κάνει και σκηνοθέτη. Μάλιστα, λες και είναι μια εξαπλωμένη κατάρα, τα τελευταία χρόνια οι αμερικανικές κομεντί ξεφουσκώνουν κωμικά προς το τέλος τους. Έτσι κι εδώ υπάρχει μια δραματική βουτίτσα που στοιχίζει τις όποιες θετικές εντυπώσεις μπορούσε να αφήσει.

Το άλλο μου μικρό προβληματάκι (όταν δείτε την ταινία θα καταλάβετε γιατί αναφέρομαι τόσο συχνά με υποκοριστικά) είναι πως ενώ υπάρχουν περιφερειακά τόσοι δεύτεροι ρόλοι, είναι όλοι τους άψυχοι. Ειδικά ο James Marsden (μα αυτός μοιάζει καταπληκτικά με τον Φαίδων Γεωργίτση) δεν έχει στόμφο κωμικού ηθοποιού. Επιπλέον το σενάριο θέλει την “κρύα” Malin Akerman να είναι ομορφότερη της Katherine Heigl, αλλά κάτι τέτοιο προσβάλει την οπτική νοημοσύνη μας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ελαφρύ σαν πούπουλο! Δεν απευθύνεται άμεσα στις γυναίκες, αλλά μάλλον στα κοριτσάκια. Η αμερικανική συνταγή της κομεντί που πριν από πολλά, πολλά χρόνια μάς έδινε ταινιάρες (Billy Wilder, George Cukor, Ernst Lubitch) τώρα πια μας προσφέρει υπνηλίες. Η Katherine Heigl, εξαιρετική μέσα στην μικρότητα της ταινίας, ηγείται ενός βαρετού επιτελείου ηθοποιών και ακολουθάει ένα σενάριο που δεν βοηθάει καθόλου τα πράγματα. Η αναίμακτη φύση του θα κάνει πολλούς συνοδούς να τραβάνε τις παρτενέρ τους για να βγουν από την αίθουσα, αλλά, του κάκου, δεν θα τα καταφέρνουν. Η ονειρική διάσταση του ρομάντζου και της ιδέας του γάμου θα κρατήσει πολλές φίλες στην θέση τους, ακόμα κι αν έχουν μαντέψει, με ιδιαίτερη ευκολία, όλη την εξέλιξη από πολύ νωρίς. Αυξάνεστε και πληθύνεστε… και δεν αναφέρομαι στις αμερικανικές κομεντί!

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα