Μια πεισματική ομάδα ρεπόρτερ της εφημερίδας Boston Globe, επονομαζόμενοι ως «Spotlight», ξεκινούν μια χρονοβόρα έρευνα πάνω σε ένα από τα παλιότερα και πλέον έμπιστα ιδρύματα της πόλης. Η ομάδα έχει στα χέρια της ισχυρισμούς για καταχρήσεις και σεξουαλικά σκάνδαλα μέσα στην καθολική εκκλησία, και η έρευνα βγάζει σιγά-σιγά στο φως συγκαλύψεις από τα υψηλότερα κλιμάκια της θρησκευτικής, της νομικής και της πολιτικής εξουσίας.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Mark Ruffalo … Mike Rezendes
Michael Keaton … Walter ‘Robby’ Robinson
Rachel McAdams … Sacha Pfeiffer
Liev Schreiber … Marty Baron
John Slattery … Ben Bradlee Jr.
Brian d’Arcy James … Matt Carroll
Stanley Tucci … Mitchell Garabedian
Jamey Sheridan … Jim Sullivan
Billy Crudup … Eric Macleish
Richard Jenkins … Richard Sipe (φωνή)
Paul Guilfoyle … Pete Conley
Len Cariou … καρδινάλιος Bernard Law
Neal Huff … Phil Saviano
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Josh Singer, Tom McCarthy
Παραγωγή: Blye Pagon Faust, Steve Golin, Nicole Rocklin, Michael Sugar
Μουσική: Howard Shore
Φωτογραφία: Masanobu Takayanagi
Μοντάζ: Tom McArdle
Σκηνικά: Stephen H. Carter
Κοστούμια: Wendy Chuck
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Spotlight
- Ελληνικός Τίτλος: Spotlight. Όλα στο Φως
- Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Spotlight: Όλα στο Φως
Κύριες Διακρίσεις
- Όσκαρ καλύτερης ταινίας και αυθεντικού σεναρίου. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Mark Ruffalo), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Rachel McAdams) και μοντάζ.
- Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα), σκηνοθεσίας και σεναρίου.
- Βραβείο Bafta σεναρίου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία και δεύτερο αντρικό ρόλο (Mark Ruffalo).
- Καλύτερη ταινία στα βραβεία Independent Spirit.
Παραλειπόμενα
- Βασίζεται μεν σε αληθινά γεγονότα που ξέσπασαν το 2002, αλλά το σενάριο είναι αυθεντικό. Μια πιο πρόσφατη όμως έρευνα υπέδειξε ότι ακριβώς το 76,2% από όσα βλέπουμε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
- Τόσο ο Mark Ruffalo όσο κι ο Michael Keaton απευθύνθηκαν στα αληθινά πρόσωπα που ερμήνευσαν για συμβουλές.
- Πρώτη φορά μετά το Όγδοο Θαύμα (1952) που ο νικητής καλύτερης ταινίας στα Όσκαρ παίρνει συνολικά μόνο δύο βραβεία.
- Η Margot Robbie απέρριψε τον ρόλο της Φάιφερ, ενώ υποψήφιες για αυτόν ήταν και οι Amy Adams και Michelle Williams.
- Η πρεμιέρα στο φεστιβάλ Βενετίας συνοδεύτηκε από συνεχόμενο χειροκρότημα, που όμως ακολουθήθηκε από γέλιο, όταν οι δημιουργοί πληροφόρησαν το κοινό ότι ο καρδινάλιος Bernard Law είχε επανατοποθετηθεί μετά τα γεγονότα στο υψηλό του πόστο στη Ρώμη.
- Το επίσημο Βατικανό είδε με πολύ θετικό μάτι την ταινία, χωρίς να τη θεωρεί αντι-καθολική.
- Μπορεί να ήταν από τις νικήτριες του κύριου Όσκαρ με τις χαμηλότερες εισπράξεις επί 4 δεκαετίες (μαζί με το The Hurt Locker), αλλά ανά αίθουσα ήταν από αυτές που μέσα στη χρονιά της είχαν τις λιγότερες άδειες θέσεις. Συνολικά εισέπραξε 98,7 εκατομμύρια δολάρια, έναντι μπάτζετ των 20.
Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 5/1/2016
Το 2001, ένας νέος διευθυντής στην Boston Globe αποφασίζει να αναθέσει σε ομάδα της εφημερίδας, τη Spotlight, το επόμενο μεγάλο θέμα. Να κάνει βαθιά έρευνα πάνω στο φαινόμενο της παιδεραστίας στους κόλπους της καθολικής εκκλησίας, κάτι που τελικά αποδείχτηκε τόσο εκτεταμένο όχι μόνο τοπικά, αλλά σε εθνική και εντέλει παγκόσμια κλίμακα, ώστε να ταρακουνήσει συθέμελα τον καθολικό θεσμό.
Όταν λίγο μετά το 1992 είχα δει τις δυο καναδέζικες τηλεοπτικές ταινίες The Boys of St. Vincent και The Boys of St. Vincent: 15 Years Later, είχα εντυπωσιαστεί από την τόλμη των Καναδών να παρουσιάσουν το θέμα μέσα από ένα καθολικό ορφανοτροφείο. Επρόκειτο βέβαια για δράμα, κλασσικό δράμα με κοινωνική ανάλυση και εξέλιξη χαρακτήρων. Οι πρωταγωνιστές είναι οι ιερείς και τα παιδιά. Στην παρούσα περίπτωση, της ταινίας του Τομ ΜακΚάρθι, έχουμε να κάνουμε με κάτι τελείως διαφορετικό, και πολύ κοντά στο ύφος του «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» του Πάκουλα -σχετικά με το σκάνδαλο Watergate. Παρακολουθούμε, δηλαδή, το δημοσιογραφικό χρονικό της σταδιακής έρευνας, της συγκέντρωσης στοιχείων, της επαφής με κόσμο που υπέστη κακοποίηση, με αδύναμες οργανώσεις που το παλεύανε χρόνια χωρίς αποτέλεσμα, όπως και με δικηγόρο που εκπροσώπησε ματαίως κάποτε μερικά θύματα κ.λπ. Η επαφή με την εκκλησία περιορίζεται σε μια διπλωματική κουβέντα μ` έναν επίσκοπο. Ωστόσο, η ισχυρή παρουσία της προκύπτει απ` τα συγκεντρούμενα στοιχεία, ιδιαίτερα απ` το γεγονός ότι επί δεκαετίες συγκάλυπτε, έκρυβε έγγραφα, ακόμη και κρατικά, έκανε μεταθέσεις στους παραβάτες ιερείς για να τους προστατεύει κ.λπ.
Το σενάριο προσέχει ώστε να μην αγιοποιήσει την εφημερίδα. Μας δείχνει ότι στο παρελθόν είχαν φέρει στοιχεία στην Globe που για διάφορους λόγους έπεσαν στο κενό. Άλλωστε, απ` την αρχή που ο νέος διευθυντής επέλεξε το θέμα, ο σκοπός δεν ήταν μόνο να ξεσκεπαστεί ένα σκάνδαλο, αλλά να σημειωθεί μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία, ένα mega-scoop.
Μια τέτοια αφήγηση θα μπορούσε να αφήσει κάπως αδιάφορο μέρος των θεατών, αν και το θέμα από μόνο του είναι καυτό, όμως είναι τόσο σοφά σκηνοθετημένη, δομημένη, που σε κρατάει. Αθόρυβα, χωρίς εξάρσεις (οι ηθοποιοί καλούνται να παίξουν όσο πιο απλά, φυσικά γίνεται), χωρίς ρητορείες, ο ΜακΚάρθι μαζί με τον σεναριογράφο Τζος Σίνγκερ χτίζουν υπομονετικά την εικόνα μιας δύναμης του Τύπου, που στην καθημερινότητα είναι ξεφύλλισμα αρχείων και χαμηλόφωνες συζητήσεις σε γραφεία και καφέ, μέχρι τη στιγμή που βγαίνει η σειρά από άρθρα που προκαλούν σεισμό. Είναι μια καλή δουλειά για σινεφίλ, λόγω αυτής της ρεαλιστικής προσέγγισης, που πιθανά θα αγγίξει και το ευρύ κοινό, τουλάχιστον στην Αμερική, λόγω του θέματος, ενώ είναι προτεινόμενο για κορυφαίες διακρίσεις στις Σφαίρες και αλλού.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
