
Κριτική | Μολυβένιος Στρατιώτης (2025)
Συντάκτης: Νίκος Ρέντζος
Πρώην αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού ιδρύει 17 χρόνια πριν το Πρόγραμμα, ένα κέντρο θεραπείας με σκοπό να βοηθήσει βετεράνους που πάσχουν από “διαταραχή μετατραυματικού στρες”. Με την πάροδο των χρόνων όμως, το Πρόγραμμα αποκτά χαρακτήρα αίρεσης. Ο τρόφιμος Νας Κάβανο αναπτύσσει σχέση με την Έβολι Καρμάικλ κατά την παραμονή τους στο ίδρυμα και αποφασίζουν να το σκάσουν από εκεί όταν η Έβολι μένει έγκυος. Οι στρατιώτες της οργάνωσης τούς κυνηγούν και ενώ ο Κάβανο ξεφεύγει, η Έβολι αγνοείται. Χρόνια μετά, ο απεσταλμένος της κυβέρνησης, Εμάνουελ Άσμπερν ζητά από τον Κάβανο να επιστρέψει στο Πρόγραμμα και να το καταστρέψει, ποντάροντας στο προσωπικό μίσος του πρώην στρατιώτη προς το πρόσωπο του Μποκούσι, του αρχηγού της αίρεσης.
Αρκετά προβληματική η ταινία του Μπραντ Φέρμαν και φανερά “πετσοκομμένη” στο μοντάζ ώστε προφανώς να κυκλοφορήσει άρον άρον με όσο μικρότερες απώλειες γίνεται, καθώς είχε ξεμείνει δύο χρόνια τώρα στα συρτάρια των παραγωγών. Έχει ιδέες και θέλει να μας δώσει μια διαφορετικής προσέγγισης ταινία δράσης, με χαρακτηριστικά ψυχολογικού δράματος με μερικές νουάρ πινελιές, και είμαι σίγουρος ότι κάπου υπάρχει μια μεγαλύτερης διάρκειας εκδοχή της ταινίας που μπορεί να έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Δεν είμαι φυσικά καθόλου σίγουρος ότι θα ήταν καλύτερη ταινία και ότι θα μπορούσε να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό, από την άλλη όμως ούτε το τελικό προϊόν που φτάνει στους κινηματογράφους νιώθω ότι μπορεί να κερδίσει το κοινό.
Η εμφάνιση των Τζέιμι Φοξ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζον Λεγκουιζάμο δεν μπορεί να προσθέσει ιδιαίτερα πόντους στην ταινία, ενώ και ο πρωταγωνιστής Σκοτ Ίστγουντ, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια να δώσει λίγο παραπάνω βάθος στην ερμηνεία του, δεν πείθει ως κάποιος που μπορεί να κουβαλήσει την ταινία.
Βαθμολογία:
![]()
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα



