Ο Τζον Κέιλ είναι μέλος της αστυνομίας του καπιτωλίου, ενώ έχει μόλις ενημερωθεί ότι η αίτηση του για τη δουλειά των ονείρων του έχει απορριφθεί – η οποία δεν είναι άλλη από το να γίνει μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία του προέδρου των ΗΠΑ, Τζέιμς Σόιερ. Στην προσπάθεια του να μην απογοητεύσει τη μικρή του κόρη με τη δυσάρεστη είδηση, την ξεναγεί στον Λευκό Οίκο. Για κακή τους τύχη, όμως, μια βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική οργάνωση καταλαμβάνει το συγκρότημα. Τώρα, καθώς η κυβέρνηση διαλύεται κι ο χρόνος τελειώνει, είναι στο χέρι του Κέιλ να σώσει τον πρόεδρο, την κόρη του και φυσικά τη χώρα.

Σκηνοθεσία:

Roland Emmerich

Κύριοι Ρόλοι:

Channing Tatum … John Cale

Jamie Foxx … πρόεδρος James Sawyer

Maggie Gyllenhaal … Carol Finnerty

Jason Clarke … Emil Stenz

Richard Jenkins … Eli Raphelson

Joey King … Emily Cale

James Woods … Martin James Walker

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: James Vanderbilt

Παραγωγή: Roland Emmerich, Bradley J. Fischer, Larry Franco, Laeta Kalogridis, Harald Kloser, James Vanderbilt

Μουσική: Harald Kloser, Thomas Wanker

Φωτογραφία: Anna Foerster

Μοντάζ: Adam Wolfe

Σκηνικά: Kirk M. Petruccelli

Κοστούμια: Lisy Christl

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: White House Down

Ελληνικός Τίτλος: Λευκός Οίκος: Η Πτώση

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Όλυμπος Έπεσε (2013)

Παραλειπόμενα

  • Ο Barack Obama, ένοικος του Λευκού Οίκου όταν βρήκε η ταινία, δήλωσε πως απόλαυσε το φιλμ. Μάλιστα, ο Jamie Foxx βάσισε πάνω σε αυτόν την ερμηνεία του ως πρόεδρος. Η ειρωνεία όμως είναι ότι ο ενώ ο James Woods είχε χαρακτηριστικά κατακρίνει τον Obama σε πολλές περιπτώσεις, εδώ παίζει μέλος της κυβέρνησης.
  • Το βασικό μέρος του φιλμ γυρίστηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά, και εξολοκλήρου μέσα σε στούντιο. Έτσι, ο Λευκός Οίκος είναι ψηφιακό ντεκόρ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/9/2013

Δεν πρέπει να είναι σύμπτωση που ο Emmerich έχει επιλέξει τις δύο κυβερνήσεις Δημοκρατικών για να κεντρίσει τον πατριωτισμό των Αμερικανών μέσω της εικόνας των προέδρων τους (κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση, κιόλας). Αν, όμως, στην Κλίντον εκδοχή είχαμε ό,τι πιο πλούσιο έχει καταφέρει ο αμερινανο-θρεμμένος Γερμανός, τώρα, στην αντίστοιχη του Ομπάμα, έχουμε ίσως ό,τι φτωχότερο. Ούτε τα χρήματα δείχνει να του λείπουν, ούτε το καστ που λάμπει μέσω των ονομάτων του. Του λείπει η έστω και μία αξιόλογη ιδέα. Για την ακρίβεια, αν ξεχάσεις ότι πρόκειται για block-buster, νομίζεις στα περισσότερα σημεία ότι παρακολουθείς μια ταινία δράσης της σειράς. Από αυτές που χαζεύεις το βράδυ στον καναπέ σου και το άλλο πρωί έχεις ξεχάσει με τον καφέ σου…

Δύο τα βασικότατα λάθη στην ταινία του Roland Emmerich, και δεν κάθομαι να ασχοληθώ πιότερο με το αυτονόητο, ότι μου έσπασαν τα νεύρα από τον τόσο πατριωτισμό/προπαγανδισμό. Βασικά, υπάρχει μια απόλυτη σοβαρότητα στα πρόσωπα, που υποβιβάζει τόσο τους ηθοποιούς που τα υποδύονται, όσο και την αλά «Die Hard» κόπια που ήθελε σίγουρα λιγάκι χιούμορ ή μια δόση κόμικ για να κουνηθεί. Από τα πρόσωπα αυτά, δε, ο Channing Tatum, που ως σήμερα δεν έχει και τα χειρότερα διαπιστευτήρια, είναι τόσο άχρωμος κι άοσμος που αποστερεί τελείως το φιλμ από κεντρικό ήρωα. Δεύτερο βασικό μειονέκτημα είναι ότι το έργο δεν σε πείθει για «μεγάλη» εμπειρία. Πρέπει να περάσει πάρα πολύ ώρα για να αντιληφθεί ο θεατής ότι αυτό που παρουσιάζει η ταινία είναι σημαντικό για τις ΗΠΑ γεγονός. Θα βοηθούσε μια συνολική εικόνα της λογικά τρομοκρατημένης Αμερικής/πλανήτη, ή μια μεγαλύτερη κινητοποίηση των αρχών/ΜΜΕ. Επίσης, οι «τρομοκράτες» από την αρχή δείχνουν τον ρόλο τους, που δεν έχει σχέση με κάποιο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αλλά υπηρετούνται οι απλοϊκότεροι των σκοπών. Ο ένας από τους βασικούς κακούς (James Woods) είναι ένας από τους άκαμπτους στο πρόσωπο ήρωες που προαναφέραμε, ενώ ο άλλος που δείχνει να έχει κέφι για ερμηνεία, χάνεται μαγικά από τη συνολική εικόνα.

Εντέλει, τίποτα. Απομένει μια γερή δόση ατέλειωτης, λόγω διάρκειας, υπομονής για να πλησιάσουμε στο απώτερο φινάλε, ένα «κάνω πως δεν βλέπω» για τα αρκετά μικρολαθάκια στη δράση, αλλά και μια ανέχεια στο «αγαπάω τόσο πολύ τις ΗΠΑ» που τελευταία ξαναθυμήθηκαν οι Αμερικανοί. Κρίμα τόσο χρήμα τσάμπα και βερεσέ.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 59 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.