Απομεσήμερα της Μοναξιάς

Πορτρέτο του Αντρές Ρόκα Ρέι, ενός εν ενεργεία αστέρα των ταυρομαχιών, που μας επιτρέπει να εμβαθύνουμε στην εσωτερική εμπειρία του ταυρομάχου -ενός ανθρώπου που αναλαμβάνει το ρίσκο να αντιμετωπίσει τον ταύρο ως προσωπικό χρέος, από σεβασμό προς την παράδοση και ως αισθητική πρόκληση. Μια πρόκληση που γεννά μια μορφή εφήμερης ομορφιάς, μέσα από τη σκληρή, βίαιη σύγκρουση της ανθρώπινης λογικής με την αδάμαστη φύση του θηρίου.

Σκηνοθεσία:

Albert Serra

Κύριοι Ρόλοι:

Andres Roca Rey … ο ίδιος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Albert Serra

Παραγωγή: Pierre-Olivier Bardet, Luis Ferron, Marta Lacima, Pedro Palacios, Ricard Sales, Joaquim Sapinho, Albert Serra, Montse Triola, Marta Vieira Alves

Μουσική: Ferran Font, Marc Verdaguer

Φωτογραφία: Artur Tort

Μοντάζ: Albert Serra, Artur Tort

Κοστούμια: Pau Auli

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Tardes de Soledad
• Ελληνικός Τίτλος: Απομεσήμερα της Μοναξιάς
• Διεθνής Τίτλος: Afternoons of Solitude

Κύριες Διακρίσεις

• Υποψήφιο για καλύτερο ντοκιμαντέρ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
• Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στα Goya. Υποψήφιο για σκηνοθεσία.
• Βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

Παραλειπόμενα

• Πρόκειται για το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ στην καριέρα του Albert Serra, ο οποίος μέχρι τότε είχε διαπρέψει στη μυθοπλασία. Η απόφασή του να στραφεί στο είδος προέκυψε από μια παλαιότερη δέσμευση που είχε αναλάβει, αλλά για αρκετό καιρό δεν έβρισκε θέμα που να τον ενδιαφέρει πραγματικά.
• Το αρχικό σχέδιο ήταν αρκετά διαφορετικό: ο Serra σκόπευε να παρακολουθήσει δύο ταυρομάχους, τον Andres Roca Rey και τον Pablo Aguado, αντιπαραβάλλοντας τις διαφορετικές προσωπικότητες και προσεγγίσεις τους. Τελικά, εγκατέλειψε αυτή την ιδέα και επικεντρώθηκε αποκλειστικά στον πρώτο.
• Η επιλογή του Roca Rey δεν ήταν τυχαία. Ο σκηνοθέτης την αντιμετώπισε σχεδόν σαν διαδικασία κάστινγκ για ταινία μυθοπλασίας, αναζητώντας έναν άνθρωπο με ιδιαίτερη κινηματογραφική παρουσία και προσωπικό μυστήριο.
• Η παραγωγή διήρκεσε συνολικά πέντε χρόνια: τρία χρόνια αφιερώθηκαν στα γυρίσματα και άλλα δύο στο μοντάζ. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα μεγάλη περίοδο επεξεργασίας, δεδομένου ότι το τελικό αποτέλεσμα βασίστηκε σε τεράστιο όγκο κινηματογραφημένου υλικού.
• Συνολικά καταγράφηκαν 14 διαφορετικές ταυρομαχίες του Roca Rey. Ωστόσο, η τελική ταινία οργανώθηκε γύρω από πέντε συγκεκριμένες εμφανίσεις του, με ενδιάμεσες σκηνές από την προετοιμασία και την καθημερινότητα της ομάδας του.
• Ο Serra χρησιμοποίησε τρεις ή τέσσερις κάμερες ταυτόχρονα. Έδωσε μάλιστα στους εικονολήπτες μια ιδιαίτερη οδηγία: κάθε χειριστής έπρεπε να αναζητά διαρκώς εικόνες που θα μπορούσαν να σταθούν ως αυτόνομες, αξιομνημόνευτες και σχεδόν εμβληματικές φωτογραφίες.
• Ο σκηνοθέτης ζήτησε από τους συνεργάτες του να μην επηρεάζονται υπερβολικά από την ηθική ή ιδεολογική διάσταση της ταυρομαχίας. Ήθελε να καταγράψουν ό,τι συνέβαινε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αμεσότητα, χωρίς να προαποφασίζουν τι έπρεπε να δείξει η κάμερα.
• Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας είναι η αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα και τον ήχο. Χρησιμοποιούνται τηλεφακοί που συμπιέζουν την απόσταση ανάμεσα στον ταυρομάχο και τον ταύρο, ενώ ταυτόχρονα ασύρματα μικρόφωνα καταγράφουν με εξαιρετική εγγύτητα τους ήχους των ζώων και τις συνομιλίες των ανθρώπων.
• Ούτε ένα γενικό πλάνο της αρένας δεν χρησιμοποιείται στην ταινία. Δεν βλέπουμε ούτε καν τις κερκίδες ως σύνολο. Ο Serra ήθελε να αποκλείσει τη συνηθισμένη εικόνα του θεάματος και να μεταφέρει τον θεατή στο εσωτερικό της δράσης, περιορίζοντας το οπτικό του πεδίο.
• Ο ίδιος ο Roca Rey δεν ενθουσιάστηκε αρχικά με το αποτέλεσμα της ταινίας. Σύμφωνα με τον Serra, η πρώτη αντίδραση του ταυρομάχου ήταν αρνητική, καθώς η τελική εκδοχή δεν απέφευγε τις σκληρές εικόνες ούτε περιόριζε την καταγραφή του θανάτου των ταύρων. Ο σκηνοθέτης, πάντως, αρνήθηκε να αλλάξει πλάνα ή να προσαρμόσει το μοντάζ για να τον ικανοποιήσει.
• Ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε ότι δεν τον ενδιέφερε να δημιουργήσει μια ταινία που θα λειτουργούσε ως διαφήμιση της ταυρομαχίας ή ως καταγγελία της. Δεν ήθελε να χειραγωγήσει την αντίδραση του θεατή, αφήνοντας την αντιπαράθεση ανάμεσα στην ομορφιά, τη βία και τον θάνατο να προκύψει από τις ίδιες τις εικόνες.
• Η παγκόσμια πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στο 72ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν. Η ταινία απέσπασε τον Χρυσό Κοχύλι, την κορυφαία διάκριση της διοργάνωσης, προκαλώντας έντονες συζητήσεις εξαιτίας του θέματός της.