Ο Τζακ Μάλικ είναι ένας άσημος τραγουδοποιός σε μια μικρή βρετανική πόλη, του οποίου τα όνειρα για επιτυχία και φήμη γρήγορα ξεθωριάζουν, παρά την αφοσίωση και υποστήριξη της καλύτερης παιδικής του φίλης, Έλι. Μετά από ένα μυστηριώδες γενικό μπλακάουτ, ο Τζακ ανακαλύπτει ότι οι Beatles δεν υπήρξαν ποτέ…! Ο Τζακ αρχίζει να εκτελεί τα τραγούδια του μεγαλύτερου συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής σε ένα κοινό που δεν τους έχει ακούσει ποτέ, και με τη βοήθεια της μάνατζέρ του, Ντέμπρα, η φήμη του εκτοξεύεται. Όμως, όσο πιο διάσημος γίνεται, τόσο κινδυνεύει να χάσει την Έλι, το μόνο πρόσωπο που πραγματικά πίστεψε σε αυτόν. Για να βρει την ισορροπία του τελικά, ο Τζακ θα πρέπει να επιστρέψει εκεί που ανήκει για να αποδείξει ότι… το μόνο που χρειάζεται είναι αγάπη.

Σκηνοθεσία:

Danny Boyle

Κύριοι Ρόλοι:

Himesh Patel … Jack Malik

Lily James … Ellie

Kate McKinnon … Mandi

Ed Sheeran … Ed Sheeran

Ana de Armas … Roxanne

Lamorne Morris … Stephen

Sophia Di Martino … Carol

Joel Fry … Rocky

Ellise Chappell … Alex

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Richard Curtis

Στόρι: Jack Barth, Richard Curtis

Παραγωγή: Bernard Bellew, Tim Bevan, Danny Boyle, Richard Curtis, Eric Fellner, Matthew James Wilkinson

Μουσική: Daniel Pemberton

Φωτογραφία: Christopher Ross

Μοντάζ: Jon Harris

Σκηνικά: Patrick Rolfe

Κοστούμια: Liza Bracey

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Yesterday

Ελληνικός Τίτλος: Yesterday

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία κατάφερε να καθυστερήσει τα γυρίσματα για το 25ο Τζέιμς Μποντ.
  • Αρχικά ήταν να ονομαστεί All You Need Is Love.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 27/6/2019

Επίδοξος μουσικός αποζητά μάταια την αναγνώριση, και οι συνεχόμενες αποτυχίες τον οδηγούν στο συμπέρασμα πως μόνο μέσω κάποιου θαύματος θα καταφέρει να κάνει επιτυχία. Το επόμενο πρωί, ξυπνά σε έναν κόσμο όπου… οι Beatles δεν έχουν υπάρξει ποτέ, κι ο ίδιος είναι ο μόνος που έχει επίγνωση των τραγουδιών τους. Αν αυτό το σουρεαλιστικό κόνσεπτ αφήνει υποσχέσεις για μια διαφορετική, μη ορθολογιστική αφήγηση, θα πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας πως πίσω από το σενάριο δε βρίσκεται ένας Charile Kaufman, μα ο ρομαντικός Richard Curtis των «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ», «Το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς» και «Αγάπη Είναι…». Όχι ότι έχουμε τίποτα κατά των ρομαντικών κομεντί, μα η κατάληξη μιας τόσο υψηλής ιδέας σε ένα χιλιοειδωμένο love-story είναι, αν μη τι άλλο, ανέντιμη απέναντι στις προσδοκίες που δημιουργεί στο κοινό της.

Πιο συγκεκριμένα σχετικά με αυτές τις προσδοκίες: ένα τέτοιο σουρεαλιστικό κόνσεπτ προσφέρεται για μια αληθινά ενδιαφέρουσα και πράγματι καουφμανική τραγικωμωδία, όπου το εξωτερικό παράλογο δεν είναι παρά μια αντανάκλαση του εσωτερικού μας χάους. Δύο μοιάζουν να είναι οι αφηγηματικές κατευθύνσεις στις οποίες θα μπορούσε να κατευθυνθεί το συγκεκριμένο εύρημα. Πρώτον: η πολυπόθητη επιτυχία εκπληρώνεται, μα βρισκόμαστε σε έναν κόσμο ξεκάθαρα φαντασιακό και παράλογο, άρα αποστασιοποιημένο από την πραγματικότητα. Δεύτερον: αν αντιμετωπίσουμε αυτόν τον κόσμο πιο ρεαλιστικά, τότε η επιτυχία παραμένει ανέφικτη παρά την ασύλληπτη ευκαιρία που έχει δοθεί στον ήρωα, μιας και τα τραγούδια των Beatles καμία αξία δεν θα είχαν αν πρωτοεμφανίζονταν στον κόσμο εν έτει 2019, αλλά και γιατί μερικά καλά τραγούδια δεν αρκούν από μόνα τους για να γίνει κανείς ποπ σταρ παγκοσμίου φήμης, χωρίς δηλαδή τις κατάλληλες δικτυώσεις, μπάτζετ, μάρκετινγκ, επιχειρηματική στήριξη κλπ. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για μια πικρά ειρωνική αφήγηση με σουρεαλιστικές βάσεις και ευρύ φάσμα πιθανών νοηματικών προεκτάσεων.

Τι παίρνουμε τελικά; Αρχικά, ο κόσμος του φιλμ είναι καθαρά αντικειμενικός (πέρα απ’ τους Beatles έχουν εξαφανιστεί κι ένα σωρό άλλα πράγματα -η κόκα-κόλα, τα τσιγάρα κ.α.- που καθόλου δεν αφορούν τον πρωταγωνιστή) και, πέραν του μυστηριώδους «θαύματος», ρεαλιστικός. Κι όμως, ο πρωταγωνιστής θα αναδειχθεί γρήγορα στον μεγαλύτερο ποπ σταρ στον κόσμο, παρόλο που σε μια τέτοια ρεαλιστική προσέγγιση (όπως είπαμε) αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Η αφηγηματική ειρωνεία χάνεται πλήρως, το ίδιο και η ευαίσθητη ματιά στον ψυχισμό ενός δυνητικά ενδιαφέροντος χαρακτήρα.

Μένει μια ομολογουμένως διασκεδαστική κωμωδία, που ναι μεν είναι ειπωμένη απολαυστικά από δύο ταλαντούχους αφηγητές (Boyle και Curtis), μα που όσο εξελίσσεται θυσιάζει κάθε πυγμή και δημιουργική προσωπικότητα. Από την  εξωραϊσμένη αναπαράσταση της μουσικής βιομηχανίας και την απλοϊκότατη απεικόνιση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας (το μοναδικό ουσιαστικό πρόβλημα ενός ποπ σταρ είναι η -φυσική του- απόσταση από την αγαπημένη του), μέχρι τη συμμετοχή του αληθινού ποπ σταρ Ed Sheeran (που μοιάζει να αντιμετωπίζεται σαν το σημερινό ισάξιο των Beatles!) και το άκουσμα του δικού του χιτ «Shape of You» δύο φορές (!)  στο soundtrack, η καλλιτεχνική αξιοπρέπεια του εγχειρήματος πλήττεται σοβαρά.

Η αφήγηση παραμένει πάντα γεμάτη ενέργεια, και η συμπαθέστατη Lily James φέρνει μια εγγενή ευαισθησία στον ρόλο της, μα το φιλμ, παρά τις ενδιαφέρουσες ιδέες του, δεν καταλήγει παρά σε ένα προβλέψιμο μουσικό success-story κι ένα εξωφρενικά αφελές -και παρωχημένο- ρομάντζο. Κι αν η ουσία τελικά είναι ακριβώς το love-story του, τότε αξίζει να αναρωτηθούμε: θα άλλαζε τίποτα επί της ουσίας αν ο πρωταγωνιστής έκανε επιτυχία με δικά του τραγούδια;

Βαθμολογία:


Συνολικές επισκέψεις: 99 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.