Ένα κορίτσι αγνοείται και εμπλέκει με εμπόρους διακίνησης ανθρώπινης σάρκας. Ένας βετεράνος πολέμου, σκληρός και ψυχολογικά βασανισμένος, αναλαμβάνει να τη διασώσει. Η διεφθαρμένη εξουσία και η εκδίκηση εξαπολύουν βία, που ίσως οδηγήσει στην αναγέννηση του σκληρού αυτού άντρα.

Σκηνοθεσία:

Lynne Ramsay

Κύριοι Ρόλοι:

Joaquin Phoenix … Joe

Ekaterina Samsonov … Nina Votto

Alex Manette … γερουσιαστής Albert Votto

John Doman … John McCleary

Judith Roberts … η μητέρα του Joe

Alessandro Nivola … κυβερνήτης Williams

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Lynne Ramsay

Παραγωγή: Rosa Attab, Pascal Caucheteux, Rebecca O’Brien, Lynne Ramsay, James Wilson

Μουσική: Jonny Greenwood

Φωτογραφία: Thomas Townend

Μοντάζ: Joe Bini

Σκηνικά: Tim Grimes

Κοστούμια: Malgosia Turzanska

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: You Were Never Really Here

Ελληνικός Τίτλος: Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ

Σεναριακή Πηγή

  • Νουβέλα: You Were Never Really Here του Jonathan Ames.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης βρετανικής ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο αντρικής ερμηνείας (Joaquin Phoenix) και σεναρίου.

Παραλειπόμενα

  • Όταν η ταινία κατατέθηκε στο φεστιβάλ Κανών, με απώτερο σκοπό να βρει αγοραστές, ήταν ακόμα σε στάδιο επεξεργασίας. Λίγες μόλις ημέρες πριν τη δημόσια πρεμιέρα της, δεν ήταν τελειωμένη. Παρότι κέρδισε δύο βραβεία και 7λεπτο όρθιο χειροκρότημα, η Lynne Ramsay παραδέχτηκε και η ίδια ότι η προβολή της στις Κάνες ήταν μιας μισοτελειωμένης ταινίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 26/3/2018

Οι ομοιότητες με τον μεγαλειώδη «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορτσέζε, σε επίπεδο πλοκής, είναι εμφανείς. Ωστόσο, υφολογικά, η ταινία της Ράμσεϊ διαφοροποιείται αισθητά από το ιερό τοτέμ του αμερικάνου δημιουργού. Η Βρετανίδα σκηνοθέτιδα επενδύει στην αφαιρετικότητα, στα γνώριμα στη φιλμογραφία της στιγμιαία φλασμπάκ και σε μια γενικότερη εφιαλτική ποιητική αύρα. Η υπαρξιακή της σκοπιά είναι πασιφανής από τα πρώτα λεπτά και υπαγορεύει όλους τους όρους με τους οποίους εξελίσσεται το φιλμ. Η πλοκή περνάει σε δεύτερη μοίρα, τα ψυχικά αδιέξοδα του αντιήρωα αποδίδονται ολοένα και πιο εμφατικά και ο πανταχού παρών ανεξίτηλος πόνος του πλημμυρίζει την οθόνη. Η Ράμσεϊ βασίζει την ταινία της στην αίσθηση της αέναης κακοποίησης που υφίσταται ο κεντρικός της χαρακτήρας. Το πληγωμένο του σώμα φιλοξενεί μια διαλυμένη ψυχή. Τα παιδικά του τραύματα, η πολεμική φρίκη και η αφιλόξενη πόλη που κρύβει τη βία σε κάθε στενό της τον έχουν καταστήσει μια ύπαρξη καταδικασμένη να βασανίζεται στο διηνεκές.

Αντί όμως η σκηνοθέτιδα να εμπιστευτεί τη δύναμη που κρύβεται στη σύλληψη του βασικού της χαρακτήρα και να δημιουργήσει ένα πλήρες, αν και αφαιρετικό, ψυχογράφημα, αλλοιώνει τον χαρακτήρα του έργου της. Επεξηγεί τη σκέψη της, σαν να μην εμπιστεύεται την ποιητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Παράλληλα, το φιλμ εμφανίζει έντονες αρρυθμίες που αποσυνδέουν τον θεατή από το συνολικό κλίμα. Η Ράμσεϊ φορτώνει το έργο της με αφηγηματικά μέσα, έντονες εικόνες και χρώματα, κάνοντας την ουσία του όλο και πιο δυσδιάκριτη. Αναμειγνύει αρκετά κινηματογραφικά είδη με επιτυχία, από το αστικών αποχρώσεων γουέστερν μέχρι το κλασικού τύπου θρίλερ αυτοδικίας και εκδίκησης. Δυστυχώς όμως, ουδέποτε επιχειρεί μια άνευ όρων κατάδυση στον σκοτεινό ψυχισμό του αντιήρωά της, αλλά αρκείται σε μια στεγνή παρατήρηση σκέψεων και -λιγότερο- δράσεων, που ματαιώνει τον ίδιο της το σκοπό.

Πρόκειται για μια ταινία επί της αρχής γοητευτική, η οποία όμως δεν αφήνεται στις αρετές της. Η Βρετανίδα δημιουργός μετέρχεται μια σειρά από σεναριακές ευκολίες, όπως η σχηματική αναφορά στη διαφθορά των κυβερνώντων, που μοιάζει παράταιρη με τον υπόλοιπο βαθυστόχαστο χαρακτήρα του φιλμ. Αποσπά μια μεστή, γεμάτη ερμηνεία από τον Χοακίν Φίνιξ, που αγκαλιάζει την τραγικότητα του χαρακτήρα που ερμηνεύει, η οποία όμως δεν αρκεί για να προσδώσει στην ταινία τον χαρακτήρα του ψυχογραφήματος που φαίνεται ότι διεκδικεί. Στη σκιά όλων των παραπάνω, μοιάζει να κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία. Αυτό που απομένει είναι η ελπίδα ότι στο μέλλον η Λιν Ράμσεϊ θα βρει το πολυπόθητο σημείο ισορροπίας που στο συγκεκριμένο φιλμ δυστυχώς απουσιάζει.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.