Δείτε πού προβάλλεται η ταινία:

Η Μέι Λι είναι μια 13χρονη καναδο-κινέζα έφηβη που εντελώς ξαφνικά μεταμορφώνεται σε γιγάντιο κόκκινο πάντα, κάθε φορά που ενθουσιάζεται (πράγμα που συμβαίνει πάντα…), κάτι που έχει να κάνει με τους προγόνους της στην Κίνα. Από την άλλη, η υπερπροστατευτική, αν όχι κάπως αυταρχική μητέρα της, η Μινγκ, μπλέκει συνεχώς στα πόδια της κόρης της -ό,τι χειρότερο, δηλαδή, μπορεί να συμβεί σε μια έφηβη.

Σκηνοθεσία:

Domee Shi

Κύριοι Ρόλοι:

Rosalie Chiang … Meilin ‘Mei’ Lee (φωνή)

Sandra Oh … Ming Lee (φωνή)

Ava Morse … Miriam (φωνή)

Maitreyi Ramakrishnan … Priya (φωνή)

Hyein Park … Abby (φωνή)

Orion Lee … Jin Lee (φωνή)

Ho-Wai Ching … η γιαγιά (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Julia Cho, Domee Shi

Παραγωγή: Lindsey Collins

Μουσική: Ludwig Goransson

Μοντάζ: Steve Bloom, Nicholas C. Smith

Σκηνικά: Rona Liu

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Turning Red
  • Ελληνικός Τίτλος: Πάντα στο Κόκκινο

Παραλειπόμενα

  • Τεχνική: Computer-animated (ψηφιακό)
  • Η Domee Shi κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο, και γίνεται η πρώτη γυναίκα που σκηνοθετεί μόνη μια ταινία των Pixar Animation Studios, και δεύτερη συνολικά μετά την Brenda Chapman. Δεν είναι όμως διόλου τυχαία στον χώρο, μια και το 2018 κέρδισε το Όσκαρ για κινούμενα σχέδια μικρού μήκους με το Bao.
  • Η Rosalie Chiang πετυχαίνει εδώ στην πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή.
  • Η παρουσία χαρακτήρων με διαβήτη είναι μια πρωτιά για ταινία των Disney και Pixar.
  • Μετά το Soul και το Λούκα που βγήκαν στη χώρα τους μόνο μέσω του Disney+, αυτή είναι η επιστροφή της Pixar στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ.
  • Και στα ελληνικά, με τις φωνές των: Πέγκυ Μανωλά (Μέιλιν/πάντα Μέιλιν), Βίκυ Νικολαΐδου (Μινγκ/πάντα Μινγκ/νεαρή Μινγκ), Εριέττα Σαούγκου (Μίριαμ), Λυδία Τζανουδάκη (Άμπι), Μαρτίνα Δημοπούλου (Πρίγια), Χρήστος Πλαΐνης (Τζιν/Τε Γιανγκ), Βούλα Κώστα (η γιαγιά/γιαγιά πάντα), Παναγιώτης Κλάδης (Τάιλερ/Άαρον Ζι), Πηνελόπη Σκαλκώτου (θεία Τσεν), Έλλη Πρόκου (Λίλι), Σοφία Καψαμπέλη (Χέλεν), Μαρία Ζερβού (θεία Πινγκ/Στέισι Φρικ)), Χρήστος Συριώτης (Κος Γκάο/Ρομπέρ), Σωτήρης Δούβρης (Τζέσι/Κος Κισλόφκι), Μιχάλης Βλαβιανός (Άαρον Τι/Ντέβον). Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαρία Ζερβού. Μετάφραση: Νατάσα Καψάλη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Billie Eilish και Finneas O’Connell παρέχουν το τραγούδι Nobody Like U στην ταινία.

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 10/3/2022

Δεν ξέρω ποιος από τους αναγνώστες θα θυμάται το “Bao”, το βραβευμένο με Όσκαρ μικρού μήκους animation της Domee Shi που συνόδευε την προβολή του “Απίθανοι 2”, αλλά θεωρώ ότι αξίζει να το αναφέρω γιατί η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας δείχνει τη συνέπεια του έργου της και την εξέλιξή του. Εκεί που το “Bao” μιλούσε για την αναπόφευκτη εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας και το χρέος του γονιού να ωθήσει τα παιδιά του προς αυτό, το “Πάντα στο Κόκκινο” ασχολείται με την του ενός εύρεση εαυτού καθώς περνά το κατώφλι της παιδικής ηλικίας προς την ενηλικίωση και όλες τις θαυμαστές περιπλοκές που αυτό εσωκλείει -δύο θεματικές που ακολουθούν παράλληλη τροχιά, ειπωμένες από διαφορετική σκοπιά- ειπωμένο με έναν εξίσου ευφάνταστο κι εμπνευσμένο τρόπο.

Ένα στοιχείο των σεναρίων της Pixar που εκτιμώ, και το αναφέρω γιατί η ταινία το κατορθώνει εξαιρετικά, είναι ότι αφουγκράζεται πλήρως τις κοινωνικές ευαισθησίες της εποχής και την εμπλοκή του εκάστοτε ανθρώπου σε σχέση και με τα ερεθίσματα της ηλικίας του, αφού με αυτό τον τρόπο κατορθώνει να σου αφηγηθεί την ιστορία με αφηγηματική οικονομία αποφεύγοντας τα κλισέ και το αίσθημα της επανάληψης, ασχέτως της εποχής στην οποία εκτυλίσσεται η ταινία -εδώ βρισκόμαστε στις αρχές του 2000, μια εποχή που τα boy-bands ήταν εξαιρετικά δημοφιλή και η ταινία χρησιμοποιεί μια τέτοια συναυλία ως το σημείο εστίασης όπου η 13χρονη πρωταγωνίστρια Μέι Λι θα αποσχίσει στο μυαλό της την εικόνα του εαυτού της που αντιλαμβάνονται οι γύρω της από εκείνη που ανακαλύπτει η ίδια για αυτόν. Η ταινία δεν αναλώνεται σε νύξεις γύρω από το τι μπορεί να σηματοδοτεί νοηματικά το τεράστιο κόκκινο πάντα στο οποίο μεταμορφώνεται η Μέι Λι όταν δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματά της -είναι σαφέστατο. Η εφηβεία είναι μια περίοδος απίστευτων αλλαγών, και δη στα κορίτσια, καθώς η Μέι Λι βρίσκεται φορτωμένη με ενήλικες υποχρεώσεις χωρίς τη χαρά της παιδικότητας, και παρότι είναι άριστη σε ό,τι καταπιάνεται και η προσωπικότητά της φανερώνει ένα σωρό αρετές στον κοινωνικό της περίγυρο, αναγκάζεται να καταπιέζει τα καλά στοιχεία της αφού η επιφανειακή τους παρουσίαση δεν ανταποκρίνεται με τις προσδοκίες της μητέρας της που στερούνται ουσιαστικής κατανόησης. Σας ακούγεται προσιτό;

Ένα έτερο σεναριακό στοιχείο είναι ότι εκεί που σε έχει πιάσει το συναίσθημα, η Pixar δεν ξεχνά ότι αφηγείται μια ιστορία, και τόσο οι ανατροπές όσο και οι αποκαλύψεις είναι καθοριστικές κι ενδιαφέρουσες. Παρότι το ίδιο το τρέιλερ καθιστούσε σαφές ότι η σωματική μεταμόρφωση της Μέι Λι γνωστοποιείται άμεσα στους υπόλοιπους χαρακτήρες, η γνώση γύρω από αυτό οδηγεί την ταινία σε πρωτότυπους αφηγηματικούς δρόμους που ξεπερνούν την απλή αναγνώριση της θετικής αποδοχής απέναντι στο σώμα -το λεγόμενο body-positivity. Ακόμα και με πολύ συγκεκριμένες πολιτιστικές αναφορές, η σύγκρουση των γενεών είναι φαινόμενο παγκόσμιο και η διαμάχη εύκολα αναγνωρίσιμη, και η στοχευμένη έμφαση της αφήγησης στην αναγνώριση και τον έλεγχο των συναισθημάτων σχετίζεται άμεσα με τις γονικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης που σκοπό έχουν να δώσουν στα παιδιά τα απαραίτητα εργαλεία για να διαχειρίζονται τόσο την ευτυχία τους όσο και τη… μεταμόρφωσή τους σε οργισμένα τέρατα.

Κάτι που προσφέρει επίσης το “Πάντα στο Κόκκινο” είναι και το καλλιτεχνικό στιλ. Σαν προσθήκη στη φιλμογραφία της εταιρείας, η ταινία ωθεί το κλασικό στιλ της Pixar σε μια προσωπική μοναδική κατεύθυνση, που παρότι μπλέκει πολλά διαφορετικά στιλ, δεν χάνει ποτέ τον οπτικό της πυρήνα. Μπορεί να μη σπάει τις συμβάσεις με τον τρόπο ενός “Spider-Man: Into the Spider-Verse” ή ακόμα και του “Mitchells vs the Machines”, αλλά όπως ήταν πάντοτε ίδιον της Pixar, κάνει επιλογές ανάλογα με την ιστορία που αφηγείται -για παράδειγμα, αρκεί να παρατηρήσετε το σχέδιο στις χορευτικές σκηνές με τα ποπ τραγούδια της εποχής σε σχέση με τα σημεία όπου κάτι γλυκούλι εμφανίζεται στην οθόνη -στιλιστικές επιλογές που εξυπηρετούν τις ανάγκες της ιστορίας χωρίς να ακολουθούν πάντα τους κανόνες της φύσης, αλλά χωρίς και να παραβιάζουν ποτέ τους κανόνες που η ίδια η ταινία έχει οριοθετήσει. Και αυτό το υποδόριο στοιχείο, σε συνδυασμό με την πολυεπίπεδη αφήγηση, κάνει τις ταινίες της Pixar τόσο αγαπητές. Γιατί τους χαρίζει πολλή διασκέδαση, χωρίς ποτέ να νιώθεις ότι κάτι έγινε γρήγορα, απότομα, ή παρατραβηγμένα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

21 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.