Ο έμπειρος ιατροδικαστής Τόμι Τίλντεν και ο γιος του, Όστιν, διευθύνουν ένα οικογενειακών συμφερόντων νεκροτομείο και χώρο αποτέφρωσης στη Βιρτζίνια. Όταν ο τοπικός σερίφης φέρνει μια επείγουσα υπόθεση -ένα άγνωστης ταυτότητας γυναικείο σώμα με τον κωδικό «Τζέιν Ντο», το οποίο βρέθηκε στο υπόγειο ενός σπιτιού όπου συνέβη μαζική δολοφονία-, όλα μοιάζουν πως έχουμε ακόμα μια τυπική υπόθεση. Αλλά καθώς η νεκροψία προχωρά, πατέρας και γιος αρχίζουν να σοκάρονται από τις συνεχόμενες αποκαλύψεις.

Σκηνοθεσία:

Andre Ovredal

Κύριοι Ρόλοι:

Emile Hirsch … Austin Tilden

Brian Cox … Tommy Tilden

Ophelia Lovibond … Emma

Michael McElhatton … σερίφης Sheldon Burke

Olwen Catherine Kelly … Jane Doe

Jane Perry … αστυνόμος Wade

Parker Sawyers … Cole

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ian Goldberg, Richard Naing

Παραγωγή: Rory Aitken, Fred Berger, Eric Garcia, Ben Pugh

Μουσική: Danny Bensi, Saunder Jurriaans

Φωτογραφία: Roman Osin

Μοντάζ: Peter Gvozdas, Patrick Larsgaard

Σκηνικά: Matt Gant

Κοστούμια: Natalie Ward

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Autopsy of Jane Doe
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Αυτοψία

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη αγγλόφωνη ταινία για τον νορβηγό Andre Ovredal. Ερχόμενος από την επιτυχία του Trollhunter, άδραξε εδώ την ευκαιρία που αναζητούσε για να αποδείξει ότι ήταν ικανός πέρα κι από τα found-footage φιλμ -έχοντας ως έμπνευση το Κάλεσμα.
  • Αρχικός Τόμι ήταν ο Martin Sheen, αλλά δεν τα βρήκε με τον προγραμματισμό του.
  • Η Olwen Catherine Kelly ήταν η πρώτη που πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο του “πτώματος”, και για τον σκηνοθέτη έφερε τον δυσκολότερο ρόλο από το καστ, μια και είναι λίγα τα σημεία που παίρνουν τα ηνία τα προσθετικά εφέ μακιγιάζ. Κύριο κριτήριο στην επιλογή της στάθηκαν οι γνώσεις της πάνω στη γιόγκα, που τη βοήθησαν στον έλεγχο του κορμιού της και των αναπνοών της.
  • Ο συγγραφέας Stephen King εκφράστηκε θετικά για το φιλμ (“δείτε το, αλλά όχι μόνοι”), συγκρίνοντας το από πλευράς τρόμο-ύφους με το πρώτο Άλιεν και τις πρώτες ταινίες του David Cronenberg.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 27/5/2018

Καταρχάς, έχουμε μια πρωτότυπη ιδέα που πράγματι ξεβαλτώνει το είδος, ακόμα κι αν δεν μπορεί να δημιουργήσει συνέχεια ως νέο υποείδος. Ένας κλειστός χώρος, ένας ακόμα πιο κλειστός, το γυναικείο άψυχο σώμα, κι ένας γεμάτος υπονοούμενα, το μεταφυσικό δηλαδή πεδίο δράσης. Ως σκηνοθέτης καλείται αυτά να τα επεξεργαστεί ένα νεανικό ταλέντο από τη Νορβηγία, ο Άντρε Όβρενταλ, και μέχρι ενός σημείου τα καταφέρνει άψογα. Το πρόβλημα τίθεται από εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό και το υπαινικτικό εκτίθεται. Γενικά, όσο είμαστε γεμάτοι απορίες και όσο το σασπένς κινείται σε λεπτά πλαίσια, το σασπένς λειτουργεί θαυμάσια. Αλλά όταν εισβάλει η δράση στο μυστήριο, τότε πλέον παρακολουθούμε ένα ακόμα αμερικανικού τύπου θρίλερ, χωρίς κατά ανάγκη να μας προσβάλλει κιόλας κι ως προς αυτό το επίπεδο. Χαμένη ευκαιρία για κάτι πολύ δυνατό; Ό,τι κι αν είναι, δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπεράσουν οι φαν του cult τρόμου.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *