Τζουλιάνο, ο Αρχιληστής

5 Ιουλίου 1950. Το γεμάτο σφαίρες πτώμα του θρυλικού καταζητούμενου σικελού αρχιληστή Σαλβατόρε Τζουλιάνο βρίσκεται σε μια αυλή στο Καστελβετράνο, με ένα πιστόλι και ένα τουφέκι δίπλα του. Ο τοπικός και ο διεθνής τύπος καταφθάνει, ελπίζοντας να αποκαλύψει την αληθινή ιστορία πίσω από τον θάνατό του. 

Σκηνοθεσία:

Francesco Rosi

Κύριοι Ρόλοι:

Pietro Cammarata … Salvatore Giuliano

Frank Wolff … Gaspare Pisciotta

Salvo Randone … πρόεδρος δικαστηρίου

Cosimo Torino … Frank Mannino

Max Cartier … Francesco

Francesco Rosi … αφηγητής (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Francesco Rosi, Suso Cecchi D’Amico, Enzo Provenzale

Στόρι: Franco Solinas

Παραγωγή: Franco Cristaldi

Μουσική: Piero Piccioni

Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo

Μοντάζ: Mario Serandrei

Σκηνικά: Sergio Canevari, Carlo Egidi

Κοστούμια: Marilu Carteny

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Salvatore Giuliano
• Ελληνικός Τίτλος: Τζουλιάνο, ο Αρχιληστής

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Ο Σικελός (1987)

Κύριες Διακρίσεις

• Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου. Βραβείο σκηνοθεσίας.

Παραλειπόμενα

• Παρότι ο τίτλος παραπέμπει σε βιογραφία του Σαλβατόρε Τζουλιάνο, ο θρυλικός ληστής εμφανίζεται ελάχιστα στην ταινία. Αντί αυτού, ο Francesco Rosi καταφέρνει μια χαρτογράφηση της Σικελίας και των περίπλοκων σχέσεων μεταξύ των πολιτών της, της μαφίας και των κυβερνητικών αξιωματούχων, σε μια πλέον κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του ιταλικού νησιού αλλά και της χώρας.
• Το ιταλικό δημόσιο αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει ένα τέτοιο σενάριο, με τον παραγωγό Franco Cristaldi να βρίσκει χρήματα μέσω μεγάλης τράπεζας της Ρώμης.
• Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε χώρους όπου έλαβαν χώρα τα αληθινά γεγονότα, και ως επί το πλείστον το καστ αποτελείται από ερασιτέχνες ηθοποιούς (μεταξύ αυτών και ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον Τζουλιάνο). Στους τίτλους εμφανίζονται μόνο οι δύο επαγγελματίες: ο Salvo Randone και ο Frank Wolff (αν και συμμετέχει και ο Fernando Cicero, γνωστότερος αργότερα ως σκηνοθέτης).
• Κοινό και κριτική επιφύλασσαν θετική υποδοχή στο φιλμ, αντίθετα με το φεστιβάλ Βενετίας που αρνήθηκε να το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα του. Στις ΗΠΑ δεν είχε παρόμοια θετικές κριτικές, αλλά με την πάροδο των χρόνων αυτό άλλαξε ριζικά. Ανάμεσα στους θαυμαστές του βρίσκεται και ο Martin Scorsese, που το κατονόμασε ως μία από τις 12 αγαπημένες του ταινίες (και επιρροή του για τον Ταξιτζή).
• Το 1987 ήρθε μια ακόμα ταινία για τον Σαλβατόρε Τζουλιάνο, βασισμένη σε μυθιστόρημα του Mario Puzo. Αυτή τη φορά ήταν καθαρή βιογραφία, με σκηνοθέτη τον Michael Cimino και πρωταγωνιστή τον Christopher Lambert.